Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Και άλλη μια μικρή βόμβα

Στον Αλέξη Τσίπρα

Μια ολιγοπρόσωπη, οικονομικοκοινωνική ελίτ έχει εδώ και χρόνια τον έλεγχο και της Εθνικής Πινακοθήκης και του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης μέσα από διευθύνσεις οι οποίες αποτελούν, όπως είναι προφανές, τα χαϊδεμένα -όσο και διορισμένα- παιδιά του Συστήματος. Συνακόλουθα, το κύρος των δυο ιδρυμάτων επιτρέπει ώστε ορισμένοι "ειδικοί", αξιοποιώντας κρατικές σφραγίδες κλπ. να παρεμβαίνουν ρυθμιστικά τόσο στην αγορά της τέχνης όσο και στο παραεμπόριό της. Και αυτό έχει υπάρξει για χρόνια εξαιρετικά επωφελές για λίγους εις βάρος των πολλών. Η ΕΠΜΑΣ έχει τεράστια ευθύνη για το φούντωμα του εμπορίου πλαστών έργων στη χώρα επειδή γνωμοδοτεί ιδιωτικά και εκ του πονηρού και δεν αναλαμβάνει δημόσια την επιστημονική ευθύνη των απόψεών της. Αυτό είναι ένα σκάνδαλο που χρονίζει και το γνωρίζουν πολύ καλά οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ. Το ότι εδώ και μήνες διενεργείται έρευνα στην ΕΠΜΑΣ κατόπιν εντολής της Εισαγγελίας για οικονομικές ατασθαλίες  είναι καλός οιωνός. Αρκεί να μην θαφτεί και το καινούργιο πόρισμα όπως ετάφη από τον αλήστου ,ή μήπως απλήστου;, μνήμης κ. Βουλγαράκη το ανάλογο πόρισμα του επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης Λ. Ρακιντζή το 2015.Το κατεστημένο λυσσαλέα περιφρουρεί τα συμφέροντά του, τους θύλακους μέσα από τους οποίους ασκεί την εξουσία του, η Αριστερά τι κάνει; Τα κυρίαρχα ΜΜΕ προβαίνουν ξανά στις συνήθεις τους διαστρεβλώσεις, αποσιωπήσεις, εξαφανίσεις αντιφρονούντων ή απλώς αντίπαθών,διαγραφές απόψεων και κριτικών. Ως πότε; Και τα δυο μουσεία χρειάζονται καινούργιες αντιλήψεις και, κυρίως, μια ριζοσπαστικά καινούρια άποψη περί ιστορίας και περί ιστορίας της τέχνης. 
Μια τέχνη που ως τώρα μεροληπτικά εξυπηρετούσε τους λίγους, ήρθε η ώρα να υπηρετήσει και τους πολλούς. Οι οποίοι, διάολε, το δικαιούνται ....

ΥΓ.Δεν πέρασαν τρεις μέρες από τη δημοσίευση του ανωτέρω και το Συγκρότημα παρουσίασε καινούρια αποθεωτική συνέντευξη της κας Καφέτση η οποία ,λέει, θα στήσει σε δυο μήνες το μουσείο που πάντως δεν έστησε σε 10 χρόνια. Το παιχνίδι που σας περιέγραψα στα καλύτερά του. Οι δυο διευθύνσεις, η νέα της δεξιάς και η άλλη του ΠΑΣΟΚ ,κονταροχτυπιούνται κανιβαλικά ποντάροντας στο ότι και η Αριστερά θα παίξει το χαρτί των ελίτ. Μέτρησα δεκάδες "εγώ" της κας Καφέτση και κανένα βέβαια "εμείς". Λες και η εικαστική κοινότητα, καλλιτέχνες, κριτικοί, μουσειολόγοι, γκαλερίστες, ιστορικοί και θεωρητικοί της τέχνης δεν έχουν κανένα λόγο και καμία άποψη σε αυτό το τέρας της κρυπτείας. Η κα Καφέτση ,το έχω πει πολλές φορές, ιδεοληπτική και ισχυρογνώμων, πιστεύει πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια την οποίαν και δεν μοιράζεται με κανέναν. Ο ελιτισμός της είναι τόσο ενοχλητικός ώστε, ενώ ταξιδεύει συχνά σε όλο το κόσμο, δεν έχει επισκεφτεί από άποψη τουλάχιστον τα 2/3 των ελληνικών γκαλερί. Ούτε μια φορά. Το μουσείο που φαντασιώνεται δεν θα είναι παρά ένα μεταμοντέρνο υβρίδιο υπεροψίας και αρχοντοχωριατισμού. Κάτι δηλαδή σαν το "L'imaginaire monumental des milliardaires", όπως σαρκαστικά βαφτίζει ο Monde Diplomatique, # 733, Απρίλιος 2015, το κτίριο της Fondation Louis Vuitton στο Παρίσι, έργο του πολύ Frank Gehry. Μόνο που σε μας ούτε το κτίριο φτούρισε, ούτε τα ιδρύματα επαρκούν ούτε οι εγχώριοι Gerhy φτούρισαν, όσο για τους δισεκατομμυριούχους αυτοί αφού έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους, έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και τώρα θέλουν να στηρίξουν τον "πολιτισμό" με κρατικές δαπάνες. Η Παναγία της Αριστεράς, βοήθεια μας!

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Βομβίδια πολιτιστικής αφασίας


  • Προς το παρόν παρατηρούμε εμβρόντητοι σαν τον Χάρη Βρόντο την άκρα αριστερά να δοκιμάζει τα νεύρα της κυβερνώσας αριστεράς που θα έλεγε και ο Χάρης ο Πότερ, παρντόν, ο κυρ Φώτης ήθελα να πω. 
  • Όλα αυτά όμως φέρνουν σε απόγνωση όλους τους συντηρητικούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ -και δεν είναι λίγοι- και τους οποίους η ιντελιγκέντσια του κόμματος, μεγαλοαστικής καταγωγής επί το πλείστον, τους αποκαλεί περιφρονητικά νοικοκυραίους (Ίσως επειδή οι ίδιοι είναι εντελώς ανοικοκύρευτοι). Αυτό, κάποια ψυχή θα το αποκαλούσε δημιουργική ασάφεια. 
  • Αν χάσουμε όμως τους νοικοκυραίους, σύντροφοι, χάνουμε αυτομάτως τη κυβέρνηση. 
  • Εγώ πάντως επιμένω: καλά πάμε δεν λέω αλλά ξέρει κανείς τη δουλειά; Επειδή η πραγματική οικονομία έχει νεκρώσει εντελώς και η αγορά τραβάει τα μαλλιά της (να γιατί στην Ελλάδα είναι τόσο ευτυχείς οι φαλακροί).
  • Και προσοχή, άλλο ρήγμα και άλλο ρήξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να διαμορφώσει ένα ρήγμα στην συμπαγή ευρωπαϊκή πολιτική και να ανακατέψει την διεθνή διπλωματική τράπουλα. Το κόστος όμως στο εσωτερικό ειναι δυσανάλογα μεγάλο. Και οι αντοχές μας εξαιρετικά περιορισμένες.
  • Το κακό πάντως είναι πως μετά τους Ιακωβίνους και το Ροβεσπιέρο ακολουθεί νομοτελειακά το Διευθυντήριο. 
  • Προτείνω στο πλαίσιο της νέας δημιουργικής ορθογραφίας να βγάλουμε το μ από τη λέξη "μπαρούφα". Το "παρούφα" μοιάζει πιο σικ. Το πιάσατε το υπονοούμενο;
  • Εν το μεταξύ οι πανεπιστημιακοί χώροι είναι ξέφραγο αμπέλι για κάθε ιδεοληπτικό, διεστραμμένο ή απλώς παραβατικό που επωφελείται του ... ασύλου.
  • Βλέπετε, κάποιοι προοδευτικοί της συντήρησης διαφωνούν με τη φύλαξη τόσο των πανεπιστημίων όσο και των περιουσιών τους (Ακόμη πληρώνουμε τη Δαμανάκη την εποχή της και κάποιες ιδέες που κατάντησαν καρκίνος).
  • Τίποτε πιο αποκαρδιωτικό από μιαν αριστερά που φοβάται να αλλάξει, που βολεύεται στην ακινησία, που ομφαλοσκοπεί εμπρός στην πρόοδο. 
  • Βρε παιδιά, ας κάνουμε επιτέλους κάτι, κι ας είναι λάθος. 
  • Το ΥΠΠΟ για παράδειγμα: προτού να ξεδιπλωθεί άρχισε να αναδιπλώνεται. Αντί να τους ταράξουμε στον πολιτισμό, βραχυκυκλωθήκαμε στην γραφειοκρατία του. Οι πρωτοβουλίες του νέου υπουργού σχετικά με το Μέγαρο και το Μουσείο της Ακρόπολης είναι ορθές. Περιμένουμε όμως κι έργα. 
  • Τα μεγάλα όμως αγκάθια παραμένουν: η εξισορρόπηση στο χώρο της αρχαιολογίας μετά την καταστροφική πολιτική της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το πρόβλημα της Λυρικής και το Κέντρο Κινηματογράφου και βέβαια τα συνεχιζόμενα σκάνδαλα στο ΕΜΣΤ και την Εθνική Πινακοθήκη. Οι χώροι χειμάζονται από μια δράκα νεόπλουτων που θέλουν να επιβάλουν ιδιωτικά βίτσια σε κρατικούς θεσμούς. 
  • Υπακούοντας στη μεταμοντέρνα συνθήκη που θέλει τα μουσεία showrooms και πλυντήρια πολιτιστικού χρήματος. 
  • Αυτό είναι όμως η άποψη της αριστεράς; Πόσες φορές πρέπει να επαναλάβουμε ότι οφείλουν να απομακρυνθούν αμέσως οι διαπλεκόμενες διευθύνσεις και να προκηρυχθούν οι θέσεις τους με ανοιχτές διαδικασίες; Για πόσο ακόμα θα κυριαρχούν η γεροντοκρατία, η μετριοκρατία και η μηντιακή αισθητική; Τελευταίο κρούσμα το οποίο μάλιστα εγκαινίασε και ο ... Πάκης. (Μα δεν υπάρχει κανείς να τον προστατεύσει;) Μιλάω για τη παραμόρφωση του Γκρέκο και την υποβάθμισή του σε φωτοζωγραφική à la Bob Wilson. Μόνο και μόνο για να παρουσιάσουμε έναν "εθνικό" πυροτέχνημα. Πρόκειται για τους ίδιους πτωχαλαζόνες που ταυτίζουν τη ζωγραφική με το illustration και την τέχνη με τον κοινωνικό σουσουδισμό. 
  • Κύριε Πρόεδρε, να φοβάστε όσους σας προτείνουν εύκολη συγκίνηση με το αζημίωτο (η διεύθυνση της Πινακοθήκης έχει αναγάγει τη κολακεία σε υψηλή τέχνη).
  • Κιτς είναι εκείνη η τέχνη των νεόπλουτων -αλλά και παλαιόπλουτων, ας μην είμαστε ρατσιστές- οποίοι διατυμπανίζουν την αισθητική, τη γνώση και την ευαισθησία που όμως δεν διαθέτουν.
  • Σημείο των καιρών: σε πρόσφατο βιβλίο της, γνωστή Ελληνίδα συγγραφέας και ιστορικός τέχνης που διδάσκει στη Σκωτία μεταφράζει τον τίτλο του πίνακα Diana and Actaeon του Τισιανού ως Νταϊάνα και Ακταίος (sic). Σιγά μην είναι είναι η Νταϊάνα και ο Ντόντι Άλ Φαγιέντ!   

  • Χτες Σάββατο περπατούσα στο Κολωνάκι και παρατηρούσα τους πλημμυρισμένους κάδους και τα βρόμικα πεζοδρόμια. Το Πολυτεχνείο πάντως καθαρίζεται από τον καλαίσθητο δήμαρχο. Όλα και όλα. Η Αθήνα διαθέτει αισθητική.

  • Όσοι επένδυσαν στην αιωνιότητα 
  • Τα έχασαν όλα - το τίμημα 
  • Της αλαζονείας τους.

  • Εκείνοι που ερωτεύτηκαν το εφήμερο, 
  • Η αιωνιότητα τους αντάμειψε με μερικές
  • Από τις πιο διάφανες στιγμές της...

  • Ψιχία από το πολύτιμο. 

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Απαιτείται σοβαρότητα

Η γνωστή γερμανική παροιμία λέει: Drei Professoren, Vaterland verloren. Δηλαδή αρκούν τρεις καθηγητάδες για να καταστρέψουν την πατρίδα. Στη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οι καθηγητές πανεπιστημίου είναι πολύ περισσότεροι...



ΥΓ. Αυτό που συμβαίνει στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου αλλά και στο Κοινοβούλιο είναι αδιανόητο. Και δεν πρόκειται μόνο για τις καταστροφές, τη λεηλασία των περιουσιακών στοιχείων του ΕΚΠΑ ή την επαναλαμβανόμενη απώλεια διδακτικών ωρών, συνεδρίων, ή λοιπών ακαδημαϊκών δραστηριοτήτων (στα εργαστήρια λ.χ. οι ζημιές αποκαθίστανται δυσκολότατα και είναι πολυδάπανες τη στιγμή ακριβώς που χρήματα δεν υπάρχουν).Η εικόνα ενός κράτους σε ομηρία είναι καταθλιπτική. Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει κυρίαρχο πολιτικό κεφάλαιο για τον τόπο, και ο μόνος που μπορεί να διαπραγματευθεί με κύρος στο εξωτερικό. Όμως η κατάσταση είναι κρίσιμη και επιβάλλεται να προχωρήσει ο ίδιος σε άμεσες διορθωτικές κινήσεις προτού είναι πολύ αργά. Όταν οι συνεργάτες σου αποδεικνύονται κατώτεροι των προσδοκιών σου, είναι απλό: τους αλλάζεις!

ΥΓ. 2 Πολλα "εγώ" έχουν συγκεντρωθεί στη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τη στιγμή ακριβώς που θα έπρεπε να ανατείλει το άστρο του "εμείς" για να παραφράσουμε τον σημαντικό ποιητή Walt Whitman.

ΥΓ. 3 Το άρθρο του Πανούση στα ΝΕΑ ομολογεί πικρές αλήθειες και παραδέχεται τη σύγχυση αλλά και τον στρουθοκαμηλισμό που επικρατεί στις τάξεις της Αριστεράς. Ο κόσμος πάντως έξω δυσφορεί ανοιχτά και με την διπλοπροσωπία και με την έλλειψη πολιτικού θάρρους και με την ανεπίτρεπτη παθητικότητα. Λες και δεν μας έφτανε η δημιουργική ασάφεια!

ΥΓ. 4 Ο παλιός φίλος μου Νίκος Φίλης ευρισκόμενος σε ρόλο αντί-Ζωής όσο περνάει ο καιρός οικειοποιείται το ύφος και την αυθεντία της προαναφερθείσης.
-Δηλαδή ρε Νίκο, για να διατυπώσουμε την απόψη μας που ,διάβολε ,εκφράζει και το κοινό νου, θα πρέπει να πάρουμε άδεια από κάποιο κομματικό ιερατείο;

ΥΓ. 5 Τι καλά για όλους που πια δεν μιλάει - παντού και για όλα- ο Βαρουφάκης! 

Ακόμα δυο ποιήματα + 1

Arnold Böcklin, Vita somnium breve

Ένα ρέκβιεμ για τον πολιτισμό της Δύσης

Αφού δεν μπορώ να σωθώ εγώ
Αφού για μένα δεν υπάρχει λυτρωμός
Ας χαθούνε όλοι. Είμαι απελπισμένος,
Κουβαλάω την απελπισία ενός κόσμου,
Ενός ολοκλήρου κόσμου χωρίς νόημα.
Θα πατήσω το κουμπί, όπως πατάει η μέλισσα
Το λουλούδι. Τρυφερά αλλά και αποφασισμένα.

Συγχωρέστε με. 
Δεν μπορώ να είμαι μόνος μου στο τέλος.
Ναι, αλλά και τα βρέφη; - Και τα βρέφη. 
Και οι μικροί μαθητές; - Και οι μικροί μαθητές. 
Και οι νεαρές μητέρες; - Και οι μητέρες.
Μα γιατί τόσοι αθώοι; - Δεν υπάρχουν αθώοι, 
Αυτό έμαθα στο σχολείο, αυτό μου δίδαξαν στην εκκλησία.
Το προπατορικό αμάρτημα με πνίγει
Αποφάσισα να πεθάνω, αφού δεν μπορώ να ζήσω. 

Είμαι Γερμανός, εμείς τελειώνουμε πάντα τις δουλειές μας.
Όταν πονάω γίνομαι ακόμα πιο αποφασιστικός. 
Με λένε Ιωσήφ αλλά δεν έχω αδελφούς.
Με λένε Josef K. αλλά δεν θα με δικάσει κανείς. 
Εγώ θα γίνω ο δικαστής του εαυτού μου. 
Είμαι απόλυτος στην απελπισία μου.
Είμαι Γερμανός, ξέρω τι είναι τραγωδία. 
Δεν ξέρω τι είναι κάθαρση ούτε θέλω να μάθω.
Εγώ πρέπει να τραβήξω το μοχλό. 

Ήταν πάντα χειμώνας στο Μέλανα Δρυμό, 
Έτσι, το μαύρο είναι το χρώμα μου.
Πάω να συναντήσω το μαύρο. 
Δεν κολύμπησα ποτέ στη Μεσόγειο.
Δεν υπάρχει νόημα σε όλα αυτά, 
Δεν υπάρχει νόημα πουθενά 
Κι αυτή η θυσία τόσων ανθρώπων 
Χαμένη να πάει πρέπει...

28/3/2015


Arnold Böcklin, Η Πανούκλα


Άτιτλο

Βρόμικα πεζοδρόμια.
Βλέπετε, οι φιλόζωοι σιχαίνονται
Τα σκατά των σκύλων τους και δεν τα μαζεύουν.  
Ξεφεύγουν, νομίζουν, 
Παρότι τα σκατά τούς ακολουθούν 
Σαν συμβολισμός. 
Βρόμικοι τοίχοι.
Η απελπισία μιας ζωγραφικής
Χωρίς βλέμμα.
Βλέπετε οι φιλότεχνοι 
Είναι πάντα μύωπες.
(Όπως οι ατάλαντοι πάντα θα είναι
Περισσότεροι ).

Βρόμικη πόλη πόσο ν´ αντέξει
Τόσους απελπισμένους ανθρώπους.
Ανθρώπινα ούρα στη γωνία 
Άστεγοι κουρνιασμένοι στα παγκάκια
Και τα πρεζόνια να σε κοιτούν
Με άδεια μάτια 
Αφού πάντα οι νεκροί θα είναι 
Περισσότεροι ...

29/3/2015 


Arnold Böcklin, Η Νύμφη 


Παλίμπαιδες

Στη φίλη μου Κική Δ.

Κουτσά-στραβά και με λάθη
Κι αφού περάσουν χρόνια άσκησης 
Μαθαίνουμε, απ´ τα θρανία ακόμη,
Τον ρόλο της νεότητας. Κι όλοι μας 
Πρωταγωνιστές, χωρίς εξαίρεση. 

Και μόλις τον υποδυθούμε με επάρκεια
Κι αφού στα ρούχα βολευτούμε και τις μάσκες του
Έξαφνα βάζει τις φωνές ο σκηνοθέτης
Τι παλαιομοδίτικο στυλ, τι απαράδεκτο...
Σαν γέροι παίζετε! 

3/3/2015  

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Τα παιδιά με τα πλαστικά κυπελλάκια στα χέρια...

Ή, η μεταφυσική του φραπέ 

 



Οι εθνικές ψυχώσεις μας: κινητά και φραπέδες. Κυκλοφορούμε κρατώντας ένα πλαστικό κύπελλο και σκαλίζοντας ένα κινητό. Λες και φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Ο φραπές γίνεται άλλοθι ευχαρίστησης, σωσίβιο στον πέλαγο της καθημερινότητας που τη μαστίζει η κρίση. Η παρουσία του φραπέ ακόμα και στα περίπολα της αστυνομίας πείθει ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα από αφέψημα, μια συνήθεια κοινωνική, μια “πόζα”, όπως θα 'λεγε ο Richard Ellman, ή ένα habitus κατά Bourdieu (προδιάθεση). Ούτε πάλι πρόκειται για απλή εξάρτηση (όπως φερ’ ειπείν η μανία των νέων με τα κοκα-κολούχα). Κατά τη γνώμη μου ο φραπές είναι το σύμβολο μιας άρνησης. Ο φορέας του δηλώνει ότι απέχει, ότι διακόπτει, έστω κι αν τίποτε εργάζεται ή οφείλει να εργάζεται. Είναι στάση, κυριολεκτικά, ζωής. Γι αυτό και επιχωριάζει στις δημόσιες υπηρεσίες, όπου ως γνωστόν όταν δεν θάλλει η μίζα, ανθεί η λευκή απεργία. Πίνω φραπέ και μάλιστα κουβαλάω το πλαστικό ποτηράκι παντού, στο δρόμο, το λεωφορείο, στο αμφιθέατρο, στη διαδήλωση (συχνά μετά κομβολογίου!) σημαίνει “είμαι και δεν είμαι εδώ”, “θα ήθελα να ήμουν αλλού”, “ανήκω αλλού”, “εκπροσωπώ την ελάσσονα προσπάθεια, την συνεχή σχόλη, τις αδιάκοπες διακοπές”. Εν τέλει ο φραπές αναδεικνύεται σε αλληγορία της χαράς της ζωής και σε ό, τι απελευθερώνει τον χρήστη από οποιαδήποτε υποχρέωση ή καταναγκασμό. Είναι η σημαία της ιδιότυπης, ιδιόχρηστης ελευθερίας μικροαστικού τύπου που φοριέται και σαν εσάρπα ή κασκόλ. Αυτή η ακηδία, ο γενικός συμψηφισμός και η γενική παραίτηση μας που έφεραν ως εδώ. Που μας καθόρισαν οντολογικά μέσα από το “καταναλώνω άρα υπάρχω”, καταργώντας στην πράξη την όποια συλλογικότητα.
Οι πάντες λοιπόν πίνουν παντού φραπέ. Στο μετρό πάλι όχι επειδή απαγορεύεται. Μοιάζει σχεδόν μεταφυσικό. Οι απαγορεύσεις του μετρό είναι ο μόνος θεσμός στον οποίον οι Έλληνες υπακούουν αδιαμαρτύρητα. Πρόκειται απλώς για τον εθνικό μας χατζηαβατισμό, το σύμπλεγμα της κότας που μας κατατρύχει ή το μετρό στο συλλογικό υποσυνείδητο αντιπροσωπεύει την ύψιστη τελειότητα, την άψογη χρήση, το ίδιο το πρόταγμα της νεοτερικής ουτοπίας ενσαρκωμένο; Δεν ξέρω.Αλλά για να δούμε τι σημαίνει “καφές” σημειολογικά (για να θυμηθούμε και τον Χικμέτ); Διάλειμμα, ξεκούραση, διακοπές, ανάπαυλα. Άρα όλοι αυτοί με τον φραπέ στο χέρι επί ώρες, ακόμα τα περίπολα της ΕΛΑΣ, είναι σαν να λένε: “Εμείς εργαζόμαστε μεν αλλά κάνουμε και διάλειμμα. Ή, καλύτερα, επιμηκύνουμε το χρόνο διακοπών εντός της εργασίας μας. Είμαστε εδώ και αλλού. Επεκτείνοντας την ιδεολογία και τη μεταφυσική της “διασκέδασης”, παντού...
Έτσι οι φραπεδούχοι χαλαροζόμπι αναδεικνύονται σε ασυμβίβαστους αδειούχους της όποιας καθημερινότητας, τα παιδιά εκείνης της ζωής που είναι βιώσιμη μόνον όταν παραμένει αδρανής. Σαν στεκούμενο νερό. Και τώρα πια ακραγγίζουμε χαρακτηριστικά που αφορούν σ’ ολόκληρη την κοινωνία μας. Αυτήν που έχει εθισθεί δραματικά να μην παράγει τίποτε αλλά να επιθυμεί τα πάντα. Η επικράτεια του φραπέ δονείται μοιραία από την ακράτεια της κατανάλωσης .Και τα χειρότερα δεν έχουν αφιχθεί ακόμη…. 


ΥΓ. 1 Τουλάχιστον οι δημοκράτες του φραπέ είναι επιτηδευμένα χαρούμενοι. Ενώ όλοι οι άλλοι, οι σύνευνοι της καθημερινότητας μας, είναι μουτρωμένοι, κατηφείς, επιθετικοί, αγενείς. Κι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι προϊόν της κρίσης. Αντιθέτως, προέρχεται από την εποχή της ατομιστικής ευμάρειας. Τότε που εκδηλωνόταν ο χειρότερος ρατσισμός των Ελλήνων: Εναντίον σε Έλληνες. Το “εγώ” μας über alles!

ΥΓ. 2 Αυτόν τον τρόμο Ιστορίας οφείλει να επιδείξει σήμερα η Αριστερά και να μην εξαντλεί την δυναμική της σε τακτικισμούς και λαϊκιστικές εξαπλουστεύσεις. Η πολιτική της είναι δύσκολη, επώδυνη αλλά ορθή. Αυτή τη πολιτική οφείλει να μεταλαμπαδεύσει μεθοδικά και πέραν των παραδοσιακών ψηφοφόρων της. Σ' ένα κοινό κατά βάθος συντηρητικό που την υποστηρίζει σήμερα περιστασιακά, κακομαθημένο από την πελατειακή νοοτροπία που καλλιεργούσε ξεδιάντροπα και επί δεκαετίες ο δικομματισμός. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα: Εφόσον δεν έγιναν αιφνιδίως όλοι σοσιαλιστές! Ιδού λοιπόν το πρόβλημα: Αριστερά σημαίνει ανατροπή κι ευαισθησία κι όχι διατήρηση των συμφερόντων ορισμένων συντεχνιών. Και κυρίως δεν σημαίνει κολακεία όλων εκείνων που έμαθαν να είναι αντιπαραγωγικοί, βολεμένοι, θεσιθήρες, αργόμισθοι, εραστές της ήσσονος προσπάθειας, “ιδεολόγοι” της καρέκλας και της ευκολίας. Δημοκράτες του φραπέ...

ΥΓ. 3 Τουλάχιστον με το τέλος του Υπαρκτού ανύπαρκτου και τις επαναληπτικές κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος εμπεδώσαμε πως δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές και αυτόματοι πιλότοι όχι μόνο για τη διαχείριση μίας χώρας αλλά ολόκληρου του πλανήτη. Η χρεοκοπία των «μάγων» και των «σοφών» παγκοσμίως ελπίζω να συνέτισε κάπως τους εγχώριους μαθητευόμενους ξερόλες. Τουτέστιν τα εντόπια και τα εξωτερικά προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με «λυσάρια» ή τυφλοσούρτες αλλά με ad hoc αναλύσεις τη στιγμή που αυτά αναφύονται. Δηλαδή hic et nunc. Τεράστιο, νομίζω, μάθημα προς κάθε δογματικό ή οπαδό της μίας και αναντικατάστατης αλήθειας· προς πάσαν σωτηριολογική φενάκη που εγκλωβίζει την ελεύθερη σκέψη και αποθεώνει με μεταφυσικό τρόπο τα κλισέ. Ξέρετε από τι πάσχει κατά βάθος ο τόπος; Από έλλειψη πρωτότυπης θεωρίας και από σπάνιν καινούργιων ιδεών ένθεν κακείθεν. Αυτό συνιστά το αληθές αδιέξοδο του δικομματισμού, αυτό κάνει το μέσο πολίτη τόσο δύσπιστο απέναντι σε όσους του υπόσχονται ανατροπές και ρήξεις με τα ίδια εφθαρμένα και διεφθαρμένα πρόσωπα. Με τις ίδιες εφθαρμένες και φθαρτικές ιδέες. Και είναι αυτό που επιτρέπει σε διαφόρους σαλτιμπάγκους της εξουσίας να γαυριώνται και να κορδακίζονται στα τηλε-έδρανα, προκαλώντας αποστροφή στους νουνεχείς και θαυμασμό ανάμικτο με οίκτο στους… αθώους. «Δες πώς τα κατάφερε ο μεγάλος!» Από αρπακολλατζής της δημοσιογραφίας παράγων των ΜΜΕ, εθναμύντορας, βουλευτής, πολιτικός αρχηγός και στο μέλλον τις οίδε… Δεν έχει όριο η γελοιότητα ούτε μέτρο η επικράτεια των μετρίων. Και βέβαια η σχολή που δημιούργησαν όλο και αποκτά νέα στελέχη. Προς τέρψιν της φυλής των Κιμάκη, η οποία χρειάζεται ανάλογο υλικό για να υπάρχει και αυτή με τη σειρά της. Είπαμε: Διάσημος είναι κάποιος που έτυχε να είναι διάσημος επειδή είναι διάσημος. Τόσο απλά! Στον όλβιο αυτό τόπο εξέλιπε και η πλέον στοιχειώδης αξιοκρατία, η πλέον αυτονόητη αιτιοκρατία. Αρα βασιλεύει η οντολογία του τίποτε. Το αιτιατό εδώ και χρόνια αποκολλήθηκε από το αίτιό του και τρέχει ξετρελαμένο στις λεωφόρους της ξεφτίλας. Ο Derrida και το ασύμπτωτο σημαινόντων και σημαινομένου θάλλουν στην πατρίδα μας κι ας το αγνοούν όσοι εμπλέκονται στη διακυβέρνηση ή την εκπροσώπησή της. Η μονοσήμαντη, ακαδημοποιημένη, ανέμπνευστη και αντιαισθητική εκπαίδευση τώρα δικαιώνεται. Εξι χρόνια στα γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας αρκούν -η πρωτοβάθμια παιδεία αντέχει ακόμη- για να παραγάγουν -κι όχι να «παράξουν», που λένε πια όλοι- γενιές αμόρφωτων παιδιών, ευχειραγώγητων από την, όποια, φανερή ή αφανή εξουσία. Από την άλλη και ενώ σοβεί η πολιτικο-οικονομική κρίση και οι οργανωμένες μειοψηφίες ετοιμάζονται για νέο «ανένδοτο» εναντίον του συνόλου, οι πάντες απολαμβάνουν ξαπλωμένοι στα μυριάδες cafe της επικράτειας το φραπέ τους. Βλέπω φραπεδόβιους παντού! Ο φραπές πλέον ως ιδεολογική συμπαραδήλωση μιας κοινωνίας που βάζει την απόλαυση πάνω από την υποχρέωση είναι το απόλυτο must. Πριν από λίγους μήνες μάλιστα άρκεσε η απλή εκσφενδόνιση του κυπέλλου για να απολέσει η αξιωματική αντιπολίτευση το μελλοντικό της ηγέτη.

ΥΓ. 4  Επειδή τέλειωσε η εποχή που ονομάζαμε «αθώους» όσους δήλωναν άγνοια. 




Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

GRAFFITI - ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ

Η ART ATHINA 2015 τιμά τα γκράφιτι και την προϊστορία τους



Ποια είναι η ζωγραφική μετά την ζωγραφική;

Κυρίως είναι η τέχνη του δρόμου, τα graffiti, η μνημειώδης καταγραφή του απαγορευμένου και του εφήμερου, δηλαδή το αίτημα για μια τέχνη εκτός των κατεστημένων θεσμών. 

Έξω από το τελάρο η ζωή δεν είναι πάντα ωραία, η διαφυγή αυτή όμως είναι αναγκαία για να προκύψει το καινούργιο.

Θυμηθείτε τον Βλάση Κανιάρη (1928-2011) πρωτοπόρο απολογητή των τοίχων της Αθήνας και της καθημερινής γλυκόπικρης ιστορίας τους αλλά και πρόδρομο των εκατοντάδων (!) street artists του σήμερα. Αυτοί που στα όρια του νόμου και των θεσμών, συχνά κυνηγημένοι ή απαξιωμένοι δημιουργούν μια ιδιότυπη εικαστική αναγέννηση σε ένα τόπο και μια εποχή βαθιάς κρίσης. Κρίση που είναι και πολιτιστική και ιδεολογική.

Η Art-Athina και φέτος επανέρχεται με ένα αφιέρωμά της στους γκραφιτάδες της Αθήνας, στις «ταγκιές» αλλά και στις μεγάλες αφηγηματικές συνθέσεις τους, τιμώντας μια τέχνη ανώνυμη αλλά όχι χωρίς συγκεκριμένους δημιουργούς και αμφισβητούμενη αλλά όχι εκτός ιστορίας.

Ο Διεθνής Τύπος από καιρό έχει εντοπίσει με οξυδέρκεια ότι κάτι συμβαίνει στους τοίχους της Αθήνας παρά το άνισο και συχνά χαώδες της προσφοράς των σχετικών εικόνων.

Καιρός να τα δούμε και εμείς με άλλο βλέμμα........

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Πιθανοί τίτλοι κειμένων που βαριέμαι αυτή τη στιγμή να γράψω

(Παρακαλούνται οι αναγνώστες να τα γράψουν ή να τα συμπληρώσουν οι ίδιοι)


•Τέχνη είναι συχνά η μορφοποιημένη τύψη μιας ανεκπλήρωτης επιθυμίας.

•Να τους ταράξουμε στον πολιτισμό, σύντροφοι! (Τι περιμένουμε; Εξ άλλου είναι το οικονομικά συμφορότερο τώρα που η αρχή της πραγματικότητας οφείλει να ισχύσει στους λόγους και τις πράξεις της κυβέρνησης.)

•Με άλλα λόγια, τώρα που λεφτά δεν υπάρχουν.

•Τέχνη είναι συχνότερα ο φόβος μας για ό, τι μας ξεπερνάει.

•Του kitsch η μάνα κάθεται ή  Εορτάζοντας την 25η Μαρτίου 2015.

•Ή, Αφιέρωμα στον Γιάνη Keats, Άγγλο ρομαντικό ποιητή (1795-1821)

•Ο λαϊκισμός δεν ειναι προοδευτικότητα. Ποτέ δεν ήταν.

•Η επικράτεια των υποκοριστικών. (Ως τώρα αποκαλούσαμε με τα μικρά τους ονόματα "Κωστάκη", "Γιωργάκη", τους λιποβαρείς πρωθυπουργούς. Τώρα ήρθε η σειρά και του Προέδρου της Δημοκρατίας: "Πάκης"! Όσο χαμηλώνουν τα μεγέθη, τόσο νερουλιάζουν οι θεσμοί.)

•Ποια Αριστερά; καθώς μπαίνουμε ή καθώς βγαίνουμε;

•Το ασίγαστο έπος των τσουκαλάδων ή  Πως ένας αποτυχών βουλευτής γίνεται Γ.Γ του Υπουργείου δημόσιας τάξης (ή, καλύτερα, Πως η Αριστερά μαθαίνει γρήγορα τα κόλπα της Δεξιάς. Ή, ακόμα χειρότερα, Πως η εξουσία διαθέτει αφόρητα ομοειδή ανακλαστικά).

•Κυριακή του Ασώτου ή Πως το πολιτικό κεφάλαιο του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να σπαταληθεί αφρόνως εν μια νυκτί από ποικίλους σταλίνες ή μπαρουφάκηδες (Το παρήγορο είναι ότι ο Αλέξης πάει καλά τόσο εκτός όσο και εκτός. Όσο πιο γρήγορα προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις του υπάρχοντος κυβερνητικού σχήματος, τόσο περισσότερο θα εμπεδωθεί η ηρεμία και στη κοινωνία και στην αγορά που τόσο την έχουνε ανάγκη).

•Το δράμα της προσγείωσης μετά από μιαν υψιπετή πλην σύντομη πτήση στους αιθέρες (μαθαίνοντας από τον Antoine de Saint-Exupéry).

•Το νόημα των λέξεων το δίνουν όσοι διαθέτουν την εξουσία (και των λέξεων).

•Μικρό αφιέρωμα στην Αλίκη και τον Λιούις Κάρολ

•Η ποιητική λεξιλαγνεία του ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται εν μέσω κραταιού ΣΥΡΙΖΑ: Π.χ Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (αρκεί να μην έχεις αυτοκίνητο παρκαρισμένο κοντά στο Πολυτεχνείο και να μην ζεις στα Εξάρχεια).

•Πότε θα απαλλαγούμε από τους τραμπούκους των πανεπιστημίων; Ή, η υποκριτική καραμέλα του ασύλου και πως αυτό καταργείται συστηματικά από τις οργανωμένες μειοψηφίες. 

•Όσο η σύγχρονη Αριστερά συνεχίζει να συνομιλεί υπόγεια με την άκρα Αριστερά ή, ακόμα χειρότερα, με την τρομοκρατία, τόσο η Δεξιά θα νομιμοποιεί την σχέση της με τον ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Το πράγμα είναι πολύ σοβαρό για να αντιμετωπίζεται τόσο ανεύθυνα.
Επαναλαμβάνω: Παιδιά ξέρει κανείς τη δουλειά; 


 
•Δεν υπάρχει πιο χυδαία βία από τη βία εναντίον των αγαλμάτων, εναντίον των μνημείων, εναντίον της ιστορίας της ίδιας.
 
•Όσοι τιμωρούν την ομορφιά στο όνομα της επανάστασης ή της σύγκρουσης με το κατεστημένο, τραυματίζουν όχι μόνο τα παρελθόν αυτού του τόπου αλλά κυρίως το μέλλον του. 
 
•Και άλλη υποκρισία: Η "μουτζουροποίηση" χάριν παιδιάς των αγαλμάτων είναι κοινός τόπος σε κάθε ελληνική πόλη χρόνια τώρα. Είναι η βραδινή διασκέδαση της ανήσυχης νεολαίας που έμαθε στο σχολείο μόνο να μισεί και ποτέ να αγαπά. 

•Κουίζ : Γιατί το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο δεν είναι βανδαλισμός ενώ η επίθεση εναντίον των μνημείων είναι;  Πόση ομορφιά αντέχουμε τελικά; Πόσο κάλλος δικαιούμαστε; Πόσο έχουμε συμφιλιωθεί με τη φρίκη της καθημερινότητας μας;