Το Μίσος, το καλό

Σπύρος Στούκας, ζωγραφική, 2011

Με μίσος καλό σας εχθρεύομαι

Γ. Χειμωνάς

Το kitsch είναι εδώ, ακατανίκητο. Το kitsch μεταμορφώνει αυτόματα σε καγχασμό την οποία μελαγχολία. Η γελοιότητα κυρίαρχη αβρύνει το άγχος, το άγος των ημερών. Είναι τρομερό, κανείς δεν έχει καταλάβει τίποτε, σπιθαμιαία μεγέθη, κανείς δεν δέχεται ν' αλλάξει ούτε στο απειροελάχιστο. Η πολιτική ως απελπισμένη απόπειρα αντιψυχανάλυσης. Ο τόπος βαδίζει χωρίς μνήμη, χωρίς κρίση, χωρίς (αυτό)κριτική, χωρίς τρόμο για την ύβρη που συντελείται και συνεπώς χωρίς ελπίδα καθάρσεως. Νομίζω πάντως πως και μόνο η συνειδητοποίηση της γελοιότητας που καθημερινά βιώνουμε από παντού, μπορεί να λειτουργήσει παιδαγωγικά, δηλαδή καθαρτικά! Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε και δεν ανέβλεψαν μόνο οι τετρακόσιοι τυφλοί της Ζακύνθου. Κάθε μέρα το έθνος παρακολουθεί εμβρόντητο και από μια -καινούρια- αποκάλυψη της -δικής του- αθλιότητας. Μόνη ελπίδα: Η ξεγύμνωμα των πάντων, το ξεβράκωμα των ειδώλων, μπας και εξορκιστεί το κακό. Αυτό το μεταφυσικό κακό που μας ταλανίζει εδώ και τριάντα χρόνια μεταμορφώνοντας τη κοινωνία μας σε αγορά του παραλόγου και τους πολίτες σε γουρούνια μια αδηφάγας Κίρκης. “Μεγαλείων οψώνια” που διαμήνυσε προφητικά ο Σκιαθίτης. Μ' άλλα λόγια ένας ασυμβίβαστος μαχητικός μοντερνισμός που θα επανεφεύρει την παράδοση χωρίς φολκλορικές παραχωρήσεις και που δεν θα χαρίζεται σεσυμπεφωνημένες κριτικές ή λιβανωτούς μετρίων από μέτριους. Στο φίμωμα του όποιου διαλόγου τελικά και στην επαίσχυντη σιωπή των αμνοεριφίων. Το κυρίαρχο μ' άλλα λόγια παιχνίδι του τριακονταετούς, κεντροαριστερού λαϊκισμού. Επειδή με τη δεξιά και τις κάθετες ιεραρχήσεις ή τον απολυταρχισμό της ήξερες τον εχθρό και αμυνόσουν. Η εξουσία ήταν εκεί και το κοινωνικό σώμα εδώ, περίπου ανέπαφο από τη λοιμική της. Με το Πασόκ όμως τα πάντα ανατράπηκαν. Οι βερμπαλισμοί θεωρήθηκαν ιδέες, ο κοινωνικός χυλός έγινε λαός και αυτός ο λαός εξουσία. Άρα ήταν θέμα χρόνου η διαφθορά να γενικευθεί. Όπερ και εγένετο. Τα στεγανά διερράγησαν, τα πάντα επιτρέπονταν. Σήμερα είμαστε όλοι Πασόκ εκόντες-άκοντες. Ακόμη κι αυτοί, οι ελάχιστοι που το σιχαθήκαμε και το πολεμήσαμε. Να η αληθινή κρίση του τόπου: Μούρη, αμορφωσιά, “δικαιώματα”, κρετινισμός, επιδειξιμανία, τυχοδιωκτισμός, “μαζικότητα”, λαϊκισμός, kitsch. Αν προσθέσεις και τις παροχές των Βρυξελλών -παρ' ότι ΕΟΚ και ΝΑΤΟ ήταν το ίδιο συνδικάτο- έχεις και τα αίτια και τ' αποτελέσματα του κακού: Νεοπλουτισμός, καταναλωτισμός, lifestyle, ήσσων προσπάθεια, ευκολία, κρατικισμός, κομματισμός, όλοι ευνοούμενοι, όλοι ευνουχισμένοι υπάλληλοι ενός κράτους-συμμορίας. Και η Αριστερά από δίπλα να τροφοδοτεί αυτό το κράτος-κόμμα με τους σταρ της, τα τσιτάτα της, την ανοχή της και την επαγγελματική της έγνοια για τα συμφέροντα των συνδικάτων. Η Ελλάδα παρήγαγε, κατανάλωνε αποκλειστικά φούσκες, με τη δημοκρατία, την αξιοκρατία, την παιδεία και τη δικαιοσύνη κυριολεκτικά εκτός παιγνίου. Έτσι ως παιδεία αποθεώθηκε η αποστήθιση και το βόλεμα των παιδιών των καθηγητών σε καθηγητικές έδρες αλλά και η άλωση των πανεπιστημίων από τους φωστήρες των κομματικών σωλήνων· ως δικαιοσύνη θεσμοθετήθηκε η αρνησιδικία και εν τέλει η α-νομία εμπρός στο διογκωμένο χαρτοβασίλειο μιας γραφειοκρατίας με μεταφυσικές πλέον προεκτάσεις· ως άμεση δημοκρατία τέλος εξελήφθη η καμόρα της τοπικής αυτοδιοίκησης δηλαδή η διαπλοκή του βλαχοδήμαρχου με τον μικροϊδιοκτήτη. Κανείς δεν αποκαλεί κανέναν ατάλαντο σ' αυτόν το τόπο, κανείς δεν εκφέρει ενοχλητική άποψη, ούτε καταγγέλλει προσωπικά, ad hominem. Έτσι όμως ακυρώνεται η όποια κριτική. Κι έτσι εκφυλίζεται το γούστο της νέας γενιάς όπως ξεφτιλίστηκε το γούστο της παλιάς. “Δεν έχει γούστο”. Ήταν μια κομψή έκφραση του '70 που δεν έχει νόημα σήμερα η επανάληψή της. Το πρόβλημα του τόπου, το έλλειμμα των προσώπων τα οποία αδυνατούν να φέρουν το βάρος του ονόματός τους, που δεν διαθέτουν ούτε τρόμο, ούτε συνείδηση της Ιστορίας. Ό, τι έλεγε ο μοντερνιστής Benjamin στο Μεσοπόλεμο βρίσκει στη μεταμοντέρνα -αλλά χωρίς βίωση του μοντέρνου- Ελλάδα δραματική εφαρμογή: “Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από τη σύγκρουση κατακερματισμένων, ασυνεχών παραστάσεων από τον κατακερματισμό της ανθρώπινης ολότητας.” Αυτό που απαιτείται για τον τόπο είναι ένα ισχυρό σοκ. Το shock effect που υπαινισσόταν ο Γερμανός στοχαστής. Ποιος όμως θα είναι ο αυθεντικός -με τη ρουσσωική, την “ηρωική” έννοια- “κοσμοσείστης”; Αυτός που θα ξέρει ν' αγαπάει έμπρακτα και να μισεί δίκαια με το μίσος το καλό;

Χωρίς τίτλο...

Υπουργοί αλλάζουν, άσχετοι έρχονται και φεύγουνε -ή μήπως "αθώοι"- αλλά το δράμα της Εθνικής Πινακοθήκης συνεχίζεται. Ακούει κανείς;

ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ;

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!

Όπως ήταν φυσικό η μεγάλη ανατροπή που δημιούργησε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ στις εκλογές της 6/5/12 προκάλεσε και προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος. Βλέπετε είναι η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που παρουσιάζεται η προοπτική μιας άλλης πολιτικής, η δυνατότητα μιας ατζέντας αμιγώς αριστερής εκτός της πεπατημένης, εκτός της προαποφασισμένης πορείας που σχεδόν φαταλιστικά ακολουθήσαμε. Όπως είναι λοιπόν φυσικό, κάτι τέτοιο πυροδοτεί αναταράξεις σ’ όλη την κλίμακα του κατεστημένου συστήματος εξουσίας και φέρνει τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ στο κέντρο των εξελίξεων αλλά και στη δίνη ενός πρωτοφανούς κυκλώνα.

Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι; Η ευθύνη είναι τεράστια, όσο και οι δυνατότητες μιας άλλης πολιτικής μέσα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μακριά από τον σκληρό πυρήνα εξουσίας της, στον οποίον εντοπίζεται σαφώς δημοκρατικό έλλειμμα. Μιας πολιτικής ούτε εύκολης, ούτε ανώδυνης, ούτε χωρίς ρίσκο και κινδύνους , αλλά επίσης μιας πολιτικής που να μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα. Από αποφάσεις που πάρθηκαν από έντρομες και εθελόδουλες ηγεσίες. Από πολιτικούς του σωλήνα και από μεγέθη σπιθαμιαία. Χτες διαδήλωσε όλη η Ευρώπη εναντίον της αδιέξοδης μονεταριστικής πολιτικής του Βερολίνου. Εάν κάτι δεν πάει καλά, αυτό το κάτι πρέπει να αλλάξει αμέσως.

Είναι εντυπωσιακό επίσης πως η πολιτική του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ρυμουλκεί προς τις θέσεις της και τη ρητορεία των δυο συστημικών κομμάτων, τα οποία τώρα διαπιστώνουν τις δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης (sic) του μνημονίου καθώς και τη διαφαινόμενη αλλαγή στο ευρύτερο ευρωπαϊκό τοπίο. Ένα τοπίο που μας το παρουσίαζαν αμετακίνητο. Λέγοντας πως pacta servanda sunt (πρέπει να εξυπηρετηθούν τα συμπεφωνημένα).

Ας συνοψίσουμε λοιπόν τα επιτυχημένα σημεία της πρότασης της ριζοσπαστικής αριστεράς:

1. Αταλάντευτος, ευρωπαϊκός προσανατολισμός για μιαν Ευρώπη των λαών και για μια ευρωπαϊκή ένωση με αληθινά κοινωνικό πρόσωπο μακριά από νεοφιλελεύθερες αγκυλώσεις και ηγεμονισμούς. Ήδη η πολιτική της Μέρκελ αποδοκιμάζεται και στη Γερμανία.
2. Καταγγελία της πολιτικής του μνημονίου 2 επειδή ακριβώς και αδιέξοδη είναι και καταστροφική για τον τόπο όπως ακριβώς ήταν και το μνημόνιο 1, το οποίο άλλαξαν επειδή δεν έβγαινε οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας (με κωφάλαλη την “υπεύθυνη” πολιτική ηγεσία της χώρας).
3. Επιδίωξη νέας πολιτικής για τη σχέση Βορρά – Νότου. Συστράτευση με τις λοιπές προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης. Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ οφείλει σήμερα να αναπτύξει στρατηγικές για να προωθήσει την πολιτική του στον σκληρό πυρήνα των ευρωπαϊκών αποφάσεων αποδεικνύοντας ότι οι θέσεις του δεν είναι τυχοδιωκτικές, όπως ισχυρίζεται η αντίδραση, αλλά ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες. Κάτι τέτοιο φαίνεται πιο εύκολο από το «χτίσιμο» ενός αριστερού «τριώροφου» στο εσωτερικό της χώρας. Ας ήμαστε ειλικρινείς, τι κοινό μπορούμε να έχουμε με το ΚΚΕ στο οποίο μάλιστα προτείνουμε (sic) και την πρωθυπουργία; Κάποιοι ακόμα στο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δεν έχουν απαλλαγεί από την ηγεμονική κουλτούρα της ΚΝΕ. Και κάποιοι ξεχνούν πως όσοι γαντζώνονται υστερικά από τον μαξιμαλισμό έχουν σαφώς μινιμαλιστική αυτοπεποίθηση.
4. Άμεση προώθηση πολιτειακών και δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων εντός της χώρας. Πρέπει να εκσυγχρονιστεί το σπάταλο και αντιπαραγωγικό κράτος όχι επειδή το θέλει το Δ.Ν.Τ αλλά επειδή είναι εθνικό μας χρέος. Το υπάρχον χρεοκοπημένο και φαύλο σκηνικό πρέπει να αλλάξει άρδην, χωρίς να χαϊδεύουμε αυτιά ή να εξυπηρετούμε συμφέροντα μειοψηφιών.

Όπως είναι φυσικό, το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα έτι περαιτέρω θα συγκεντρώσει τα πυρά όλων των «έμπειρων», «μυαλωμένων», «ορθολογικών» εκπροσώπων της συστημικής διαπλοκής και της πελατειακής εξουσίας. Ο Πάγκαλος ήταν μόνο η αρχή. Επειδή, κατ’ ουσίαν, στις εκλογές αυτές δεν νικήθηκε μόνο ο δικομματισμός αλλά και το Mega, ο Μπόμπολας, ο ΔΟΛ, οι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες. Όποιος γράφει σήμερα στο ΒΗΜΑ, ασχέτως του κύρους και της υπογραφής του, λειτουργεί σαν φωτοκόπια του Πρετεντέρη. Μηντιακός κανόνας. Ηττήθηκαν επίσης και οι πατριώτες-επιχειρηματίες τύπου Δασκαλόπουλου, με τα λεφτά στο εξωτερικό και με τις ανέξοδες παραινέσεις στο εσωτερικό. Είπαμε: Η πολιτική του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ είναι ο σωστός αλλά και δύσκολος δρόμος. Οι στρατηγικές για την πολιτική αυτή πρέπει να βελτιωθούν έτσι ώστε ν' αποφεύγονται τα επικοινωνιακά λάθη που μεγενθυνόμενα από τα Μ.Μ.Ε, δημιουργούν ανασφάλεια ή και πανικό στο κοινό. Ως τώρα ο Τσίπρας είναι και πολιτικά και επικοινωνιακά νικητής. Μοιάζει όμως να έχει ελάχιστη βοήθεια από πλευράς έμψυχου δυναμικού. Ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Νίκος Φίλης, ο Θοδωρής Δρίτσας και ο Γιώργος Σταθάκης φωτεινές εξαιρέσεις. Άνθρωποι που ξέρουν να χαμογελούν χωρίς καλά και σώνει να ειρωνεύονται. Οι πρωτοκλασάτοι του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ αντί να σκιαμαχούν στα κανάλια με αμφίσημα επιχειρήματα, καλύτερα να στρωθούν στη δουλειά προωθώντας λύσεις, παράγοντας πολιτική και συζητώντας με όλη την κοινωνία. Ήδη το άνοιγμα του προέδρου του κόμματος προς τους θεσμικούς και πολιτικούς φορείς υπήρξε εντυπωσιακό και παρήγορο. Οφείλουμε αυτή την μισοζαλισμένη και κατακερματισμένη κοινωνία και να την εμψυχώσουμε και να την στηρίξουμε , για να μας στηρίξει και αυτή αύριο, με τη σειρά της. Έχουμε κερδίσει απλώς μια μάχη, ο πόλεμος όμως θα είναι μακρύς. Η αιχμηρή γοητεία των στιγμών έγκειται στο ότι φτιάχνουμε την ιστορία με τα χέρια μας τα ίδια και δεν την παρατηρούμε ν’ αναστρέφεται και να οπισθοβατεί ερήμην μας. Κι ας μην ξεχνάμε: Αν η πολιτική είναι και επικοινωνία , η επικοινωνία από μόνη της δεν είναι πολιτική. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τώρα όλοι κρινόμαστε. Τώρα είναι η στιγμή για ουσιαστικές, πολιτικές ανατροπές.

Υ.Γ1 Υπάρχει σαφώς επικοινωνιακό έλλειμμα στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και μια υπερβολή λόγου στον Τσίπρα. Όμως εμπρός στα λάθη και την αμετροέπεια λ.χ του Βενιζέλου , το στυλ του Αλέξη μοιάζει με τον ορισμό του μινιμαλισμού.

ΥΓ2 Και μια και μιλάμε για αμετροέπεια πώς θα χαρακτηρίζατε τις «συμβουλές» Σόιμπλε παραμονές εκλογών προς τους Έλληνες ψηφοφόρους; Τέτοια αλαζονεία, ούτε ο Πιούριφοϊ!

ΒΟΜΒΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΦΑΣΙΑΣ

Έρχεται και η σειρά του Λαλιώτη...

• Όσοι γαντζώνονται υστερικά από τον μαξιμαλισμό έχουν σαφώς μινιμαλιστική αυτοπεποίθηση.
• Που φτάσαμε! Να προσφέρεται η εξουσία και κανείς να μην την ορέγεται. Κανείς να μη καυλώνει μ' αυτήν!
• Ανορεξικοί πολιτικοί, ανοργασμική πολιτεία, πολίτες εξαρτημένοι από την δόση τους.
• Που φτάσαμε! Γίναμε ένα κράτος εξαρτημένων που ζει για, και εξαιτίας της επόμενης δόσης. Δοσίλογοι και δοσολάγνοι. Δος ημίν σήμερον!
• Σημαίνει τίποτε αν αύριο η συντέλεια θα έχει προοδευτικό πρόσημο;
• Πολιτική σημαίνει να μη χάνεις την αίσθηση του μέτρου και την επαφή με τη πραγματικότητα. Εξ ου και τέχνη του εφικτού.
• Η Αριστερά θα κριθεί αληθινά, μόνο αν βουτηχτεί στα σκατά της εξουσίας, στη κόπρο του Αυγείου.
• Σήμερα όλη η Ευρώπη διαδηλώνει εναντίον της γερμανικής επιμονής σε μια πολιτική που δεν βγαίνει σε τίποτα!
• Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο έχει τη σωστή πολιτική όσο κι αν κάνει επικοινωνιακά ή στρατηγικά λάθη. Σωστά επιμένει!
• Άλλοι λαϊκίζουν και μάλιστα επικίνδυνα κυρίως επειδή δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.
• Όποιος γράφει στο ΒΗΜΑ ασχέτως του κύρους και της υπογραφής του, λειτουργεί σαν φωτοκόπια του Πρετεντέρη. Μηντιακός κανόνας.
• Αν Ευρώπη είναι μόνο ο Σόϊμπλε, η Μέρκελ και ο Γιούνκερ υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας σε όλη την Ε.Ε.
• Εκεί ας εστιάσουμε την αιτία όλων των άλλων κρίσεων. Από πολιτικής άρχεσθαι.

ΒΟΜΒΙΔΙΑ

• Το χαμόγελο του Βενιζέλου στη προεκλογική αφίσα, όλα τα λεφτά . Συνδυασμός Hulk και κοκκινοσκουφίτσας .
• Τι κολοσσός πολιτικής σκέψης αυτός ο Ψαριανός ! Ελπίζω να έχει μετανιώσει ο φίλος μου Αλέξης που τον έβγαλε τότε, με τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας ,στο μεϊντάνι. Τώρα τον χαίρεται ο Κουβέλης μαζί με τ’ άλλα τα παιδιά.
• Επειδή τύποι τύπου Καμμένου- από τούδε και στο εξής για λόγους συντομίας ,καμμένοι τύποι,- υπάρχουν σ’ όλες τις παρατάξεις, αδιακρίτως.
• Και επειδή με τα χρόνια έχω αντιληφθεί ότι μπορεί μεν να υπάρχουν δύο τρόποι ,ένας αριστερός και ένας δεξιός, για να πει κανείς μία παπαρολογία ,η παπαρολογία όμως παραμένει η ίδια.
• Προς τα καλόπαιδα της Χρυσής Αυγής : Το «Μολών λαβέ» γράφεται έτσι κι όχι «Μολλόν λαβέ» είναι μάλιστα μετοχή β΄ αορίστου του ρήματος «βλώσκω», αν δεν σας πολυμπερδεύω.
• Ρε Ελληνάρες μάθετε και λίγα ελληνικά –όχι μόνο Γερμανοαλαμπουρνέζικα..
• Φανταστείτε οι «Χρυσαυγίτες» να έδερναν και τους ανορθόγραφους . Θα είχαν αποδεκατιστεί ! Χάιλ Τζάρτζανε Αχιλλεύ !
• Ρε παιδιά οι παρολίγον πρωθυπουργοί, Πετσάλνικος και Ρουμελιώτης, τι γίνονται; Δεν πρέπει να τους αξιοποιήσει κι αυτούς ο Θεός Βενιζέλος μετά την θεία Φώφη ;
• Όλα κι όλα ,στο Πασόκ πάνω απ’ όλα η αξιοκρατία.
• Το διαβάσαμε στα Εξάρχεια και το αφιερώνουμε στον Αδώνιδα « Κάτω οι πάνω, πάνω κανείς»
• Γιατί η βουλή των Ελλήνων να αγοράζει πίνακες ζωγραφικής και μάλιστα από πανάκριβες δημοπρασίες του Λονδίνου ;
• Πινακοθήκη είναι ή της περισσεύουν τα όβολα; Ή, μήπως μιμείται μικροαστικά σουσούμια σαν άντρο μικροαστών και μάλιστα νεόπλουτων που είναι;
• Μα γιατί είχε συμβούλους τον Παναγιώτη Τέτση και την Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, που όσο να 'ναι είναι κιμπάρηδες με το δημόσιο χρήμα. Πλάκα δεν έχει ;
• Είπαμε, για την νυν κατάντια φταίνε πολλοί κι όχι μόνον οι Τσοχατζόπουλοι.
• Μόνο που οι πολλοί παρέμειναν και παραμένουν όλοι στο απυρόβλητο.
• Όπως λ.χ. η κ. Πλάκα την οποία κατακεραύνωσε το πόρισμα του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης αλλά την αθώωσε το ΥΠΠΟΤ και το Δ.Σ. της Πινακοθήκης.
• Όπως έγραψε το «Έθνος» η Εθνική Πινακοθήκη αυτοαθωώθηκε ! Σιγά τα αυγά! Τα ίδια δεν έκανε και η Βουλή με τις εξεταστικές επιτροπές;
• Οι άνθρωποι μάλιστα είναι τόσο ανάρχιδοι και ξεδιάντροποι που στην ΕΔΕ του Υπουργείου Πολιτισμού η ευθύνη ρίχνεται αποκλειστικά στον ανυπεράσπιστο και υποαμειβόμενο νυχτοφύλακα .Τέτοια γενναιότης ως προς την ανάληψη ευθυνών !
• Αλλά και τέτοια στιβαρή διοίκηση από πλευράς υπουργείου !
• Προτείνω ο Σαμαράς να κρατήσει τον Γερουλάνο και μετά τις εκλογές. Εξάλλου και οι δύο είναι από Yale. Συμφοιτητές του Forrest ΓΑΠ!
• Θυμάστε τι σας έλεγα για τη σχέση της Αριστεράς με τον πολιτισμό και την αισθητική; Δείτε τα προεκλογικά σποτ όλων αδιακρίτως και θα με δικαιώσετε.
• Το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας είναι το έλλειμμα παιδείας .Αυτό καθιστά τα άτομα αναξιοπρεπή ,χαμερπή και προσκυνημένα.
• Πάντως ,κατά την άποψη μου , η αρτιότερη γραφιστικά και σημασιολογικά αφίσα είναι εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ. Τυχαίο; Δεν νομίζω φίλε Δημήτρη Αρβανίτη. 
  
  
  
  
  
  
• Μαρίνα, ιέχεις ξεφύγ' !

 

Εντάξει η καρέκλα. Το άλλο έπιπλο δεν θέλει φρεσκάρισμα;

Η θεά της Πινακοθήκης δήλωσε την περασμένη Κυριακή στο, φιλικό της, ΒΗΜΑ ότι η κλοπή του Πικάσο έγινε για ... να την υπονομεύσουν και να μην της υπογραφεί και η έκτη τετραετία στη διεύθυνση του Ιδρύματος (sic). Επίσης είπε ότι η απώλεια της στοίχισε θέση σε ψηφοδέλτιο επικρατείας γνωστού κόμματος. Επιπλέον, πάλι κατά δήλωσή της, και τα δυο μεγάλα κόμματα της έχουν επανειλημμένως προτείνει να συμμετάσχει.

Μαρίνα, είσαι κόματος ούτως ή άλλως. Αλλά για να δείτε πόσο ανάρχιδοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν, σας αποκαλύπτω πως η ΕΔΕ που διατάχτηκε από το ΥΠΠΟΤ για το διεθνές μας ρεζίλεμα στη Πινακοθήκη καταλογίζει ευθύνες μόνο στον άτυχο νυχτοφύλακα που έτυχε να έχει βάρδια, μόνος του και στα δυο κτήρια. Ουδείς άλλος έχει ευθύνη. Επίσης η εφημερίδα ΕΘΝΟΣ έγραψε πως το Δ.Σ. της ΕΠΜΑΣ απορρίπτοντας το καταδικαστικό πόρισμα του επιθεωρητή της δημόσιας διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή κατ' ουσίαν “αθωώνει” τον εαυτό του.

Σκέφτομαι λοιπόν πως, σύμφωνα με τη συλλογιστική της, αν παραιτηθεί θα επιστραφούν οι κλεμμένοι πίνακες!

Μαρίνα, ιέχεις ξεφύγ'!

Σύμφωνα λοιπόν με το σκεπτικό σου, ο κλέφτης πρέπει να είναι κάποιος από τους δυο-τρεις που θα είναι υποψήφιοι όταν κάποτε αφήσεις τη θέση. Πριν λίγους μήνες, το πάντα κυβερνητικό ΒΗΜΑ προέβαλε ως διευθύντρια το poulain της Τράπεζας Πίστεως, δηλαδή την κυρία που διόρισε ο Σαμαράς ως Πρόεδρο στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης όταν ήταν υπουργός Πολιτισμού.

Συμπέρασμα: Τον βρήκαμε το κλέφτη!Μαρίνα, ιέχεις ξεφύγ' πολύ!

Κι άλλο συμπέρασμα: Στην Ελλάδα κανείς δεν φεύγει από τη θέση του. Όταν η θέση διαθέτει μέλι εξουσίας. Η Μαρίνα δεν με μέλει!

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=454985&h1=true

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜ ΑΡ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ο Φώτης Κουβέλης ξεκίνησε καλά. Μετριοπαθής και μελίρρυτος, ένας Κωνσταντόπουλος λίγο πιο συναισθηματικός και λίγο περισσότερο καθαρολόγος, έδωσε τα διαπιστευτήρια του πολιτικού που είναι διατεθειμένος να πραγματοποιήσει τομές και να υπερβεί τη μονοδιάστατη, καταγγελτική αμετακίνητη επί είκοσι χρόνια στρατηγική του ΣΥΝ. Το “αριστερό ρεύμα” είδε με ανακούφιση την αποχώρηση των “ανανεωτικών” σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην τους προσάψει την επονείδιστη κατηγορία των διασπαστών και το εκλογικό σώμα ενθουσιάστηκε βλέποντας στο πρόσωπο του Φώτη έναν αντί-Τσίπρα και του Λυκούδη έναν αντί-Αλαβάνο. Έτσι ξεκίνησε η δημοσκοπική άνοιξη της ΔΗΜ ΑΡ κι έτσι γεννήθηκε η ελπίδα στους παλιούς “εσωτερικάκηδες” ότι ήρθε η στιγμή ν' αντιστραφούν οι όροι του παιχνιδιού και ν' απορροφήσει η Αριστερά το Πασόκ κι όχι το αντίστροφο (που ως τότε συνέβαινε). Οι χειρισμοί του Κουβέλη και η τηλεοπτική του εικόνα που αντανακλούσε σοβαρότητα και μια μειλιχιότητα σχεδόν παπαδίστικη, προσόν που μόνο ο Παπαδημούλης διαθέτει από το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και που αποδεικνύει ότι οι περισσότεροι αριστεροί ηγέτες έχουν θητεύσει ως εκκολαπτόμενοι ρήτορες στον ιεροκήρυκα της ενορίας τους εκτός από τη ΚΝΕ της γειτονιάς τους -του Ανδρουλάκη συμπεριλαμβανομένου-, τον έφερε ψηλά στις προτιμήσεις ενός πασοκογενούς πλην μισοζαλισμένου κοινού από τη συνεχιζόμενη πολιτική αλητεία του Πασόκ. Στη συνέχεια ο Κουβέλης νόμιζε πως με λεπτές χειρουργικές κινήσεις, μετεγγράφοντας πράσινους πολιτικάντηδες, κυβερνητικούς τυχοδιώκτες ή κρατικοδίαιτες “προσωπικότητες” ευρέος φάσματος θα ρυμουλκούσε στη ΔΗΜ ΑΡ και το πολιτικό σώμα που αυτά τα φαντάσματα έκρυβαν πίσω από πίσω τους. Λάθος πρώτο και μέγα. Το δεύτερο λάθος του Φώτη είναι πως είπε και εξακολουθεί να λέει την αλήθεια μισή σε βαθμό που να μοιάζει με ψέμα ολόκληρο. Το τεράστιο δίλημμα του τόπου δεν είναι να εφαρμόσει ή να μην εφαρμόσει το μνημόνιο, αλλά να προχωρήσει σε γενναίες μεταρρυθμίσεις, να μειώσει και να ακυρώσει το σπάταλο κράτος και την διαπλοκή του με τους πολίτες, να στείλει στα σπίτια του το διεφθαρμένο και βολεμένο πολιτικό προσωπικό. Αντί να ομφαλοσκοπεί αναβάλλοντας τις αλλαγές και διαιωνίζοντας την υφιστάμενη, νοσηρή κατάσταση. Και, φευ, η Αριστερά είναι μέρος -έστω και μικρό- αυτής της νοσηρής και αδιέξοδης κατάστασης. Το θέμα δεν είναι να καταγγέλλουμε υποκριτικά το μνημόνιο αλλά να το επανεξετάσουμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερες ωφέλειες για τον τόπο. Άρα περίμενε κανείς από τον Κουβέλη συνεπέστερη εμμονή σ' έναν πολιτικό λόγο δυσάρεστο αλλά αναγκαίο και την αποφυγή του λαϊκισμού των Πασοκικών μετεγγραφών. Άνθρωποι που έχουν πολεμήσει το Πασόκ και τις πολιτικές του, που έχουν καταγγείλει από δεκαετίες το ανθρωπολογικό κακό που έχει επιφέρει στον τόπο, δεν μπορούν να συνυπάρχουν με τον Παν-Παν, το Μαλέσιο, τον Μπίστη ή τη Ρεπούση. Η οποία Ρεπούση μπέρδεψε στο θέμα του “συνωστισμού” το politically correct και την επιστημονική δεοντολογία. Τη χώρα έβλαψαν εξίσου και οι σημιτοφύλακες του λαϊκού καπιταλισμού και η παιδική χαρά του Παπανδρέου. Άρα ο Κουβέλης έπρεπε να διεκδικήσει την ψήφο όσων κάποτε υποστήριξαν και τώρα συνειδητοποίησαν το λάθος τους. Προτάσσοντας ως σημείο αναφοράς στο επικοινωνιακό παιχνίδι όχι ξεθυμασμένους σταρ της Ιπποκράτους αλλά ανθρώπους από τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο που έδειξαν μια στοιχειώδη συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια. Και να μην χρησιμοποιήσει την ΔΗΜ ΑΡ ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για ανανήψαντες Πασόκους. Τεράστιο λάθος που το πληρώνει τώρα με τη δραματική μείωση της απήχησης του στη κοινωνία. Η αλήθεια είναι όσο πικρή κι αν ακούγεται πως στα τελευταία χρόνια το Πασόκ έβλαψε πολύ περισσότερο την πατρίδα απ' ό, τι η συντηρητική παράταξη. Η οποία είχε τα ανακλαστικά να δρομολογήσει και να στηρίξει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Βέβαια η δημοσκοπική κατηφόρα της ΔΗΜ ΑΡ ήταν προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που το Πασόκ θα “ανασταινόταν” με το νέο ηγέτη, τον οδοστρωτήρα Μπένη. Και βέβαια η ΔΗΜ ΑΡ πληρώνει αφενός την έλλειψη νεολαίας -είναι κόμμα γερόντων, περισσότερο για απ' τον Περισσό- και το ότι δεν πρόβαλε στην τηλεαγορά του Δήμου νέα πρόσωπα, νέο λόγο, στοιχειώδη αυτοκριτική και της Αριστεράς ως μέλους του πολιτικού μηχανισμού της Μεταπολίτευσης. Ό, τι κέρδισε -και κέρδισε πολύ- λέγοντας πως δεν θα είναι ένα κόμμα καταγγελίας και άρνησης, το έχασε ανατρέποντας στην πράξη αυτές τις διακηρύξεις της. Η Ελλάδα οφείλει να πορευτεί σεβόμενη τις υπογραφές της όπως δήλωσε κι ο Σπύρος Λυκούδης στην “Αυγή” (πρόσφατα) αξιοποιώντας την απομείωση των χρεών της μέσω του κουρέματος και επιμένοντας στην απελευθέρωση των παραγωγικών της δυνατοτήτων. Και στην αλλαγή της παρούσας καταστροφικής για όλη την Ευρώπη πολιτικής. Όλα τ' άλλα είναι λαϊκισμός και λαϊκισμός μονάχα.

Γιατί θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ

Συνέντευξη τύπου, Ιάσων Χρυσικός, 2000

Μνήμη Δάντη Χρυσικού (1946-2003) 

και Διαμαντή Διαμαντόπουλου (1949-2012)

Ενδεχομένως να ενδιαφέρουν ελάχιστους οι παρακάτω σκέψεις. Στις σημερινές εκλογές πλειοδοτούν ούτως ή άλλως η πολυφωνία, η αμετροέπεια, αλλά και μια περίεργη, υπόκωφη σιωπή. Σε όλη μου τη ζωή ψηφίζω Αριστερά, ενώ δεν έχω ποτέ σταυρώσει το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ (αντιθέτως, το τελευταίο μ' έχει σταυρώσει πλειστάκις). Ειδικά τώρα όμως προβληματίστηκα πολύ. Κατ' αρχάς απέκλεισα τα δύο κόμματα εξουσίας και τα ψευτοδιλήμματά τους θεωρώντας πως το πρώτιστο κέρδος αυτής της αναμέτρησης θα είναι ο εξευτελισμός του δικομματισμού. Έπειτα στράφηκα προς τα μικρά κόμματα ψάχνοντας κυρίως όχι το τέλειο, αλλά το εφικτό, ψάχνοντας κυρίως όχι κούφια συνθήματα και ξύλινες γενικολογίες, αλλά πρακτικές και εφαρμόσιμες πολιτικές που θα μας ξαναδώσουν τη χαμένη μας προοπτική.

Δεν είμαι τόσο οργισμένος για ό,τι συμβαίνει όσο είμαι πικραμένος για τη συνεχή κακοδαιμονία αυτού του τόπου, για τις χαμένες ευκαιρίες, για τον εύκολο τρόπο που τόσο συχνά μεταμορφώνει η Κίρκη τους συντρόφους μας -κι εμάς τους ίδιους- σε γουρούνια. Πικραμένος για τη διάχυτη αναξιοπρέπεια, τον μπλαζεδισμό, την επιδειξιομανή νεοπλουτίλα, τη γενικευμένη διαφθορά και την απόλυτη έλλειψη ηθικής στάσης και συνείδησης ιστορίας.

Για να μη μακρηγορώ, σκέφτηκα πρώτα τη ΔΗΜ.ΑΡ. και τη διακηρυγμένη πρόθεσή της να μην αρκεστεί σε καταγγελτικό λόγο, αλλά να ανακατευτεί και με "τα σκατά της πολιτικής πράξης, απεμπλεκόμενη από τις στρατηγικές επιλογές μιας άλλης εποχής και από τις δυσανεξίες του '80" (οι εκφράσεις δικές μου). Πόσο μάλλον που είχα ο ίδιος εκτεθεί ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον Καμίνη, επιλογή της ΔΗΜ.ΑΡ., επιδιώκοντας να φύγει η Δεξιά και ο Κακλαμάνης από τον Δήμο της Αθήνας. Η μετέπειτα απογοήτευσή μου από τον άχρωμο και γραφειοκράτη δήμαρχο είναι μια άλλη ιστορία. Η απογοήτευσή μου όμως από τη ΔΗΜ.ΑΡ. οφειλόταν κυρίως στον στρογγυλεμένο και κάπως "παπαδίστικο" λόγο της, αλλά και στην ουρανομήκη ανοησία της ηγεσίας της να λειτουργήσει ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για πράσινα τζάνκι όπως ο Μπίστης, ο ΠΑΝ ΠΑΝ, ο Νεονάκης ή η σταθερά προκλητική ως σκηνοθέτρια της "ιστορικής" αλήθειας Ρεπούση. Τόσοι πολλοί τυχοδιώκτες, τόσοι επαγγελματίες της Αριστεράς, τόσοι αριστεροί παντός καιρού ήταν πολύ βαρείς για το στομάχι μου.

Παρ' ότι ξέρω πως το πρόγραμμα ενός κόμματος δεν προσφέρεται à la carte, αλλά είναι table d'hôte. Με άλλα λόγια, όταν ψηφίζεις περισσότερο συμβιβάζεσαι και λιγότερο εκφράζεσαι. Περισσότερο καταστέλλεις τις διαφωνίες σου και λιγότερο επιλέγεις. Θα ήθελα, λοιπόν, να στείλω ένα μήνυμα και προς την Αριστερά θεωρώντας ότι θα μπορούσε, θα μπορούσαμε όλοι μαζί να κάνουμε περισσότερα ώστε να αποφύγουμε αυτό το δράμα που δεν μας αξίζει. Όμως τώρα είναι ώρα μάχης και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το πιο επαρκές μετερίζι όχι τόσο για να καταγγείλει κανείς το Μνημόνιο όσο για να αλλάξει τον τόπο, αλλάζοντας νοοτροπίες και παγιωμένες συμπεριφορές δεκαετιών. Ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ γιατί:

* Με ενδιαφέρει η προσπάθεια του κόμματος να συνενώσει την Αριστερά σ' ένα μίνιμουμ, έστω, κοινού προγράμματος και βρίσκω την ιδέα μιας κοινής καθόδου στις μονοεδρικές ελπιδοφόρα και μακριά από προκάτ αποκλεισμούς, μεσιανισμούς και στείρες προβοκάτσιες.

* Με ενδιαφέρει η επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ σε μια ευρωπαϊκή προοπτική, σε μια Ευρώπη των λαών που με συντονισμένες δράσεις θα διεκδικήσει ένα άλλο μέλλον για τους χειμαζόμενους πολίτες της σε έναν χάρτη που όσο φαίνεται αμετακίνητος, άλλο τόσο διαφοροποιείται και αλλάζει ριζικά. Αλλάζει δραματικά.

* Ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ ως ανάχωμα στην ανάλγητη επίθεση εναντίον των πιο αδύναμων ομάδων της κοινωνίας μας, ψηφίζω τόσο λογικά όσο και συναισθηματικά. Στη μνήμη των συντρόφων μας, η ψήφος των οποίων θα μας λείψει τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Στηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί οι προτάσεις του και στην οικονομία και στη δημόσια διοίκηση κρίνω πως μας λυτρώνουν από μια σειρά διατεταγμένων αδιεξόδων. Κυρίως γιατί δίνουν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια μια προοπτική εξουσίας για την Αριστερά. Δηλαδή το αυτονόητο στις παρούσες συνθήκες και μετά από τέτοια και τόση εθνική διαπόμπευση, όλα αυτά δεν σημαίνουν πως συμφωνώ σε όλα με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τις θέσεις ή τα πρόσωπα που τον εκπροσωπούν. Είπα όμως ήδη ότι στις εκλογές συμβιβαζόμαστε με το σχετικό και δεν αιθεροβατούμε με το απόλυτο.

Και κάτι τελευταίο: Οι άνθρωποι της Αριστεράς δεν έχουμε με το κόμμα μας σχέση πελατειακή ή οπαδική, αλλά σχέση συναισθηματική - ερωτική. Εξ ου και τα πείσματα, οι ζήλιες, οι χωρισμοί, τα πάθη, οι σπαραξικάρδιες επανασυγκολλήσεις, οι αλληλοσπαραγμοί και οι αγάπες. Επειδή η ιδιότητα του αριστερού δεν είναι μια οιονεί επαγγελματική σχέση, ένας τίτλος που απονέμεται εφάπαξ ή κληρονομείται, αλλά μια αξία που συνεχώς επαναδιεκδικείται. Είπαμε: Αν θέλουμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Τόσο απλά, τόσο δύσκολα...

ΥΓ.: Το ότι ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ δεν σημαίνει πως είμαι ικανοποιημένος από την πολιτιστική του πολιτική ή τη σχέση του με τις τέχνες. Ένας λόγος ίσως για να τα επανεξετάσουμε αμφότερα την επαύριο των εκλογών.