Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Μικρή ιστορία του μέλλοντος


Τι θα γίνει μετά τις 25/1 ;
   Μια δράκα ανθρώπων ακολουθούμενη από ένα μεγάλο πλήθος θυμωμένο όσο και ανήσυχο, θα επιχειρήσει συνειδητά να "προλάβει" την ιστορία, να συμπορευτεί μαζί της αντί να την ακολουθεί λαχανιασμένα. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο κυρίως γιατί ξεβολεύει έναν ολόκληρο λαό από μιαν ηλίθια αλλά όχι ανεξήγητη παθητικότητα, από μιαν μοιρολατρία συστηματικά καλλιεργημένη χρόνια τώρα από εκείνη την ελίτ – πολιτική, κοινωνική, μηντιακή- που κάλυπτε την προκλητική ανεπάρκεια της αλλά και τον κανιβαλικό φαταουλισμό της πίσω από κλισέ τύπου  «μαζί τα φάγαμε» (που δεν τα φάγαμε, τα έφαγαν), «φταίμε και πρέπει να πληρώσουμε», «η λιτότητα είναι μονόδρομος», κι άλλα τέτοια απλουστευτικά και μανιχαϊστικά. Απέναντι μάλιστα σε μια κατάσταση πολυσύνθετη που ζητούσε πολυσύνθετες δράσεις και ερμηνείες. Ερμηνείες! Κυρίως αυτό δεν επιχείρησε το ancient regime. Ακολούθησε με την νοοτροπία του καλού μαθητή τις εισαγόμενες ερμηνείες που προωθούσαν άλλοι. Όπως ακριβώς συνέβαινε τον 19ο αιώνα π.χ με τη ζωγραφική σχολή του Μονάχου που ζωγράφιζαν ελληνικά θέματα, μέσα από γερμανική ρομαντική φόρμα. Δηλαδή έβλεπαν τον κόσμο μέσα από τις διόπτρες άλλων. Τότε ήταν λογικό, εφόσον προηγείται ο ακαδημαϊσμός για να έλθει  -κάποιος ξερόλας δημοσιογράφος και κάποιοι αγράμματοι πολιτικοί θα έλεγαν να ’’επέλθει’’- η avant-garde. Σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική, πολιτική, καλλιτεχνική δράση χωρίς υποστηρικτική θεωρία. Από αυτό το κενό εκπορεύεται πάσα κρίση, πάσα ιδεολογική νόσος κλπ. Ας συμμετρηθεί πως στη χώρα μας, χώρα αγραμμάτων, όποιος έχει διαβάσει επαρκώς ένα σημαντικό σύγχρονο βιβλίο μοιάζει για τους υπόλοιπους σχεδόν προφήτης. 
  Τι θα συμβεί λοιπόν μετά τις 25/1; Τι θα στοιχίζει στον τόπο η μετακίνηση από την εξουσία στην αντιπολίτευση του θλιβερού διδύμου Σαμαρά-Βενιζέλου και του συστήματος που αυτοί επί χρόνια εκπροσωπεύουν; Τι θα χάσουμε αν χάσουμε όχι την Βούλτεψη και τον Γιακουμάτο, αλλά τον Χαρδούβελη και τον Λοβέρδο, τον Βορίδη και τον Χρύσανθο; Αν δηλαδή ξεκολλήσουμε από αυτό το ακρoδεξιό μόρφωμα που υποκρίνεται πατριωτισμό ενώ το μόνο που διαθέτει είναι folie de grandeur –ιδίως ο Μπενίτο- και παθολογική εξάρτηση  με κάθε μορφής συντήρησης, κάθε μορφής εξουσίας, κάθε μορφής συντεχνιακό παλαιοκομματισμό. Τι κακό θα προκαλέσει στη χώρα η ανανέωση προσώπων και θεσμών και το ήθος μια συγκρουσιακής σύγχρονης Αριστεράς που θέλει να ξαναφέρει τη χώρα στην ανάπτυξη, στην αξιοκρατία και στην ισονομία προς όλους και προς όλα; Ένας ολόκληρος μηχανισμός, εντός και εκτός επί πέντε χρόνια παραπλανούσε μια κοινωνία ενοχική μεν για πολλά, αλλά όχι αληθινά ένοχη για τα όσα φοβερά της καταλόγιζαν, πως ο παράδεισος περνάει υποχρεωτικά από την κόλαση χωρίς καν πουργκατόριο (καθαρτήριο). Μια μηντιακή λαίλαπα σάρωσε κάθε φωνή μετριοπάθειας που ακουγόταν σποραδικά στον πλανήτη. Η Ελλάδα έπρεπε να υποφέρει προς παραδειγματισμό όλων των υπολοίπων. Με τέτοια θρησκευτικού τύπου επιχειρηματολογία στήθηκε ο Γολγοθάς μας. Απ’ την άλλη ο Σαμαράς υποκρινόταν ότι προωθεί μεταρρυθμίσεις, ότι εξυγίαινε έναν νοσούντα κρατικό μηχανισμό μόνο και μόνο για να παραπλανά τους κουτόφραγκους και να αποσπά τις δώσεις. Η Ελλάδα και η ’’καλοσύνη των ξένων’’. Το πλήρες αδιέξοδο. Ώσπου η φούσκα έσκασε το περασμένο φθινόπωρο όταν Βρυξέλλες και Βερολίνο αποφάσισαν ότι ο Σαμαράς πρέπει να τελειώνει όπως λίγο πιο πριν έπρεπε να τελειώνει και ο ΓΑΠ. Η κρίση στην Ελλάδα με το έλλειμμα των 320 δις ενοχλεί την Ευρωζώνη με το έλλειμμα των 7 τρις ! Αστειότητες... Η προοδευτική Αριστερά στην Ελλάδα απέκτησε ακροατήριο σ’ όλη την Ευρώπη και το ιερατείο της Ε.Ε το έχει λάβει σοβαρά υπ’ όψιν. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, ποτέ δεν ήταν εύκολα, τώρα όμως υπάρχει προοπτική. Γιατί είναι άλλο πράγμα να συμμετέχεις στη συγγραφή της ιστορίας κι άλλο να περιμένεις άβουλος και αμήχανος το πόρισμα της. Η ευθύνη της γενιάς, μετά τη δική μου γενιά, που βρίσκεται τώρα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγάλη. Όπως πολύ μεγάλη είναι και η τιμή και η ευκαιρία ν’ αλλάξει τη χώρα αλλάζοντας τις χρόνιες ιδεοληψίες του καθενός από εμάς.
24.1.15

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Χορεύτρια

Η παρουσίαση της πτυχιακής εργασίας της Αγγελικής Τρομπούκη θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του Athens video Dance Festival 23, 24, 25 Ιανουαρίου ( Promenade, ώρα 21:15). Στη Σχολή Καλών Τεχνών. 




Η Αγγελική Τρομπούκη  σε μία εσωτερική συνομιλία με το έργο '' Χωρίς τίτλο'', του Παντελή Χανδρή.

 Είναι πραγματικά δύσκολο να εξηγήσουμε την παρόρμηση που μας οδηγεί σε μία επιλογή. Πρόκειται για μία συνύπαρξη στον χώρο και στον χρόνο μέσω του ήχου και της ενέργειας. Όπως ο Rodin αναφέρει '' Το πνεύμα σας πρέπει να αντιλαμβάνεται κάθε επιφάνεια σαν άκρο ενός όγκου που βρίσκεται πίσω της και τη σπρώχνει προς τα έξω...Κάθε ζωή ξεπηδάει από ένα κέντρο μετά βλασταίνει και ξεχύνεται από μέσα προς τα έξω''. Έτσι, αν δεχθούμε ότι η ενέργεια του ''έργου'' προέρχεται από την εσωτερική του οντότητα που διαχέεται προς τα έξω και συγχρόνως αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο κινούμενο σώμα που το ωθεί μία εσωτερική δόνηση προς τα έξω, αντιλαμβανόμαστε ότι οι δύο ενεργειακοί άξονες πάλλονται. Η ένωση αυτή πραγματοποιείται στον κενό χώρο που δημιουργείται αναμεταξύ τους. Η ηχητική εγκατάσταση στον πυρήνα του ''έργου'', προσδιορίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τον στόχο. Ο ήχος που πηγάζει από μία εσωτερική εγκεφαλική ροπή, συνδιαλέγεται και οδηγεί την κίνηση. Ωστόσο, το έργο δεν έχει κεφάλι. Από που προέρχεται ο ήχος; Προς τα που δίνει εντολή; Θέτει μια ερώτηση ή δίνει μία απάντηση;
'' Ο άνθρωπος που μουσική δεν έχει εντός του, που η συμφωνία των ήχων των γλυκών δεν τον αναταράζει, για προδοσία, για αρπαγή, για πανουργία είναι φτιαγμένος, Βαριά η κίνηση του πνεύματος του σα τη νύχτα, η θεωρεία του σκοτεινή σαν έρεβος: Σε τέτοιον πίστη καμία! Τη μουσική αφουγκράσου!                 ( Σαίξπηρ)

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Βομβίδια πολιτιστικής αφασίας (Γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ)

Κατσιάνη-Χονδρός, εικαστική δράση

  • Επιτέλους ήρθε η ώρα της αλήθειας. Τι ψηφίζουμε; Ως Αριστερός ψηφίζω Αριστερά χωρίς πάντως να πιστεύω σε μια μεταφυσική της Αριστεράς.
  • Πως δηλαδή ό, τι δηλώνεται ως αριστερό είναι και το ορθό.
  • Απλώς μετά από τόσες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τόση κρατική αναλγησία ή υπεροψία, νομίζω πως ιστορικά ήρθε η ώρα της Αριστεράς.
  • Εξάλλου το γράφει και το έγκυρον “Βήμα” διαπράττοντας μιαν ακόμη φαντασμαγορική κωλοτούμπα.
  • Ψηφίζω λοιπόν ΣΥΡΙΖΑ με όλους τους αρχαϊσμούς ή τις παλινωδίες του. Γνωρίζοντας πως το κόμμα αυτό ΔΕΝ ΒΑΡΥΝΕΤΑΙ για τα ολέθρια λάθη των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης.
  • Η Αριστερά πρέπει να κυβερνήσει και για να συνειδητοποίησει στη πράξη πως άλλο αντιπολίτευση, άλλο εξουσία. Άλλο η πολιτική θεωρία κι άλλο η πολιτική πρακτική (μέγιστο μάθημα του Λένιν).
  • Άσχετο: Σταθμός Ραχήλ Μακρή (πρώην Νομισματοκοπείο). Θα κατέβει κανείς ;
  • Ζούμε, πάντως, ιστορικές στιγμές. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν νοιώθει την ηδονή της ιστορίας.
  • Ο Αλέξης Τσίπρας έχει το μοναδικό προνόμιο, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, να βιώνει τη ιστορία τη στιγμή ακριβώς που η ιστορία γράφεται. Και μάλιστα να είναι ο ίδιος μοχλός των ιστορικών εξελίξεων. Ένα πλεονέκτημα που το διεκδίκησε και το κέρδισε προσωπικά. Γι' αυτό είναι μεγάλη η προσωπική του ευθύνη.
  • Πρόεδρε πες όμως και κάτι για τον πολιτισμό!
  • Πες ας πούμε ότι ο πολιτισμός και η παιδεία αποτελούν το προνομιακό μας πεδίο ή ότι ο πολιτισμός είναι το διαβατήριο αλλά και η ασπίδα μας σ’ ένα ραγδαία παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
  • Γιατί είναι θλιβερό σ’ αυτές τις εκλογές να μην έχουν καθόλου αναφερθεί η παιδεία και ο πολιτισμός. Από κανέναν...
  • Αλλά ούτε και ουσιαστικές προτάσεις για να χτυπηθεί η ανεργία και να τονωθεί η παραγωγικότητα. Δηλαδή κάτι που θα κάνουμε εμείς οι ίδιοι για τον τόπο χωρίς να περιμένουμε «την καλοσύνη των ξένων» ή χωρίς να τυπώσουμε πληθωριστικό χρήμα! (Τρέμε Βαρουφάκη τη Ραχήλ).
  • Εγώ πάλι νοσταλγώ το χιούμορ και τη φρεσκάδα του ΚΚΕ εσωτερικού γιατί πήξαμε στους κνίτες και την ξύλινη γλώσσα τους (ΚΝΑΤ!).
  • Πρόεδρε πες και κάτι αριστερό και προοδευτικό, εκτός από πασοκιές, βολονταρισμούς και desiderata. Η πολιτική μας και ως προς την Ελλάδα και ως προς την Ευρώπη είναι ορθή. Οι στρατηγικές μας μπάζουν.
  • Οφείλουμε, πάντως, να παραδεχτούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας χαρισματικός αλλά και ένας πολιτικός που ξέρει να επιβιώνει, πριν τρομάξει, εντυπωσίασε την Ευρώπη. Παράλληλα στο εσωτερικό μεταμόρφωσε τον ΣΥΝ του 3% σε κόμμα εξουσίας του 30+ %, διέσπασε το ΠΑΣΟΚ σε τρία κομμάτια απορροφώντας τριτοκλασάτα στελέχη του, εξαφάνισε τη ΔΗΜΑΡ γελοιοποιώντας τον πρόεδρο της, συρρίκνωσε τους ΑΝ.ΕΛ με το γάντι, υποχρέωσε τον Σαμαρά να κάνει τη κεντρώα ΝΔ ένα ακροδεξιό κόμμα και, τοποθετώντας το ΚΚΕ στη γωνία, διεκδίκησε και κατέκτησε τον αχανή κεντροαριστερό χώρο. 

    Κατσιάνη-Χονδρός, εικαστική δράση

  • Στα ζητήματα στρατηγικής ο Τσίπρας αποδείχθηκε μαιτρ αφομοιώνοντας συνιστώσες και ελαχιστοποιώντας την όποια εσωτερική αντιπολίτευση.
  • Ειδικά προς το ΚΚΕ φέρθηκε με υψηλή μαεστρία: στις ύβρεις της ηγεσίας του ανταπαντούσε με λόγια αγάπης ώστε να καμφεί και ο πλέον παραδοσιακός ψηφοφόρος του.
  • Το θέμα είναι ότι παραμένουμε αριστεροί επιβιώνοντας σ’ έναν άγρια καπιταλιστικό κόσμο. Να υπάρξουμε πολιτικά χωρίς να απεμπολήσουμε το όραμα μας,
  • Επειδή Αριστερά χωρίς όραμα είναι απλά διεκπεραίωση.
  • Χρέος του ΣΥΡΙΖΑ είναι να ανατάξει όλη την κοινωνία. Να της εμφυσήσει νέες αρχές και αξίες. Να τις ξαναδώσει μια σύγχρονη παιδεία με ιδεαλιστικά και όχι εργαλειακά χαρακτηριστικά.
  • Ο νεοφιλελευθερισμός και ο λαϊκισμός μπορεί να είναι εχθρός της Αριστεράς αλλά πολύ συχνά γοήτευσε τα αριστερά υποκείμενα. Ότι έχουμε δηλαδή μόνο δικαιώματα και καμία υποχρέωση (αισθητική του ΠΑΣΟΚ που έχουμε πληρώσει ακριβά). Και ότι μπορούμε άλλα να λέμε, άλλα να πιστεύουμε και άλλα να πράττουμε.
  • Προσωπικά θέλω μιαν Αριστερά που να μην ψωνίζει υποψηφίους από του Αυτιά (περίπτωση Αλέξη Μητρόπουλου), που να ανακαλύψει τον συριζαίο Μάρκ Τσούκενμπερκ, για να αλλάξει τον κόσμο χωρίς αίμα, και που να μην φοβάται το καινούργιο ή την ανατροπή. Επειδή η Αριστερά δεν μπορεί να είναι συντήρηση, ούτε φόβος κι ούτε την εκφράζουν οι νευρωτικοί της νέας εξουσίας (κόκκινο-πρασινοφρουροί).
  • Ως Αριστερά λοιπόν προτείνω για πρόεδρο Δημοκρατίας τον γενικό επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης Λέανδρο Ρακιντζή ή τον οικολόγο καλλιτέχνη Δημήτρη Αληθεινό. Ο πρώτος είναι ο πιο ουσιαστικός, ο πιο αποτελεσματικός διώκτης της διαφθοράς στη κρατική μηχανή και γι’ αυτό έχει παραγκωνιστεί από τα κόμματα εξουσίας. Ο δεύτερος έχει οργώσει τον πλανήτη αποτίοντας φόρο τιμής στους τοπικούς πολιτισμούς και την παγκόσμια αλληλεγγύη και συναδέλφωση. Αμφότεροι είναι αρκούντως μεγάλοι σε ηλικία και τόσο σοφοί ώστε να μην είναι διακοσμητικοί.
  • Άσχετο: Αυτοί έχουνε Φορτσάκη κι εμείς τον Βαρουφάκη (τον ψηφίζει και ο Παπαδάκης). Εμείς τον Πελεγρίνη κι αυτοί τη Νέλη Γκίνη (ή, τον αστυνόμο Σαΐνη).
  • Δυστυχώς ο Φορτσάκης, με τη συμπεριφορά του, δικαίωσε το φοιτητή με τα σκουπίδια και εξέθεσε όσους τον υποστήριξαν. Θα μείνει στην ιστορία ως “ο πρύτανης των ΜΑΤ”.
  • Επειδή δάσκαλος σημαίνει κυρίως παράδειγμα.

    Κατσιάνη- Χονδρός,
    Μαλέβιτς διασχίζεται από Πόλλοκ, 1991, μεικτή τεχνική

  • Αυτή τη στιγμή που όλοι ενδιαφέρονται για τους Υπουργούς της αυριανής κυβέρνησης, νομίζω πως μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι Υπουργοί της μεθεπομένης.
  • Σύντροφοι Αλέκο, Νίκο, Αλέξη κλπ παρακαλώ να μην με κλάψετε στη κηδεία μου, όπως κάνατε με τον Παπαγιαννάκη. Αρχίστε από τώρα... Μήπως πιάσει τόπο.
  • Ψηφίζω λοιπόν ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο πυρήνας της πολιτικής του πρότασης είναι ορθός: Το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο, χωρίς ανάπτυξη, αποτελεί βρόγχο για όλη τη χώρα. Επίσης η κρίση δεν είναι εγχώριο βίτσιο αλλά ενδημεί σε όλη την Ευρώπη σαν βραδυφλεγής βόμβα. Όλα τα άλλα έπονται...
  • Ψηφίζω, τέλος, ΣΥΡΙΖΑ για να ταπεινωθούν οριστικά τα δυο εγκληματικά κόμματα εξουσίας που δεν κατάλαβαν την επερχόμενη κρίση, που δεν πήραν μέτρα όταν αυτή ενέσκηψε, που δεν διαπραγματεύτηκαν όταν η Ελλάδα γινόταν πειραματόζωο της διεθνούς κερδοσκοπίας.



Καλή ψήφο σύντροφοι!

Υ.Γ. Και ένα επίκαιρο σύνθημα : 
"Ο-λυ-μπι-άς, Ελ-λάς, 
Αν-τώ-νης Σα-μα-ράς!" ��


Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Ανακοινώσεις


1) Ο Δημήτρης Αληθεινός στο μεταπτυχιακό του ΤΘΣ

Την Πέμπτη 22/1 στις 6μμ και στην αίθουσα 916, στο πλαίσιο του μαθήματος "Δράμα του Σώματος", ο εικαστικός καλλιτέχνης Δημήτρης Αληθεινός θα παρουσιάσει στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του 2ου έτους το έργο του με έμφαση στην έννοια της performance και των happenings τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό. Θα προβληθεί πλούσιο αρχειακό υλικό. Θα ήταν σκόπιμο την παρουσίαση να παρακολουθήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι φοιτητές, προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί, όλων των ετών. Τη συζήτηση που θα ακολουθήσει με θέμα την performativity θα συντονίσει ο εισηγητής του μαθήματος. Η εκδήλωση είναι ανοιχτή για το κοινό.

2)Προφορικές εξετάσεις για τους επί πτυχίω φοιτητές για τα μαθήματα του Μ. Στεφανίδη

α) Το μάθημα της Αρχιτεκτονικής και Σκηνογραφίας Β θα εξεταστεί στο γραφείο του καθηγητή την Πέμπτη 29/1 από τις 12 έως τις 3μμ.
β) Το μάθημα Εισαγωγή στην Ιστορία της Τέχνης Β θα εξεταστεί στο γραφείο του καθηγητή την Τρίτη 10/2 από τις 5 έως τις 8 μμ.
Υπενθυμίζεται πως είναι υποχρεωτική η κατάθεση σχετικής εργασίας για την συμμετοχή στην εξέταση.

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Luigi Russolo - intonarumori






Ο προβληματισμός για την εξίσωση που οδηγεί τον πολίτη και την πόλη στις έννοιες της πολιτείας και του πολιτισμού παραμένει σταθερά επίκαιρος όπως παραμένει και η επιθυμία της αληθινής avant-garde να ανατρέψει προχωρώντας και να χτίσει γκρεμίζοντας. Ο (κάθε) μοντερνισμός είναι πρωτίστως στάση ζωής. Δείτε πόσο επίκαιρο είναι το παρακάτω πείραμα. Σκεφτείτε, εκατό χρόνια μετά, πόσοι το μιμούνται αμήχανα ακόμη...

6 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Μάνος Στεφανίδης
Ιστορικός Τέχνης, Αναπλ. Καθηγητής, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών,
Πανεπιστήμιο Αθηνών


Η γοητεία των -ισμών και το πρόβλημα τής πρόσληψής τους.
Μια εισαγωγή στη θεωρία και την ιστορία τής τέχνης

Τα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη και ώρα 19.30-21.00


Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου
Από τον Νεοκλασικισμό και τους κλασικισμούς που τον προετοίμασαν, στον Συμβολισμό, τον Ιμπρεσιονισμό και τον Νεοϊμπρεσιονισμό (Ντιβιζιονισμό).

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου
Φοβισμός – Εξπρεσιονισμός – Cobra – Art Brut: Όταν η τέχνη εξορκίζει το κάλλος.

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου
Κυβισμός (Αναλυτικός – Συνθετικός)– Βορτισισμός – Φουτουρισμός: Καινούργιο λεξιλόγιο για αρχαίες λέξεις.

Τετάρτη 11 Μαρτίου
Ρώσικη πρωτοπορία – Σουπρεματισμός – Κονστρουκτιβισμός: Ένα μεγαλεπίβολο πείραμα που απέτυχε. Νεοπλαστικισμός – De Stijl και Bauhaus: Η πράξη αντίπαλος τής θεωρίας;

Τετάρτη 18 Μαρτίου
O Μοντερνισμός, το μεταμοντέρνο και τα αδιέξοδά τους: Από τον Picasso στον Duchamp via Andy Warhol και Josef Beuys (Δημοκρατία τής αγοράς ή Δικτατορία τής τέχνης;).
4.

Τετάρτη 4 Μαρτίου
Ντανταϊσμός – Σουρεαλισμός – Σχολή τής Νέας Υόρκης – Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός – Κηλιδισμός (Tachisme): Η φαντασία στην εξουσία, η εξουσία στην πυρά.


Στο πλαίσιο των μαθημάτων του ο κ. Στεφανίδης την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 13.00 θα πραγματοποιήσει ξενάγηση στην έκθεση τού Μουσείου Βορρέ με τίτλο «Ιστορία – Ειρωνεία», που έχει επιμεληθεί ο ίδιος.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Μια συζήτηση για την αρχιτεκτονική

AXARTOGRAFITA REVMATA Η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Hellenic American College σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Μελάνι παρουσιάζουν το βιβλίο «Αχαρτογράφητα ρεύματα. Τάσος Μπίρης – Στέλιος Γιαμαρέλος. Μια συζήτηση για την Αρχιτεκτονική, τη διδασκαλία της και το δίπολο Μοντέρνου-Μεταμοντέρνου στη Σχολή Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ, 1974-2000».
Η συνομιλία του Τάσου Μπίρη με τον Στέλιο Γιαμαρέλο δεν είναι ακόμα μία συζήτηση για την αρχιτεκτονική και την διδασκαλία της, από εκείνες που συνήθως παραμένουν στο επίπεδο γενικόλογων διαπιστώσεων και αφηρημένων ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Στη διάρκειά της, οι συνομιλητές αναζητούν διαρκώς διττά ορόσημα και υπόγεια αχαρτογράφητα ρεύματα ανάμεσα σε δύο γενιές: από το τέλος της προδικτατορικής «Άνοιξης» του ελληνικού μοντερνισμού της δεκαετίας του 1960 και τα πρώτα στάδια της εκπαιδευτικής διαδρομής του Τάσου Μπίρη ως άμισθου βοηθού του Ιωάννη Δεσποτόπουλου, έως και την μεταδικτατορική εισαγωγή αρχικά των μεταμοντέρνων και κατόπιν των νεομοντέρνων τάσεων των δεκαετιών του 1980 και 1990 και την καθιέρωση του Νέου Προγράμματος Σπουδών στη Σχολή της Αρχιτεκτονικής, επί προεδρίας Νίκου Καλογερά.
Φτάνουν έτσι να φωτίσουν μια συγκεκριμένη εσωτερική προοπτική της εν λόγω εποχής μέσα από τα μάτια ενός εκ των πρωταγωνιστών της. Ταυτόχρονα προτείνεται μία άλλη εκδοχή αυτοβιογραφίας του αρχιτέκτονα, ο οποίος εδώ δεν μπορεί παρά να αναδύεται ως μαχόμενος, αλλά και διαρκώς μαθητεύων, δάσκαλος. Μακράν του να εξαντλείται σε μια διερεύνηση της δημιουργικής σημασίας αυστηρά προσωπικών αναφορών και συσχετίσεων, η αυτοβιογραφία  δεν μπορεί παρά να περνάει πολύ εντονότερα μέσα από τις ραγδαίες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της περιόδου, ακουμπώντας στα σχεδιαστήρια και τα φοιτητικά έδρανα, για να επισημάνει καθ’ οδόν τις αμοιβαίες σχέσεις διδασκαλίας και μαθητείας, συμπόρευσης, αλλά και σύγκρουσης.
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι: Κωνσταντίνος Δεκαβάλας, (Αρχιτέκτων, Ομότιμος Καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων Ε.Μ.Π.) Μάνος Στεφανίδης (Ιστορικός Τέχνης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας Τέχνης ΕΚΠΑ), Πάνος Τσακόπουλος, (Αρχιτέκτων),  Κώστας Γκιζελής (Αρχιτέκτων), Δήμητρα Βογιατζάκη(Αρχιτέκτων, μεταπτυχιακή σπουδάστρια Σχολής Αρχιτεκτόνων Ε.Μ.Π.)

  • Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου,  στις 20:00 στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι). Eίσοδος ελεύθερη, Διεύθυνση Πολιτιστικών (210 3680052), culture@hau.gr , www.hau.gr/culture