Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Κορίτσια... ο Μεγαλέξανδρος



Με την ανασκαφή της Αμφίπολης συμβαίνει κάτι μοναδικό όσο και πρωτοφανές στην σύγχρονη ιστορία του πολιτισμού. Όλος ο πλανήτης παρακολουθεί σε άμεση τηλεοπτική μετάδοση και σε πραγματικό χρόνο, live όπως λέμε, τη πορεία μιας αρχαιολογικής έρευνας. Τα μυστικά των αιώνων, τα αινίγματα της Ιστορίας, οι πληροφορίες που κρύβουν τα θαμμένα κάτω από τόνους χώματος μνημεία, τα έργα τέχνης που ξαναζούν μια δεύτερη ζωή και διεκδικούν μιαν ακόμα ευκαιρία, γίνονται όλα βορά στην βιομηχανία της πληροφορίας. Ισοπεδώνονται εμπρός στην αδηφάγο αυθαιρεσία του τηλεοπτικού φακού. Όλα, ακόμα και τα αόρατα, οφείλουν να γίνουν εικόνα, άμεσα καταναλώσιμη. Εδώ και τώρα!  Ο θεατής-αφέντης δεν επιτρέπεται να περιμένει και για το σκοπό αυτό οι διάφορες μορφές εξουσίας (πολιτική, μηντιακή, πολιτιστική) ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν. Το εύρημα πρέπει να καταστεί θέαμα, η Ιστορία φαντασμαγορία κατά την προβληματική του Benjamin, η επιστήμη προπαγάνδα, η έρευνα μυθοπλασία κλπ. Γι αυτό επιστρατεύονται λογής γραφικοί, οι δημοσιογράφοι δεν είναι πλέον σεισμολόγοι αλλά αρχαιολόγοι(!) και τα αγράμματα κανάλια ασχολούνται με τον πολιτισμό. Το θαύμα του Αδώνιδος του βιβλιοπώλου! Η γνώση όμως δεν είναι ταχυφαγείο, ούτε το πολιτιστικό γεγονός ρεκλάμα. Στο βάθος όλων αυτών κρύβεται ένας αμοραλιστικός εθνικισμός και η γνωστή φάμπρικα των ευκλεών προγόνων που καλούνται να ξανασώσουν τους επιγόνους που πάλι τα θαλάσσωσαν. Ο Σαμαράς πήρε επάνω του από τη πρώτη στιγμή την είδηση και έκτοτε διατελεί σταθερά "συγκινημένος". Είναι τυχαίο ότι ο μοναδικός αυτός μακεδονικός Τάφος με τους θησαυρούς του (πραγματικούς ή συμβολικούς) εμφανίστηκε την ίδια στιγμή με το αποθεματικό πλεόνασμα; Όχι βέβαια! Ρωτήστε και τον Άνθιμο, ή εστω τον Χρύσανθο.

Το χλωμό Υπουργείο Πολιτισμού απέκτησε αιφνίδια λόγο ύπαρξης, με τη γενική του γραμματέα - λαμπρό κατάλοιπο της βενιζέλειας περιόδου που είναι γνωστή στην ιστορία της τέχνης ως "πολιτισμός των πολιτισμών" - σε μεγάλες φόρμες. Στο βάθος του πεδίου η ακαταδάμαστη Παναγιώτα η Ωραία σε ρόλο πασοκονεοδημοκρατικής Πυθίας ή αδελφής του Μεγαλέξανδρου, έξαλλης από πατριωτική ευτυχία. Όμως η αυστηρή δήλωση του Συλλόγου Αρχαιολόγων βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ψυχραιμία παιδιά, που θα έλεγε και ο Λουκιανός. Αφήστε τους επιστήμονες απερίσπαστους στο πολύμοχθο και χρονοβόρο έργο τους, τα συμπεράσματα του οποίου δεν εξάγονται, καλά και σώνει, για το δελτίο των οκτώ. Η πίεση της πολιτικής ηγεσίας δεν είναι μόνο αφελής, είναι και επικίνδυνη, επειδή παρεμβαίνει σε θέματα τα οποία δεν προσφέρονται ούτε για εύκολη σπέκουλα ούτε για επιπόλαιο εντυπωσιασμό. Πόσο μάλλον που η Ελλάδα είναι ένας τόπος έμφορτος Ιστορίας την οποία πάντως δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε. Το μνημείο της Αμφίπολης θα λειτουργήσει πραγματικά, όταν κοπάσει η δημοσιογραφική φρενίτιδα όπως συνέβη και με τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας. Απ´ την άλλη πλευρά δεν υποτιμώ καθόλου το διεθνές ενδιαφέρον ή ,αν θέλετε, τη παγκόσμια συγκίνηση. Άλλο όμως αυτό και άλλο το σίριαλ του τύπου "κορίτσια... ο Μεγαλέξαντρος". Με Βουκεφάλα του το Βαγγέλα. Άσχετο: γιατί δεν κλήθηκε και ο Άκης από τη φυλακή για τα σαραντάχρονα του ΠΑΣΟΚ στο Ζάππειο; Τι διάολο συγκυβέρνηση είμαστε;
Ο τόπος μας υπήρξε ανέκαθεν κάτι περισσότερο από ό,τι εμείς οι νεοέλληνες μπορούμε να αντιληφθούμε ή έχουμε τα υλικά και πνευματικά μέσα να υπερασπιστούμε. Αν ξεχάσατε τον Μαρξ, θυμηθείτε τον Καστοριάδη ή τον Κονδύλη. Άρα είναι καλό που η Ελλάδα ακούγεται με αφορμή την Αμφίπολη, είναι όμως λυπηρό που δεν πρωταγωνιστεί, και εκτός επικαιρότητας, στα θέματα αρχαιογνωσίας και μουσειολογίας π.χ. σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Και αν ο Πρωθυπουργός έχει οπωσδήποτε ανάγκη γεγονότων, τότε ας σπεύσει να εγκαινιάσει το πρόσφατα αποκατεστημένο Λύκειο του Αριστοτέλη. Να ένα πραγματικά διεθνές γεγονός, το πρώτο πανεπιστήμιο του κόσμου! Ίσως όχι πολύ θεαματικό ως τηλεοπτική εικόνα αλλά εξαιρετικό απο πλευράς συμβολισμού. Ένας χώρος υποδειγματικά ανασκαμμένος - και στη περίπτωση αυτή οι άγνωστοι κατά τ´άλλα Έλληνες αρχαιολόγοι έκαναν το θαύμα τους - στην οδό Ρηγίλλης μόλις πενήντα μέτρα απο τη πλατεία Συντάγματος. Να μια ακόμα μπαμ είδηση κυριολεκτικά κάτω απο τη μύτη των τηλεφωστήρων. Αν ο Πρωθυπουργός θέλει πραγματικά να κάνει κάτι ουσιαστικό για το πολιτισμό, θα μπορούσε απλώς να αναβαθμίσει την Αρχαιολογική Υπηρεσία και το Συμβούλιο Μουσείων σε υφυπουργείο (ο ΣΥΡΙΖΑ το μελετάει σοβαρά) να ισχύσει αξιοκρατία στις διευθύνσεις των μουσείων, να αποκτήσει πραγματικό διευθυντή το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, να ενισχυθεί γενναία το μουσείο Μπενάκη, να λειτουργήσει επιτέλους τον ΕΜΣΤ και να αξιοποιηθούν ουσιαστικά και όχι επικοινωνιακά οι αρχαιολόγοι, οι μουσειολόγοι και οι ιστορικοί τέχνης αυτής της χώρας. Τότε και μόνο τότε ο ιδρώτας των ανασκαφέων της Αμφίπολης θα έχει πιάσει ουσιαστικά τόπο. Για τον τόπο και για τις γενιές που έρχονται...

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Δελτίο Τύπου - "Ιστορία - Ειρωνεία" - Από τις συλλογές του Μουσείου Βορρέ




-Είναι ή δεν είναι η τοπική μας ιστορία κομμάτι της παγκόσμιας;
-Πόση ειρωνεία κρύβεται στην μυθοποίηση του γούστου, αλλά και στην πίστη πως ένα έργο τέχνης είναι κατ´ ανάγκην "αιώνιο";
-Ειναι ιστορικά πιο έγκυρο το δημόσιο ή το ιδιωτικό μουσείο, και γιατί; (Με άλλα λόγια κράτος ή ατομική πρωτοβουλία;)
-Είναι τελικά το kitsch ιστορικό φαινόμενο ή η έμπρακτη αμηχανία μας εμπρός στην ολομέτωπη επίθεση του μεταμοντέρνου;
-Η εποχή μας, όπως τη καταντήσαμε, θα κριθεί με όρους ιστορίας ή ειρωνείας, και από ποιον;

Το Μουσείο Βορρέ, συνεχίζοντας τις ανανεωμένες του δραστηριότητες, επισκοπεί κριτικά  τα σαράντα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αλλά και τη δική του ιστορία ως πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης στη χώρα, με μια διπολική έκθεση. Μια πρόταση με δυο επιμελητές και δυο εικαστικά πρόσωπα, που διεκδικεί τόσο αισθητικό όσο και πολιτικό πρόσημο και που έρευνα τα όρια ανάμεσα στην ιστορία και την παρώδησή της. 

Στην έκθεση "Ιστορία - Ειρωνεία" που εγκαινιάζεται στο Μουσείο Βορρέ στις 20 Οκτωβρίου, ο Μάνος Στεφανίδης επιλέγει από τις συλλογές του Μουσείου και επαναπροτείνει εκείνα τα έργα που έχουν γράψει ιστορία, δηλαδή τα αριστουργήματα (τι επικίνδυνος όρος!) και τα αντιπαραθέτει προς τα άλλα που εξέφρασαν ένα μάλλον εφήμερο γούστο, μια μόδα, ένα στυλ που δεν μακροημέρευσε. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου, στο ίδιο κλίμα, στήνει ένα μικρό μουσείο μέσα στο Μουσείο με τον ιντριγκαδόρικο τίτλο "Οι Συγχωρεμένοι". Πρόκειται για ένα λοξό "μνημείο", στημένο με την γνωστή, βιτριολική θεατρικότητα του καλλιτέχνη που αφορά μάλλον στην λήθη και την συγχώρεση όσων, στο όνομα της τέχνης πάντα, διέπραξαν ανοσιουργήματα. Και ίσως διαπράττουν ακόμη... Εξάλλου από το Paradiso στο Inferno ίσως είναι μόνο ένα τραγούδι ή ένας πίνακας δρόμος. 

Επανεκτίθενται 150 περίπου έργα των Γεράσιμου Σκλάβου, Διαμαντή Διαμαντόπουλου, Χρήστου Καπράλου, Jean Xceron, Γιάννη Σπυρόπουλου, Ναυσικάς Πάστρα, Βλάση Κανιάρη, Αλέξη Ακριθάκη, Νίκου Αλεξίου, Χάρη Γαβρήλου, Μποστ, Νίκου Κεσσανλή, Σταύρου Ιωάννου, Χρύσας Ρωμανού, Νίκης Καναγκίνη, Δημήτρη Κοντού, Θανάση Στεφόπουλου, Γαβριέλας Σίμωσι, Γιάννη Γαΐτη, Αχιλλέα Απέργη, Χάρη Βογιατζή, Βασίλη Σκυλλάκου, Ευγένιου Σπαθάρη, Γιώργου Τούγια, Μπίας Ντάβου, Χριστίνα Ζερβού Παντελή Ξαγοράρη,  Αριστομένη Αγγελόπουλο, Στάθη Λογοθέτη, Νικόλα Γεωργιάδη, Βασίλη Φωτόπουλου,  Θέμου Μαΐπα, Όπυς Ζούνη, Βαγγέλη Φαεινού, Γιώργου Βογιατζή, Λευτέρη Κανακάκη, κ.α. Επίσης έργα των Τάκι, Γιάννη Κουνέλλη, Θόδωρου, Μιχάλη Κατζουράκη, Λουκά Σαμαρά, Χρίστου Καρά, Μιχάλη Μακρουλάκη, Τάσου Σουγιούλ, Δημήτρη Μυταρά, Γιώργου Λολοσίδη, Ζουζούς Μυταρά, Γιώργου Λαζόγκα, Μάκη Θεοφυλακτόπουλου, Θόδωρου Παπαγιάννη, Τάσου Μαντζαβίνου, Κυριάκου Μορταράκου, Μαριλίτσας Βλαχάκη, Γιώργου Λάππα, Γιώργου Γυπαράκη, Νικήτα Φλέσσα, Νάκη Ταστσιόγλου, Γιάννη Μπουτέα, Δημήτρη Αληθεινού, Κυριάκου Κατζουράκη, Γιάννη Φωκά, Άγγελου Αντωνόπουλου, Απόστολου Γιαγιάννου, Μηνά, Νίκου Τρανού, Δημήτρη Ράτσικα, Αντωνίας Παπατζανάκη, Ξενοφώντα Μπίτσικα, Κώστα Τσόκλη, Εδουάρδου Σακαγιάν, Βαγγέλη Τζερμιά, Άγγελου Σπάρταλη, κ. α.

-Αριστουργήματα, λοιπόν, ή ανοσιουργήματα, κρατική "αυθεντία" ή ιδιωτική "αυθαιρεσία", σοβαροφάνεια ή χιούμορ, αντικειμενικότητα ή προσωπική αλήθεια;

Θέλετε να το βαρύνουμε περισσότερο; Ιστορία είναι η εσωτερική εμπειρία του ανθρώπου ενώπιον του θανάτου και ειρωνεία αντίστοιχα η συνειδητοποίηση του εφήμερου των πάντων απέναντι στον απόλυτο χρόνο. Επίσης είναι άλλο πράγμα η τέχνη-φυγή μέσα από την ιστορία (δηλαδή μέσα από την εικονογράφησή της) και άλλο πράγμα η τέχνη που σηκώνει το βάρος της ιστορικής στιγμής, περιφρονώντας κλασικούς κανόνες και αιώνιες αξίες. Το κόστος του παρόντος πληρώνεται πάντα με τα λύτρα του μέλλοντος. 
(από τον δίγλωσσο ομότιτλο του καταλόγου της έκθεσης)

Αν σας ενδιαφέρουν αυτά τα διλήμματα, βάλετε το Μουσείο Βορρέ στην Παιανία στο πρόγραμμά σας!




"Ιστορία - Ειρωνεία": 20/10/2014 έως 20/01/2015 
Ιδέα - κείμενα - επιμέλεια: Μάνος Στεφανίδης
Εικαστική εγκατάσταση: Άγγελος Παπαδημητρίου
Σχεδιασμός καταλόγου: Αγγελος Παπαδημητρίου, Κώστας Κωστόπουλος
Αρχιτεκτονική του χώρου - φωτισμοί: Αναστάσης Βορρές
Γενικός συντονισμός:  Νεκτάριος Βορρές


Ξεναγήσεις - δράσεις

Τακτικές ξεναγήσεις κάθε Σάββατο και Κυριακή μεσημέρι από τους επιμελητές και τον συντονιστή της έκθεσης 
Παιδικά προγράμματα από τους εμψυχωτές του μουσείου κάθε εβδομάδα.
Ειδικές δράσεις για το κοινό από τους φοιτητές του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.  




Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΝΦΙΑ στην Αμφίπολη



Ούτε ψύλλος στο κόρφο του ιδιοκτήτη. Με τόσες πολυτέλειες θα τον ξεσκίσουνε με τον ΕΝΦΙΑ. Ήθελε καρυάτιδες ο νεκρός; Ας πληρώσει τώρα. 
Πλάκα πλάκα την Αριστερά φοβόντουσαν οι ιδιοκτήτες ότι θα τους πάρει τα σπίτια και τους τα παίρνει σήμερα η Δεξιά και οι τράπεζες!
Χαρδούβελη, κουμούνι, στείλτε στη Γυάρο τον Σαμαρά!
Τραπεζίτες, τραπεζίτες, κουμουνιστοσυμμορίτες!
Η ΝΔ θα  φορολογήσει ακόμα και το Μεγαλέξανδρο!

(Φωτό απο το φέισμπουκ του Θοδωρή Χρυσικού)

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Φθινόπωρο



Όταν ψιχαλίζει στο πιάνο 
ο καιρός 
και ψάχνει στον Σούμαν
τη τζαζ
όταν το κλαρίνο νοτίζει
μια δύση
τότε δώσε στο θολό τζάμι
το φιλί 
που ποτέ δεν μου ´δωσες. 


Κορίτσια ο ... Σημίτης!



Ο Σημιτάκος ξαναεμφανίστηκε και μάλιστα κουνώντας το δάχτυλο στην Αριστερά που τάχα λαϊκίζει και είναι ανεδαφική. Ο πρωθυπουργός του Άκη, που δεν βρήκε μια λέξη συγγνώμης, λες και δεν είχε την πολιτική, τουλάχιστον, ευθύνη για τον εξωνημένο υφιστάμενό του, έκανε πάλι δηλώσεις κήνσορα λες και προέρχεται από άλλο πλανήτη. Εμφανίστηκε ως υπερασπιστής του Βενιζέλου, αυτός που αποκαλούσε τον τότε υπουργό του διαπλεκόμενο και επικίνδυνο. Έτσι ήταν όμως πάντα το ΠΑΣΟΚ. Το ξέρουμε, το πληρώσαμε. Ακόμη πληρώνουμε το κόμμα του τυχοδιωκτικού σοσιαλισμού, των δεξιών πολιτικών και των κληρονομικών ηγεσιών. Το πιο γελοίο όμως ήταν πως ο Σημίτης κατηγόρησε εκείνον στον οποίον έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής. Τέτοιο σπιθαμιαίο μέγεθος.
Το μόνο που εύχομαι τώρα είναι η Αριστερά να πάρει μαθήματα από το κατάντημα της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα και η ηγεσία της να μην στέρξει σε παιχνίδια σκοπιμοτήτων ή μικροπολιτικής με τα περιτρίμματα του άλλοτε κραταιού πράσινου ήλιου.

ΥΓ 1. Ο Σύριζα επεξεργάζεται ενδιαφέρουσες πολιτικές που θέλουν να βγάλουν το τόπο από την ακινησία και την οπισθοδρόμηση. Πολιτικές με ριζοσπαστική προοπτική όσο και με ρίσκο για μια Ευρώπη που πρέπει και να κινηθεί και να ρισκάρει. Αν δεν θέλει να την ξεπεράσει η εποχή της. Ο Σημίτης εκπροσωπεί ένα παρελθόν ιστορικά καταδικασμένο. Έναν ψευδο-εκσυγχρονισμό, ληστρικό όσο και πρωτόγονο, σε βαθμό ώστε η πολιτική του τέως πρωθυπουργού να μας δείχνει τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε στο μέλλον. 

ΥΓ 2. Ο Θοδωρής Δρίτσας, απαντώντας στις προκλήσεις του Άδωνι εντός κοινοβουλίου, υποστήριξε πως όλη η Ευρώπη κι εμείς βέβαια θα πρέπει να επανεξετάσουμε τόσο τη σχέση μας με το ΝΑΤΟ όσο και το ρόλο αυτού του ίδιου του αμυντικοεπιθετικού μηχανισμού. (Δες πρώην Γιουγκοσλαβία και Αφγανιστάν). Ο Άδωνις, υπερασπιστής των θέσεων Κώστα Πλεύρη πριν λίγα χρόνια, λησμονεί πως ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβγαλε τη χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ όταν οι συνθήκες το απαίτησαν. Πράγμα που σημαίνει ότι στην πολιτική τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Ακόμη και από τους ολιγόνοες δημαγωγούς της ακροδεξιάς.

ΥΓ 3. Σήμερα η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (με ουρά τον ... Σημίτη!) δεν ασκεί πολιτική αλλά μια προσομοίωση της πολιτικής. Τα πάντα σκηνοθετούνται με στόχο τη χειραγώγηση και τις εντυπώσεις. Κανένα ρίσκο, καμία πρωτοβουλία, καμία ανατροπή. Αποτέλεσμα: να μην κινείται τίποτε στο τέλμα.

ΥΓ 4. Δεν υπάρχει χειρότερος φασισμός από την δημοκρατία των μετρίων και των ηλιθίων.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Κι άλλα συνθήματα

(Μνήμη Μποστ)

Δεν είμεθα λαός συστηματικός αλλά είμεθα λαός συνθηματικός. Ιδού μερικά ακόμη επίκαιρα συνθήματα :

Γιωργάκη γερά με τσαμπουκά! (λέμε τώρα)

Γιωργάκη ανέβα κι ας τον Κατσανέβα!

Γιώργο γερά, σκίσε τα πουρά!

Με τη σύζυγο σου Αντα, θα σε αγαπάμε πάντα!

Άκη, μην αδημονείς, είμαστε δυο, είμαστε τρεις, έρχονται χίλιοι δεκατρείς.

Βαγγέλα κανάγια, δώσε εκπομπή στη Μάγια (Τσόκλη)!

Μέντη, ζεις και τους καταπονείς

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Νιόνιο, Αναστατώνομαι!



Είπαμε: στη σημερινή Ελλάδα οι μόνοι ευτυχισμένοι είναι οι πολιτικοί, οι διαφημίσεις κι όσοι επωφελούνται απ' αυτές.
 
Κάνει σουξέ αυτό τον καιρό η καινούρια, πάντα kitsch, διαφήμιση για τα Τζάμπο με τη λαϊκή τραγουδίστρια Στανίση. Όμως επίσης τρέχει και η διαφήμιση-έκπληξη της Nova με τον πολύ Διονύση Σαββόπουλο. Καταιγιστικές εικόνες, μοντάζ επιπέδου, μουσική και ερμηνεία που παραπέμπουν στα παλιά. Μόνο που πρόκειται κι εδώ για ... διαφήμιση. Το καλλιτεχνικό ύφος, κερδισμένο και καταξιωμένο απ' τον χρόνο, τώρα εκποιείται σε μια Φίρμα. Δεν ασχολούμαι καν με τον συμβολισμό. Το ότι δηλαδή η τηλεοπτική εικόνα, εν πολλοίς υπεύθυνη για το κοινωνικοϊδεολογικό αλαλούμ που ταλανίζει τη χώρα, εξαγνίζεται μέσα από τη φόρμα του Σαββόπουλου η οποία θυμίζει το “Περιβόλι του τρελού” ή το “Βρώμικο ψωμί”. Θα μου πείτε αυτό σ' ενοχλεί; Ναι, μ' ενοχλεί που ένας μύθος της γενιάς μου μετράει τόσο λίγο το όνομά του. Το κουβαλάει με τέτοια ελαφρότητα. Ας πούμε, ο Μάνος δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Ούτε κι ο Μίκης, παρά την όποια του αδυναμία. Βλέπετε, και η αισθητική είναι θέμα αισθητικής. Πριν χρόνια είχα γράψει με βαριά καρδιά το παρακάτω πολύ αυστηρό κείμενο για το Νιόνιο. Λυπάμαι που ακόμα παραμένει επίκαιρο:

Απάντηση στο Νιόνιο,

«Είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια»
Λαϊκισμός λαϊκοέντεχνος

Ο Διονύσης Σαββόπουλος σε συνέντευξή του στο «Ποντίκι» δηλώνει εμφαντικά. «Τιμώ τον Πάγκαλο αλλά δεν τα φάγαμε μαζί». Για να τιμά τον κ. αντιπρόεδρο, προφανώς έχει το λόγο του, ως προς το δεύτερο όμως σκέλος της δήλωσής του υπάρχουν συγκεκριμένες ενστάσεις:
Αγαπητέ Νιόνιο, δυστυχώς μαζί τα φάγατε. Αυτοί ως εξουσία που συναλλάσσεται και εξαγοράζει, εσύ ως ευφυέστατος πλην θεσμικός καλλιτέχνης που παρέσχες αφειδώς στο σύστημα το άλλοθι που είχε ανάγκη. Επειδή έχει περάσει θλιβερά πολύς καιρός από το «Βρώμικο Ψωμί», την ελεγεία του Κοεμτζή, ή τον «Πολιτευτάκια». Αλλά ακόμη και από την εποχή που χλεύαζες τον τύπο εκείνο με την πιτυρίδα, το μούσι και το τσαντάκι, τον ενημερωμένο από τον Κακαουνάκη ή τους κωλοέλληνες που λίγο ρατσιστικά αμαύρωναν την αρχαιοελληνική (σου) καθαρότητα. Έπειτα ήρθαν τα μητσοτάκ, οι κολεγιές με την κυρία Μαρίκα, οι κρατικές, εθνικοπατριωτικές συναυλίες με τον υπουργό Βαρβιτσιώτη -είχες βλέπει και το γιό σου φαντάρο- αλλά και οι απίστευτα χαριτωμένες μεν, παπαροειδείς δε κοινότητες των Ελλήνων που με ορθοδοξίες και άλλες κοινοτοπίες φτιάχνουν άλλους γαλαξίες κλπ. Μετά ήρθε ο Μυλοπόταμος και οι Φιλιππινέζες συν τα πατριαρχεία . Εν ολίγοις ως main stream καλλιτέχνης κατάφερες, νόμισες, να έχεις και τον σκύλο και τη πίτα ακέραιους. Είναι έτσι όμως; Τι σχέση έχει ο Νιόνιος του «Κύτταρου» και του «Ροντέο» με το Μέγαρο και Παλλάς; Μονάχα το αναλλοίωτο στυλ ενός ταλέντου που ξέρει οβιδιακά να μεταλλάσσεται για να βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα. Να γιατί τα φάγατε μαζί. Προς θεού δεν υπαινίσσομαι αρπαχτές ή ποινικά κολάσιμες πράξεις. Υποστηρίζω ευθέως ότι κι εσύ υπήρξες από νωρίς τμήμα της συγκάλυψης. Της αποσιώπησης και της κυρίαρχης συναίνεσης οι οποίες καταδίκασαν αυτόν τον τόπο στη νιρβάνα της άγνοιας και στο σκοτάδι του «έχει ο Θεός». Σ΄ εκείνο το γιαλαντζί εκσυγχρονισμό δηλαδή όπου όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, αρκεί να μην θιγεί το star system και τα κυρίαρχα ιδεολογικά στερεότυπα. Αυτόν τον φασιστοειδή, πολυσυλλεκτικό λαϊκισμό, τέλος, που εξίσωσε την ποιότητα ζωής με τη χυδαία κατανάλωση και την τέχνη με τη φαντασμαγορία ή την άνευ όρων διασκέδαση. Αυτόν πληρώνουμε τώρα. Και ως προς αυτό φταίμε όλοι. Αφού οι κεφαλές του τόπου κοιτούσαν απλώς την καριέρα τους. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όσων έγκαιρα προέβλεψαν την κρίση αποκαλύπτοντας και κριτικάροντας τους μηχανισμούς που την προκαλούσαν. Και γι αυτό υπέστησαν περιθωριοποιήσεις αποκλεισμούς κλπ. Μπορείς να το φανταστείς, εσύ ο αγαπημένος των ΜΜΕ, με το κάπως αφ΄ υψηλούς υφάκι; Διανοητές ή δημιουργοί όπως ο Παναγιώτης Κονδύλης ή ο προφητικός Βλάσης Κανιάρης του «Ελλάδα αλίμονο» από το 1980, ήσαν δια βίου αποσιωπημένοι από τα κυρίαρχα έντυπα και κάποια τσογλάνια της δημοσιογραφίας, Η λίστα λ.χ. των κομμένων από τον ΔΟΛ υπήρξε περιώνυμη. Αντίθετα οι εύκολες γραφίδες ή οι καλλιτέχνες – διακοσμητές, όλοι δηλαδή οι σημαιοφόροι μιας συγκίνησης σε τιμή ευκαιρίας, πρωταγωνιστούσαν. Αστειάκια, εξυπναδούλες, δηθενιές, κασσανδρισμοί εκ του ασφαλούς και στον ρόλο του Χορν ο Φασουλής. Επίσης, άλλοι «διεθνείς» μας συγγραφείς ή δαφνοστεφανωμένοι ποιητές της αριστεράς έπαιρναν αιωνόβιες εκπομπές στη τηλεόραση –για να ταυτίζεται στο διηνεκές η κουλτούρα με τη νύστα–, χρυσοφόρες θέσεις στο κράτος του ωραίου και παράλληλα έναν φωτοστέφανο που τους θεοποιούσε εν ζωή με το αζημίωτο. Να γιατί σταμάτησε να γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης αν θυμάσαι, να γιατί αναχώρησαν αυτοβούλως ο Χειμωνάς κι ο Λάγιος, να γιατί μαράζωσαν εκτός κρατικών επιχορηγήσεων ο Νίκος Νικολαίδης ή ο Άρης Ρέτσος ενώ αντίθετα ο Δημήτρης Λιγνάδης ή Κακαουνάκης γελοιοποιούν την Επίδαυρο και δεν κουνιέται φύλλο!
Μεγάλε τραγικέ, της τέχνης, ρετιρέ
ευάερο, ευήλιο, διαμπερέ! (sic).
Τι πνεύμα! Τι δράμα, λοιπόν, η σιωπή των αμνών - διανοούμενων! Ο άλλος πικρόχολος Σαλονικιός φίλος σου Χριστιανόπουλος το είπε καλά. «Φανταστείτε που έχει φτάσει ο τόπος όταν θεωρούν μεγάλους ποιητές τη Δημουλά κι εμένα!». Εκεί φτάσαμε. Όλοι με όλα. Και με τον Κωστάκη και με τον Γιωργάκη. Και με τους «ομιχλιστές» και με τα κατά παραγγελίαν βραβεία ή το κρατικό χρήμα. Και κυρίως με ένα νεποτισμό που συνεχίζεται, αδιαμφισβήτητος, κι ένα υπουργείο πολιτισμού γεμάτο ανέμπνευστους κλειδοκράτορες που απλώς μοιράζουν πολιτιστικό χρήμα. Κανείς δεν αντιστέκεται; Αντιστεκόταν το «Αντί» γι΄ αυτό είχαμε καταντήσει γραφικοί οι συντάκτες του. Αντιστέκονται ακόμη κάποιοι δημοσιογράφοι που είναι εργαζόμενοι αλλά όχι υπάλληλοι του αφεντικού τους. Ούτε, πολύ χειρότερα, συνέταιροι. Όπως ο Στάθης ή ο Κ. Αγγελόπουλος ή ο πρόωρα αποσυρμένος -από αηδία- Βασίλης Καββαθάς. Καταλαβαίνεις βέβαια γιατί μου λείπει ο Μάνος Χατζιδάκις και ο ποιητικός – διαβρωτικός λόγος του. Η οξύτατη, παρέμβαση του στα κοινά που ήταν αριστοκρατική άλλα ποτέ αφ υψηλού. Τελικά όλοι όσοι αντιστέκονται είναι αριστοκράτες. Σαν τον Δήμο Θέο ή τον Κωστή Παπαγιώργη ή τον Δημήτρη Αληθεινό ή τον Νίκο Μπάικα ή τον συνθέτη Χάρη Βρόντο (απολυμένο πλέον από το Γ΄ πρόγραμμα)!
Έτσι λοιπόν σήμερα η αποστροφή σου για τους κωλοέλληνες επειδή είναι αφ υψηλού αλλά δεν αγγίζει την ουσία της νόσου, μου θυμίζει την σιδερωμένη έκφραση της Όλγας Τρέμη. Και δεν τσιμπάω. Όχι άλλη, μεταλλαγμένη ΚΝΕ πια στο δημόσιο βίο. Νιόνιο, υπήρξες ο πιο προικισμένος της γενιάς σου και έχεις γράψει συνταρακτικά πράγματα. Αλίμονο, σήμερα η μουσική σου προκαλεί συγκίνηση ή και νοσταλγία. Σίγουρα πάντως αμηχανία. Σου θυμίζω την Καλομοίρα στο Ηρώδειο του Μητρόπουλου και της Wiener Philarmoniker. Και ποτέ πια σοκ. Και αυτό είναι άδικο. Πρωτίστως για σένα…



ΥΓ 1
Τρώγαμε στο ουζερί του καπετάν Μιχάλη, στη Φειδίου, ο Γουδέλης, ο Καββαθάς και ο Βεριόπουλος όταν μας αιφνιδίασε μια εξαιρετική πλανόδια μπάντα. Ρουμάνοι και Αλβανοί αδελφωμένοι. Τι ρούμπες, τι σουίνγκ, τι αυτοσχεδιασμοί! Τι ηρωικό πράγμα τελικά η καθημερινότητα! Μαγεία. Αυτούς πρέπει να τους επιχορηγεί το ΥΠΠΟ, πέταξε ο Βασίλης και γελάσαμε. Τώρα όμως που καλοσκέφτομαι δεν είναι αστείο. Οι μπάντες αυτές διατηρούν ακόμη εκείνο τον αυτοσχεδιαστικό τρόπο της χαράς που τόσο λείπει στα μαραζωμένα μας στέκια. Θυμάσαι Νιόνιο;
Κι επίσης επειδή ισορροπούν ρωμαλέα πάνω στη τεντωμένη κλωστή της τέχνης και της επιβίωσης.
ΥΓ 2
Τελικά και από το υπόγειο φαίνεται η θάλασσα. Ευτυχώς. Μόνος που πέρασε πολύς καιρός χωρίς να γίνει το θαύμα σε αυτόν το τόπο. Τι κι αν κατεβαίνει ο Άγγελος; Βρίσκει στέρφα τη λίμνη.
ΥΓ 3
Όταν έμπαινε ο Δούρειος Ίππος, οι Τρώες έβλεπαν μπάλα στην τηλεόραση. Όπως και τώρα...

20/3/2011