Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Η εικόνα και οι συμβολισμοί της


Προσέξτε συσσώρευση συμβόλων: στο βάθος το διαχρονικό κάλλος της Ακρόπολης και σε πρώτο πλάνο το ελαφρώς υπέρβαρο κάλλος της μεγαλομπεμπέκας με τα μπουτάκια της έξω. Ο Γιάνης την κρατάει με τον κιτς τρόπο που σηκώνει ο Ποπάι την Όλιβ και που δηλώνει "δεν είμαι μόνο σοφός αλλά και μάτσο". Το εφαρμοστό πάντως πουκάμισο λειτουργεί ως γκέι trade mark, ακόμα και για τους αμύητους. 



Που να ήξερα, όταν έπαιζα στα πόδια μου την Πινακοθήκη, ότι θα κρατούσα κάποτε και ολόκληρο το 
ΥΠΠΟ! Ελπίζω τώρα η Μαρίνα μας να βρει ως υπουργός τον Πικάσο που έχασε σαν διευθύντρια. Τι τα θέλετε, στην Ελλάδα ανταμείβονται πάντα οι αξίες. Το Μαρινάκι, ως διακοσμήτρια του Προεδρικού Μεγάρου και του Μαξίμου, λόγω του ότι κρεμάει πίνακες στα γραφεία τους, υπήρξε πάντοτε η αγαπημένη των Προέδρων και των Πρωθυπουργών. (Και γαμώ τους φιλότεχνους!) .
Ελπίζω πάντως να βρει στα υπόγεια του ΥΠ.ΠΟ την αναφορά του Λέανδρου Ρακιντζή για τις οικονομικές ατασθαλίες της Εθνικής Πινακοθήκης την οποία "έθαψε" ο Αλήστου μνήμης Μπόμπ Βουλγαράκης!Ο και Ντοράκης αποκαλούμενος.



Για να μην ξεχνιόμαστε: το έργο που εκλάπη από την Εθνική Πινακοθήκη λόγω πλημμελούς φύλαξης και ανάρτησης, ήταν προσωπικό δώρο του Πικάσο προς τον Ελληνικό λαό για την αντίσταση του εναντίον των Ναζί. Ο πίνακας,ζοφερό πρελούδιο τουΒ´παγκοσμίου Πολέμου,δεν άρεσε στο Μαρινάκι -εξπρεσιονισμός,δηλαδή δεν πουλάει-,γι αυτό δεν ήταν στα μόνιμα εκθέματα(sic).Να διαθέτεις Πικάσο και να μην τον εκθέτεις!Κι όταν τον εκθέσεις για λίγο,να στον κλέβουν.Ε,την υπουργοποιείς ή δεν την υπουργοποιείς κ.Πρόεδρα; 




Με τρελαίνουν οι παντελόνες της νέας πρωθυπουργού, ιδιαίτερα όταν διαγράφουν και το εσώρουχο. Καλύτερα κι από τα καπέλα της Μαρίνας. Τι τα θέλετε, η αισθητική ήταν πάντα το βαρύ όπλο των ανθρώπων της εξουσίας. 
Κουίζ: Ποιος εκ των Αρχαίων επτά σοφών είπε πως οι χαμηλοκώλες στην Ελλάδα είναι φιαγμένες για να φτάσουν πολύ ψηλά; (Α,Ρε Πάκη! Τι κυβέρνηση έφτιαξες πάλι! Καραμανλοσυριζαία από τας Σέρρας. Κατ´ εικόνα και ομοίωσιν σου....)
ΥΓ. Δεν είναι πάντως η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός η κα Θάνου. Ξεχνάνε όλοι σκοπίμως τη Μιμή. Για να μη πω και το Λαζόπουλο.Άρα η κυρία Βασιλική έρχεται τρίτη.




Απογοήτευση κι ο Ξυδάκης. Και λίγος και κακούλης και χωρίς όραμα και χωρίς στοιχειώδη, αριστερά ανακλαστικά. Ένας μπάρμπας με γραβάτα που θυμίζει γυμνασιάρχη της Χούντας που έγλειφε  εκεί που θα έπρεπε να φτύνει και που έφτυνε όσους θεωρούσε του χεριού του.Που αρνιόταν να δεχτεί όποιον δεν γούσταρε. Η εκδίκηση της γυφτιάς που θα έλεγε κι ο άλλος Ξυδάκης, της Καιτούλας μας που μοιάζει στη Πέγκυ Ζήνα. Παρέδωσε ο φαλακρός Ξυδάκης τη καρέκλα του, θεία δίκη, στη άσπονδη εχθρά του Μαρίνα με τα καπέλα! Και έπειτα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ πως τα έβαλε με τα διαπλεκόμενα.






Δεν έγινε ο Δημοσθένης Κοκκινίδης, ο πιο ελλόγιμος ζωγράφος της γενιάς του, υπουργός πολιτισμού αλλά η θείτσα που κουβάλησε τον πίνακα του ως το Μαξίμου. Επί Αντρέα τα έργα από την Εθνική Πινακοθήκη θυμάμαι πως τα διάλεγε αυτοπροσώπως η Μιμή. Τότε βέβαια υπήρχε κράτος.





Ο πρωθυπουργός στους οκτώ μήνες της θητείας του πήρε κιλά και φορά πια παντελόνι ένα νούμερο μεγαλύτερο. Θα προτιμούσα ο Αλέξης να είχε anorexia nervosa από το σοκ της ευθύνης και να μην χοντραίνει στους γλουτούς, έστω κι από άγχος.Περίεργο το πόσο χοντραίνει η εξουσία.
 


Ένα νούμερο; Λίγο λέω. Αφού διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ τριχοτομώντας τον μάλλον μπορεί να αξιοποιήσει και τους λιποδιαλύτες του οργανισμού του. Εκτός κι αν φιλοδοξεί να μοιάσει του Φίλη.Οπότε το ένα νούμερο είναι μάλλον λίγο.




Μεϊμαράκης! Και μαγκίτης και τζέντλεμαν. Και υποψήφιος πρωθυπουργός με πολλές πιθανότητες εκλογής. Και Ντοράκης και αντί της Ντόρας η οποία βλέπει πάλι τα "παιδιά"της να την προσπερνούν.
Αντέχει το βάρος της ιστορικής συγκυρίας; Μετά τον Αλέξη όλα τα μεγέθη, ακόμα και τα μίνιμουμ, μοιάζουν extra large.



Με τον Πάκη, επιλογή όχι μόνο του Τσίπρα αλλά και της Ζωής και του Λαφαζάνη οι οποίοι ανακάλυψαν σε αυτόν αόρατες αγωνιστικές περγαμηνές, ο ήδη εκφυλισμένος θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας έφτασε στο μη περαιτέρω. Ακόμη και τον Σαρτζετάκη τον σεβόμασταν, εμείς οι φιλοπαίγμονες υπήκοοι του Ελλαδιστάν, πολύ περισσότερο. Επειδή είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος της Δημοκρατίας προσφωνείται από όλους και συλλήβδην με το σαχλό υποκοριστικό του. Εν τέλει ο "Προκόπης ο ανεπρόκοπος" κατάφερε να δυσαρεστήσει τους πάντες πλην βεβαίως του υψηλού χορηγού του, του Αλέξη! Αλλά και του Χατζησαρίπολου, αν θυμάστε οι παλαιότεροι. (Αν δεν θυμάστε, διαβάστε τα παλιά μου άρθρα στην Ελευθεροτυπία.)
ΥΓ. 1  Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς μετά της Αλκήστιδος ,άδομεν! (Α, ρε Πάκη με τις υπουργάρες σου!)
ΥΓ. 2  Η πολιτική ιστορία του τόπου είναι καταδικασμένη να σέρνεται από έναν Άκη σε έναν Πάκη. Ευτυχώς πάντως που υπάρχουν πολιτικές και ηθικές εξαιρέσεις σαν αυτή του Σπύρου Λυκούδη. 
ΥΓ. 3  Μικρές αισθητικές παρατηρήσεις: προσέξτε πως πίσω από τον πρόεδρα τις εικόνες και τις εικονίτσες της Παναγίας, του έφιππου Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Προκοπίου (βοήθειά μας!) κλπ., δεσπόζει πελώρια  η φωτογραφία του Εθνάρχου (δυο φορές βοήθειά μας γιατί αν δεν ήταν αυτός, δεν θα μας ήξερε ούτε η Λώρα Μολυβιάτη. Ούτε ο Αντώνης Μακρυδημήτρης μπορώ να σου πω).Συμπέρασμα:Μπροστά στον "θεό" η Παναγία είναι απλώς μια μεγαλοκοπέλα.Κάτι σαν τη Τρέμη,ένα πράγμα.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Γκράφιτι για πάντα

http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg8326



(Φωτο. Μανώλης Αναστασάκος)


Το γκράφιτι, ακόμη και θεσμικό και νομιμοποιημένο, αποπνέει ακόμη μιαν άγρια ελευθερία που έχει προ πολλού εκλείψει από τις συμβατικές μορφές έκφρασης. Οι αμπαλαρισμένες προτομές των τραγικών ποιητών έξω από τον Εθνικό Κήπο, προϊόν καλλιτεχνικού ακτιβισμού κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη της εξουσίας, μιλάνε για τη γοητεία του εφήμερου, σαρκάζουν την κυρίαρχη σοβαροφάνεια, ορίζουν τη τέχνη αλλιώς και θέτουν επί τάπητος όλα τα επίκαιρα πολιτικά ζητήματα: Την φενακισμένη ιδεολογία, το έλλειμμα θεωρίας, το προφανές που καταντά ορατό, το αόρατο που δεν το διεκδικεί κανείς, τον πολιτισμό που καταντάει πόζα και την παιδεία που εκφυλίζεται σε ρητορεία. Περιμένοντας τον Αλέξη να κυβερνήσει και την αριστερά να αποφασίσει πια πραγματικότητα της ταιριάζει, αμπαλάρουμε τα σύμβολα και την ιστορία σαν για να μετακομίζουμε, τόσο από αμηχανία όσο και από απόγνωση. Κατά τα άλλα με μια τόσο ανεπαρκή αριστερά ως κυβέρνηση μετράμε σοβαρούς ανθρώπους και δεν βρίσκουμε. Ο Γιώργος Καμίνης είναι μια εξαίρεση. (Ο Βοτανικός του πιστώνεται προσωπικά ό, τι και αν λένε ο Φλωμπέρ και η Τασία). Κατά τα άλλα είναι ακόμη Αύγουστος, είμαστε ακόμα στο Λέοντα, περιμένουμε μια πανσέληνο ακόμη και ζούμε όχι με τους όρους τους αλλά με τους όρους μας. Νιώθουμε ακόμη τις αγάπες και την πείνα του λιονταριού, και όχι της ύαινας. Δεν μας ταιριάζουν τα αποφάγια. 

Einen Löwen interessiert es nicht, was Schafe über ihn denken. 

ΥΓ. Η τέχνη στο βάθος είναι εκδοχή της θλίψης και πολιτισμός είναι ό, τι κινείται ανάμεσα στην επιθυμία και τον αυτοπεριορισμό της. 

ΥΓ. 2 
Κάτω από το δέρμα σου πόσα πουλιά.
Όταν σ´ αγγίζω 
Όλα μαζί κελαηδάνε. 

Γ. Ρίτσος, ´82


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Της μοναξιάς και του Τσακαλώτου


Lussan, Gard, France


- Γιατί φοβάσαι τη μοναξιά;
- Ποτέ δεν έρχεται μόνη.



ΥΓ 1: Δε χαιρόμαστε που έχουμε τόσο δικαιωθεί για τους γιάπηδες της Αριστεράς τύπου Βαρουφάκη. Πρέπει πάντως να είμαστε από τους πρώτους που επισημάναμε το τόσο νοσηρό φαινόμενο. Σε αντίθεση με άλλους που θαύμαζαν απεριόριστα τον επικίνδυνο αλαζόνα. Ο Τσακαλώτος πάλι εμπνέει εμπιστοσύνη και πολιτεύεται με μετριοπάθεια. Υπενθυμίζουμε πως και οι δυο είναι επιλογές του Αλέξη...
ΥΓ 2: Και για να μην αυτομαστιγωνόμαστε μόνο, φίλε, παλιέ συμμαθητή, σύντροφε και συνάδελφε Μιχάλη Σπουρδαλάκη: το ΕΚΠΑ είναι σε υψηλότερη θέση σύμφωνα με την κατάταξη του Shanghai (http://www.shanghairanking.com/fr/ARWU2015.html) από το Πανεπιστημιο του Τέξας στο Ντάλας. Βλέπετε, μπαρούφες παράγονται και στις ΗΠΑ. 
Θέλετε, τώρα, να μετρήσουμε τις αποτυχημένες αν και ακριβοπληρωμένες αναλύσεις των Galbraith υιού, Krugman, Stiglitz και Σια; (Γειά σου Σία Κοσιώνη!) Πρόκειται για τον αφ´ υψηλού, και για αυτό λανθασμένο, τρόπο με τον οποίο η Αμερική ερμηνεύει την Ευρώπη. Κατ´ ουσίαν ο Βαρουφάκης υπήρξε his master's American voice στο σκληρό πυρήνα του ευρώ.
ΥΓ 3: Τι κολοσσός γνώσεων ο Νικήτας Κακλαμάνης! Σε κόντρα του με τη Ζωή, αναφερόμενος στην Παρθένο της Ορλεάνης, την Ζαν ντ´Αρκ, την απεκάλεσε Ιωάννα της Ασσίζης. Την μπέρδεψε προφανώς με τον Άγιο Φραγκίσκο, τον Αδελφό Ήλιο. Αδελφές, αδελφοί, παρθένες και παλικάρια γίναμε, ξανά, μαλλιά-κουβάρια. 

Μνήμη Ανταίου Χρυσοστομίδη (1952-2015)



Το βιβλίο "Οι Δύσκολοι έρωτες" του Ίταλο Καλβίνο που ξαναδιαβάζω αυτό το φονικό καλοκαίρι, ανήκει στις εκδόσεις Καστανιώτη, 2008, σε αναθεωρημένη, εξαιρετική μετάφραση του, πρόωρα χαμένου, Ανταίου Χρυσοστομίδη την οποία πρωτοδημοσίευσε το 1981, μόλις είχε επιστρέψει από τη Ιταλία, στις εκδόσεις Αστέρι, μετέπειτα Αστάρτη. Μικρό κομψοτέχνημα ανάμεσα στα άλλα διηγήματα "Η περιπέτεια δυο παντρεμένων" οι οποίοι δουλεύουν σε αντίθετες βάρδιες και αρκούνται στο να ζεσταίνονται, ο καθένας χωριστά, στη άδεια θέση του κρεβατιού που άφησε ο άλλος φεύγοντας.
Πάντα μια απουσία, πάντα μια παρουσία που δεν ήταν αρκετή, πάντα ένας πόνος που ισοφαρίζεται από έναν άλλο πόνο, πάντα ο άλλος που δεν γίνεται ποτέ δικός, πάντα το ψέμα που αποτελειώνει την αυταπάτη του κάθε έρωτα. Ή, όπως θα έλεγε ο Μ. Αναγνωστάκης: "Ξέχασα το πρόσωπό της, μακάρι να μπορούσα να ξεχάσω τον αριθμό του τηλεφώνου της." 
Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης ανήκε σε εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζουν ότι η τρυφερότητα φτιάχνεται από ατσάλι...

ΥΓ. Στην πολιτική κηδεία του Ανταίου, παρίσταντο οι εξής πολιτικοί: Παναγιώτης Λαφαζάνης, Σπύρος Λυκούδης, Νίκος Μπίστης, Νίκος Φίλης, όλοι παλιοί του σύντροφοι, και ο αειθαλής Γιάννης Βαρβιτσιώτης. Είναι προφανές πως η επαγγελματική, κυβερνητική αριστερά δεν πολύ γουστάρει, για να μην πω αγνοεί παντελώς, τους διανοούμενους και τους γραφιάδες. Τουλάχιστον όμως ο δημοσιογράφος-υπουργός πολιτισμού θα έπρεπε να ήταν εκεί, πλάι στην ηγεσία της κρατικής τηλεόρασης. Κρίμα...

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ

Προχώρα ρε κοιμισμένε!
Οδηγικό Δημώδες
ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΗΜΕΡΑ. Και δεν εορτάζουν μόνο οι Παναγιώτες, οι Παναγιώτηδες ή οι Παναγιωταρέες (με το συμπάθιο μέρα που είναι). Λίγο πολύ γιορτάζουμε όλοι μας, αφού μετέχουμε κάπως στον «Μεγάλο Ύπνο» που θα 'λεγε και ο Καραγάτσης ή ζούμε σ' ένα συμβολικό «Σπίτι του Ύπνου» όπως είναι ο τίτλος νεότερου αγγλικού μυθιστορήματος, το οποίο περιγράφει την Αγγλία της Θάτσερ προαναγγέλλοντας τη Βρετανία του Μπλερ. Όπως οι μπούφοι, κοιμόμαστε μακάρια στο κλαδί μας, έστω κι αν αυτό είναι έτοιμο να σπάσει, ναρκωμένοι από τα παραμύθια που τόσο εύκολα και σε τόσο ληθαργικές δόσεις καταναλώνουμε. Είναι κι αυτός ο ζεστός καιρός που βοηθάει το πατροπαράδοτο καλοκαίρι της λήθης,της ραστώνης και της αποκάρωσης των καρπουζιών . Των παντοίων φρούτων που μας προμηθεύουν οι Λωτοφάγοι και Λαιστρυγόνες τελικά. Τρως για να ξεχάσεις και ξεχνάς κοιμώμενος. Αυτή την τελετή του ύπνου, της μακάριας βύθισης στον κόσμο των ονείρων και του εξορκισμού της πραγματικότητας την επικροτούν και την υποβοηθούν ποικίλες δυνάμεις, εξουσίες, τηλε-δημοκρατίες και τηλε-αρχηγοί που υπεραμύνονται του εθνικού μας δικαιώματος στον νήδυμον ύπνο. Προς το συμφέρον τους, βέβαια. Κοιμισμένοι, βλέπετε, βλέπουμε καλύτερα τα προγράμματά τους, γινόμαστε πιο ευχειραγώγητοι, σαν την Sonnambula της γνωστής όπερας, αληθινοί υπνοβάτες του ίδιου μας του βίου, θιασώτες μιας χαρούμενης νύστας, μιας κοιμήσεως, μιας λησμονιάς που καταπραΰνει και βολεύει. Το πολύ πολύ να βαφτίσεις τους εφιάλτες σου «όνειρα» και να ξεμπερδέψεις. Καλά είναι κι έτσι. Με ελάχιστες προσδοκίες κι ακόμη πιο λίγα αιτήματα απ' τον ουρανό. Κοιμήσου και παρήγγειλα (στον πρόεδρο της ΕΡΤ) το νέο πρόγραμμα που θα σε ξυπνήσει και θα σε αναβαθμίσει. Χρόνια σας πολλά, κυρία Παναγιωταρέα μου. Είπα «Θάτσερ» και σας θυμήθηκα.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ, ΠΑΝΤΩΣ, που κοιμόμαστε. Το κακό είναι που ενώ κοιμόμαστε, νομίζουμε ότι είμαστε ξύπνιοι και έξυπνοι. Όλα αυτά, βέβαια, ώσπου να φωνήσει ο ρημάδης ο αλέκτωρ. Και τότε δεν αρκούν τα πικρά δάκρυα και η μεταμέλεια της Πέτρας Φον Καντ. Έλα Αλέκτορ! (Πήγα να γράψω «Ακτωρ» από κεκτημένη συνήθεια. Ή Χάνιμπαλ Λέκτορ). Απ' την άλλη, σε μια κοινωνία της ύπνωσης και του λήθαργου η κοιμισμένη παραγωγή γενικά και η ξάγρυπνη ανεργία είναι φυσικά επακόλουθα του υπνωτικού ντελίριου που περιέγραψα πιο πάνω. Το κράτος καθεύδει πάνω στα σκήπτρα της εξουσίας του, νωθρό, υστερόβουλο, άβουλο και παρωχημένο. Κοντά σ' αυτό κοιμάται και η πατρίδα που σήμερα, της Κοιμήσεως, εορτάζει καθ' άπασαν την επικράτειαν με γουρουνόπουλα, πατάτες στο φούρνο, ουζάκια, μπίρες και λοιπά μεσημεριανού ύπνου σημαντικά. Σσσσ! Τουλάχιστον σήμερα μην την ξυπνάτε. Ηρεμήστε και σεις ω βροντώδη μηχανάκια με τους αμήχανους οδηγούς σας και σεβαστείτε τη σιέστα του Έθνους. Στα πόδια της Θεοτόκου έχουν ακουμπήσει τρυφερά τα κεφαλάκια τους, πλάι στο Θείο Βρέφος, οι αρχηγοί των κομμάτων και οι διοικητές των τραπεζών, οι πρόεδροι του ΣΕΒ και του Χρηματιστηρίου, οι ιδιοκτήτες των μιντιακών συγκροτημάτων, οι προσφιλείς μας επικεφαλής των κρατικών καναλιών και κοιμούνται τρυφερά. Η Θεοτόκος τούς χαϊδεύει μητρικά τα καραφλά κρανία που της θυμίζουν κάρες μοναχών στα οστεοφυλάκια του Αγίου Όρους και τους νανουρίζει με τι-ρι-ρεμ, ριρέμ. Κάνουν που δεν κάνουν τίποτε, ας κοιμηθούν λίγο παραπάνω. Ίσως έτσι βοηθήσουν και την πατρίδα περισσότερο. Εξάλλου για μερικούς ανθρώπους τα όνειρά τους είναι η τιμωρία τους.
Ο ΥΠΝΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ από τη μεταφυσική του θανάτου και την οντολογία της Ανάστασης. Εξάλλου η «Κοίμησις» της Θεοτόκου συνοδεύεται στην εικονογραφία Ανατολής και Δύσης από την «Μετάστασιν». Το θριαμβικό δηλαδή ανέβασμά της στον ουρανό πάνω σε γελαστά σύννεφα και σεβίζοντες αγγέλους. Στην ορθοδοξία μάλιστα η Κοίμηση διατυπώνεται πληθωρικά με τους Αποστόλους που έρχονται να θρηνήσουν εκ περάτων στη Γεθσημανή ή τον ασεβή εκείνον Ιεφωνία που ήθελε -ο κακόφωνος- να ψαύσει την παρθενία της Αειπαρθένου και ρομφαία Κυρίου του έκοψε σύρριζα τα ξερά του όπως θα 'λεγαν με θυμό ο Κόντογλου και ο Πεντζίκης... Όλα αυτά στο κάτω μέρος. Γιατί στο επάνω, αλλά στον ίδιο χωροχρόνο, κυριαρχεί η επιβλητική ενσώματος αποκατάσταση της ταπεινής Μαρίας πλάι στο θρόνο του Υιού της. Τέτοια δικαίωση των φτωχών και καταφρονεμένων κανένας Μαρξ, κανένας Λένιν δεν θα μπορούσαν τόσο χειροπιαστά να φανταστούν. Συνεκτικό στοιχείο όλης της σύνθεσης ο ίδιος ο Χριστός που παραστέκεται πάνω απ' το νεκροκρέβατο της μάνας του κρατώντας μάλιστα μια πλαγγόνα, μια Παναγίτσα αγκαλιά, το σύμβολο της ψυχής της. Άσπιλη, μικρή και σεμνή σαν την ως τώρα πορεία της Ν.Δ., βοήθειά της. Και βοήθειά μας. Χρόνια πολλά!

ON OFF - 14/08/2005

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

ΘΑ ΠΑΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ..;

"Άδειασαν οι λέξεις από νοήματα.
Ύστερα γέμισαν μόνες τους από τον εαυτό τους"
Γιάννης Ρίτσος



Απόψε, εντός Βουλής, θα παίζεται η οδυνηρή κορύφωση του δράματος που ταλανίζει εδώ και πέντε χρόνια τον τόπο και,παράλληλα,η τραγική πιστοποίηση του ελλείμματος που χαρακτηρίζει συλλήβδην το πολιτικό μας προσωπικό. Ταυτόχρονα, εκτός Βουλής, στην Πλατεία Συντάγματος, ο "λαός", δηλαδή οι ελάχιστες εκατοντάδες επαγγελματιών κομπάρσων που μάζεψαν κόμματα και συνδικάτα, θα δίνει τη νιοστή, βαρετή παράσταση του έργου " Δεν θα περάσει" , "Λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, αντίσταση και πάλη" και άλλα τέτοια τερπνά που μάθαμε δεκαετίες τώρα να τα λέμε μηχανικά, ταυτίζοντας τον ακτιβισμό με την κοινότοπη βαρεμάρα ή την άρνηση οποιασδήποτε πρωτοβουλίας που θα τάραζε, έστω για λίγο, το τέλμα. Σήμερα, η αριστερά πληρώνει τη σχεδόν θεσμοθετημένη κουλτούρα της άρνησης και του "όχι σε όλα" με την οποία γαλβάνισε τις γενιές της μεταπολίτευσης. Μπορώ να πω κάπως αφοριστικά, ως αριστερός που κουβαλά και θυμό και απογοήτευση, ότι τη συγκεκριμένη τουλάχιστον στιγμή και για τον συγκεκριμένο τόπο οι έννοιες "αριστερά" και "δεξιά" είναι σαφώς ανενεργές και πάντως παρωχημένες... Η όποια πολιτική σκέψη και δράση οφείλει να ξεκινήσει πέρα και μακριά από τα συγκεκριμένα αυτά στεγανά! Εκτός και αν επιμένουμε να παίζουμε στο Gran Theatro del Mundo του Calderon de la Barga από την εποχή του ώριμου Μπαρόκ...

Τη στιγμή λοιπόν που θα πεθαίνουν στη συνεδρίαση της βουλής οι ιδεοληψίες, οι εμμονές και ο αφόρητος λαϊκισμός της κυβερνητικής αριστεράς ,δεν μπορεί να λείπει από το ιστορικό αυτό σόου -το λέω με λύπη- ο Βάρδος της μεταπολίτευσης, ο Βασιλιάς της μουσικής "αγκιτάτσιας" και ο πιο σοβαρός επιχειρηματίας του επαναστατικού κομφορμισμού, ο Μικρούτσικος! Τον θυμάμαι την Παρασκευή, πριν από το δημοψήφισμα της Κυριακής, στον ίδιο χώρο του Συντάγματος να συγκινεί όλους τους ευσυγκίνητους που είναι κολλημένοι στο '80 και βέβαια την πρόεδρο Ζωή και σκέφτομαι πόσο θα του ταίριαζε ο στίχος του ποιητή "πέρασαν ώρες πολλές μέσα στη λίγην ώρα". 

Σε λίγες μόλις ώρες σαράντα ολόκληρα χρόνια θρυμματίζονται - η χαμένη, ανολοκλήρωτη μεταπολίτευση - ενώ μια ολόκληρη αλυσίδα ευκαιριών δεν ευοδώθηκε εξαιτίας της εγκληματικής ανικανότητας όλων όσων παρέκαμπταν τα υπαρκτά προβλήματα της ζωής εν ονόματι των φαντασμάτων της θεωρίας. Π.χ. ο Νόμος Γιαννίτση για το συνταξιοδοτικό που πολεμήθηκε χυδαία παρότι αντιμετώπιζε πριν από δεκαπέντε ακριβώς χρόνια το σημερινό τραγικό αδιέξοδο. Γιατί βέβαια δεν χρειαζόμαστε την Τρόικα να μας περιγράψει την άθλια κατάσταση των ασφαλιστικών μας ταμείων. Έπρεπε μόνοι μας, και ως πολιτεία και ως κοινωνία, να έχουμε αντιμετωπίσει εκείνα τα τεράστια ζητήματα που αφορούσαν στην επιβίωσή μας την ίδια. Δηλαδή, για αυτές τις περιπτώσεις που τα πρόσημα "αριστερά-δεξιά" υποχωρούν εμπρός στο καθήκον για την πατρίδα και στη συνείδηση της ιστορίας.
Επιμένω: η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για μια πιο δημοκρατική και πιο αλληλέγγυα Ευρώπη και για ένα χρέος που στραγγαλίζει κάθε παραγωγική δυνατότητα της χώρας ήταν ορθή. Αντιθέτως, ήταν άθλια η στρατηγική μέσω της οποίας προσπαθούσε να επιβάλει την πολιτική της, με αποτέλεσμα να βραχυκυκλωθούν οι μαθητευόμενοι μάγοι τύπου Βαρουφάκη, εκθέτοντας και τον Πρωθυπουργό και την Ελλάδα στην ευρύτερη ευρωπαϊκή οικογένεια. Σήμερα, η γερμανική πολιτική της ύφεσης και του πειθαναγκασμού στο Βερολίνο θριαμβεύουν αφού χρησιμοποίησαν  τη χώρα μας και πάλι σαν πειραματόζωο. 

 Το Ελληνικό Ζήτημα έφερε σε πρώτο επίπεδο τα χρόνια θεσμικά προβλήματα της Ε.Ε. Αλλά και τη κρίση που σοβεί στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των Βρυξελλών. Το τίμημα, όμως, για αυτή την "αντίσταση" ήταν και είναι τεράστιο.Αυτή τη στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, παίζει μόνος του χωρίς διάδοχο σχήμα, χωρίς καμιά εναλλακτική δυνατότητα. Άρα η ιστορική ευθύνη του είναι τεράστια. Πήρε τη σωστή απόφαση να μετατρέψει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και να καταλήξει στο αναγκαίο Μνημόνιο που απαλλάσσει τη χώρα από την άτακτη χρεοκοπία. Τώρα όμως πρέπει να τιμήσει την υπογραφή του και να εφαρμόσει αυτά που ψήφισε. Παρά τη δημοφιλία του, το πολιτικό του κύρος έχει τρωθεί. Ανεπανόρθωτα ή όχι, θα το δείξει ο χρόνος και βέβαια οι δικές του πρωτοβουλίες στο μέλλον.Η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές θα ήταν μια λανθασμένη κίνηση με απρόβλεπτες συνέπειες και για τη χώρα και για τονΣΥΡΙΖΑ και για τον ίδιο τον πρωθυπουργό.Ο Τσίπρας εξελέγη για να κυβερνήσει κι όχι να ισορροπεί τους ανισόροπους και τους ιδεοληπτικούς του κόμματος.Όσο πιο γρήγορα συμπήξει συμμαχίες από την ευρύτερη κοινωνία που ακόμη τον στηρίζει,τόσο πιο εύκολα θα κυριαρχήσει στη πολιτική σκηνή για την επόμενη δεκαετία.Αλλιώς το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο.Χρειαζόμαστε σκληρή δουλειά από όλους μας,λαό και ηγεσία.Οχι άλλα συνθήματα,όχι ψέματα.

 Κι ο Μικρούτσικος; Κι ο Λαζόπουλος; Και το κυρίαρχο δήθεν; Όσο γρηγορότερα απαλλαγεί από όλα αυτά τα βαρίδια του ΠΑΣΟΚ που θέλουν να πρωταγωνιστούν σε όλες τις καταστάσεις αναπαράγοντας, αφόρητα, πολυκαιρισμένα κλισέ, τόσο πιο κοντά θα βρίσκεται σε μια σύγχρονη αριστερά που θα κομίζει νέες ιδέες και δεν θα βολεύεται στα αδιέξοδα συνθήματα του παρελθόντος. Και κάτι τελευταίο: επτά μήνες αριστερής διακυβέρνησης και δεν είδαμε κάποια πρωτοβουλία στο χώρο του πολιτισμού, κάποια τσαχπινιά, τρέλα, κάποια ανατροπή που να αποδεικνύει ότι δεν είμαστε σαν τους άλλους, τους βαρετούς, τους γραφειοκράτες. Ή μήπως είμαστε; 

Υ.Γ. Στον έρωτα πονάς για το δικό σου πόνο. Στην αγάπη, για τον πόνο του άλλου. 




Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Δημήτρης Αληθεινός - Η γεωγραφία των σωμάτων



Το κάθε ανθρώπινο σώμα, ιδιαίτερα το νεανικό, είναι ένας ολόκληρος κόσμος προς εξερεύνηση. Είναι μια ήπειρος, είναι μια ανομολόγητη περιπέτεια, είναι ένα κείμενο χωρίς λέξεις. Είναι συχνά η μόνη ελπίδα που έχουμε για παράδεισο σε μια γη που ακόμη πιο συχνά θυμίζει κόλαση. Ταξιδεύει κανείς μ' ένα σώμα όπως ταξιδεύει μ'ένα πλοίο και συχνά δεν του φτάνει μια ζωή για να γνωρίσει τον άλλο,την terra incognita.Ο Αληθεινός είναι ένας καλλιτέχνης -ταξιδευτής, ένας globe-trotter που άλλοτε με αεροπλάνα και άλλοτε με παμπάλαια λεωφορεία του '60, που όμως επιμένουν να κυκλοφορούν ακόμη στη Λατινική Αμερική, ταξιδεύει κατακρύβοντας έργα του σε κάθε γωνιά του πλανήτη και εκφράζοντας έτσι το ενδιαφέρον του για τους τοπικούς πολιτισμούς, που σήμερα δοκιμάζονται από την έκρηξη της παγκοσμιοποίησης. Το έργο του αποτελείται από ένα σύνολο δράσεων, εγκαταστάσεων στο χώρο, συμμετοχών σε τελετουργίες, αλλά και πινάκων, γλυπτών, κατασκευών, φωτογραφιών, βίντεο, περφόρμανς, κ.ο.κ.
Η παρουσιαζόμενη ενότητα των 40 φωτογραφιών είναι ένα πολύπτυχο και συγχρόνως μια τοπιογραφία, μια έρημος της σάρκας φτιαγμένη από λεπτομέρειες γυμνών κορμιών των γυναικών που αγάπησε ή πόθησε όπου και αν ταξίδεψε, απανταχού της γης.Κοινό νήμα της αφήγησης είναι η καμπύλη που ενώνει τη μια φωτογραφία με την άλλη. Πρόκειται για ένα έργο αισθησιακό καταρχήν αλλά και βαθιά στοχαστικό καθώς τα σώματα-ταξίδια κάποτε τελειώνουν έστω κι αν πότε δεν στερεύει η δίψα μας για το ταξίδι. Όλα αυτά τα κορίτσια από τη Λυόν, τη Βαλένθια, το Κούσκο ή τη Κατμαντού, φωτογραφημένα 20 ή και 30 χρόνια πριν, έχοντας καρποφορήσει αλλιώς σήμερα , έχουν άλλες ζωές, άλλα σώματα, σαν ένα μυθιστόρημα που βαδίζει προς το τέλος του. Έτσι, αυτή η ενότητα του Αληθεινού γίνεται πάλι ένα οπτικό δοκίμιο για το χρόνο και για τον τρόπο που ο χρόνος δοκιμάζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Ή, όπως θα το έλεγε ο ίδιος ο καλλιτέχνης "Αν δεις τον Χρόνο, πες του ότι πέρασα".

24/7/2015

Το κείμενο αναφέρεται στην έκθεση που θα εγκαινιαστεί στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος στις 5 του προσεχούς Σεπτεμβρίου.