Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

 
(Να τι έγραφα πέρσι τέτοια μέρα)

Μια λοβοτομημένη κοινωνία δέχεται παθητικά και αδιαμαρτύρητα , δεκαετίες τώρα, αυτό τον βιασμό της καθημερινότητας της στις θεσμικές,πλέον, καταστροφές κάθε 17 Νοεμβρίου και κάθε 6 Δεκεμβρίου με τα προεόρτια και τα μεθεόρτια τους όπως και τους αναπόφευκτους εμπρησμούς του διαλυμένου κέντρου της Αθήνας όποτε οι επαγγελματίες συνδικαλιστές αποφασίσουν απεργία -διαδήλωση. Πρόκειται για εκατοντάδες διαδηλώσεις κάθε μέρα, δύο και τρεις φορές την ημέρα, οι οποίες παρά την μαχητικότητα και το εξ ορισμού δίκιο τους, δεν κατάφεραν ούτε την χώρα να γλυτώσουν από την πτώχευση ούτε τους Έλληνες από την τρομαχτική ανεργία και την ανάλογη διαπόμπευση από τους εταίρους -συμμάχους ούτε την υποχρεωτική μετανάστευση που εξελίσσεται σε γάγγραινα ούτε τα κάπιταλ κοντρόλ να προλάβουν ή,έστω, να ακυρώσουν. 
Θεωρούμε περίπου αυτονόητο ή και αναπόφευκτο πως όποιος μένει στα Εξάρχεια, ζει σε εμπόλεμη ζώνη, όποιος έχει ακόμη και ένα μαγαζάκι γύρω από το Πολυτεχνείο, είναι σχεδόν φυσικό να το βρει ένα πρωί καμμένο ή λεηλατημένο από την εγχώρια εκδοχή των τζιχαντιστών οι οποίοι μπερδεύουν τον Μπακούνιν με τους αδελφούς Παλαιοκώστα και τους νονούς της κόκας έχοντας ως μόνη άποψη την καταστροφή, το μίσος προς οτιδήποτε δεν είναι μαύρο. Και που ομνύουν στο ξεθεμελίωμα όσων πραγμάτων φιάξαμε εμείς οι μικροαστοί χωρίς κατ'ανάγκη να ξεπουληθούμε ή να πατήσουμε επί πτωμάτων, δουλεύοντας σκληρά, προερχόμενοι από βαθιά φτώχεια -ο γράφων καμαρώνει γιατί είναι γιος εργάτη του Σκαραμαγκά,αν λέει αυτό κάτι στους νεοσσούς της εύκολης επανάστασης- ,και στήνοντας, όχι χωρίς λάθη ή παλινδρομήσεις ό, τι υπάρχει σήμερα σ ' αυτό τον τόπο. 
Από την άλλη ντρέπομαι για την υποκρισία όλου του πολιτικού συστήματος που ανέχεται με πρόδηλη σκοπιμότητα όλο αυτό το διαρκές χάος, όλα αυτά τα χρόνια, οι μεν ψαρεύοντας θολές ψήφους από το λούμπεν περιθώριο και οι δε δίνοντας την χρυσή ευκαιρία στις δυνάμεις καταστολής να είναι πάντα "ετοιμοπόλεμες".
Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως το κράτος των Εξαρχείων βολεύει όλο το φάσμα εξουσίας στην χώρα. Κυρίως γιατί εκπαιδεύει μεθοδικά εκείνο ακριβώς το παρακράτος που έχει ανάγκη κάθε επίσημο κράτος για να υπάρχει. 
Τόσο, μακιαβελικά,απλά! 
Η ανικανότητα και η έλλειψη όρχεων ως προς την ανάληψη ευθυνών έπονται. Το πρώτιστο είναι πως οι ψυχασθενείς που καίνε κάθε τρεις και λίγο το κέντρο απαξιώνοντας κάθε εμπορική ή κοινωνική δραστηριότητα ως "αμαρτωλή " και διαλύοντας τον τουρισμό - άλλη αμαρτία αυτός - ,είναι απαραίτητοι στους μηχανισμούς του κράτους. Για αυτό και τους πλαισιώνει , οπότε υπάρχει ανάγκη, από εθελοντές ασφαλίτες. Ποιοί κάψανε τους ξεχασμένους της Μαρφίν,ποιος έκανε στάχτη προχτές μια οικογενειακή επιχείρηση, ποιά λογική υπαγορεύει σε μία ολόκληρη βουλή να νομοθετεί προσωπικό, αποκλειστικής χρήσης, νόμο για να απειλεί ο κάθε Ρωμανός από την φυλακή ότι θα ξανακάψει ό τι χτίσαμε όλοι μαζί, όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Είναι τύψεις ή είναι ωμό συμφέρον ;Απαντήστε μόνοι σας. 

ΥΓ 1. Προσωπικά δεν ξέρω ποιος θα σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση. Φοβάμαι όμως πως την μεθεπόμενη θα την κάνει η Χρυσή Αυγή. Και τη στιγμή αυτή ουδείς δικαιούται να δηλώνει πως δεν καταλαβαίνει. 
ΥΓ 2. Το γράφω εδώ και χρόνια, ήταν και η άποψη του πολεοδόμου Γιώργου Κανδύλη :Το Πολυτεχνείο να μεταφερθεί στην Πολυτεχνειούπολη,ούτως ή άλλως υπολειτουργεί,και να επεκταθεί στο νεοκλασικό συγκρότημα του Λύσανδρου Καυταντζόγλου το Εθνικό μας Μουσείο. Και το κέντρο θα αναβαθμιστεί και θα αναδειχθούν όπως τους αξίζει οι θησαυροί του παραμελημένου Αρχαιολογικού.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για μια προοδευτική κυβέρνηση που επιλέγει την θέση αντί της άρνησης.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Τα γαλόνια και τα γουνάκια

 

Η ντροπή του Οτσαλάν επαναλαμβάνεται. Τώρα και με αριστερό πρόσημο! Αφού η ανεξάρτητη δικαιοσύνη πολιτεύεται ξανά σαν ξεδιάντροπο δουλικό  της, κάθε, εξουσίας. 
Αμφιβάλλει κανείς ότι κινδυνεύει η ζωή και η σωματική ακεραιότητα όσων απελαθούν; Αμφισβητεί κανείς ότι το καθεστώς Ερντογάν, μια ισλαμική δικτατορία, θα τους " αξιοποιήσει "προς παραδειγματισμό των υπολοίπων; 
Πιστεύει κανείς πως θα τύχουν εκεί της δίκαιης δίκης που δεν αξιώθηκαν καν στην δημοκρατική και αριστερή Ελλάδα; Πιστεύει κανείς πως οι αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων δεν είναι προϊόν πολιτικών πιέσεων και διακρατικών σκοπιμοτήτων; Αμφιβάλλει κανείς ότι όσοι φορούν γαλόνια και όσοι φορούν γουνάκια έχουν πλήρως υπαλληλοποιηθεί από το κυρίαρχο σύστημα εκμαυλισμού και ότι οι όποιες εξαιρέσεις υφίστανται ακριβώς για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα; 
Αμφιβάλλει κανείς για την προσεχή, κρίσιμη απόφαση του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου; 
Κατά τα άλλα μερικοί φορούν τα γαλόνια άλλων όπως οι τσοπάνηδες πρόγονοι τους την προβιά του λύκου. Για το θεαθήναι ... Όλα στον τόπο μας, μούφα και παραλλαγή. Ακόμη και τώρα. Που θα περίμενε κανείς η κρίση να μας έχει διδάξει τουλάχιστον αξιοπρέπεια. 

ΥΓ. Υπενθυμίζω : Η διαρκώς επιθετική και κατάφωρα παραβατική ως προς το διεθνές δίκαιο Τουρκία δεν έχει νικήσει σε τακτική μάχη ποτέ κατά τον εικοστό αιώνα πλην της προδοτικής εισβολής στην Κύπρο και βέβαια δεν συμμετείχε σε κανέναν από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Ακόμη και στην Μικρασία ο ελληνικός στρατός υποχώρησε αήττητος επειδή κατέρρευσε λόγω εγκληματικών λαθών του Επιτελείου το μέτωπο του Σαγγάριου. Για να μην μιλήσουμε για τους δύο βαλκανικούς πολέμους. Η Τουρκία νίκησε την Ελλάδα στρατιωτικά μόνο το1897, την επαύριο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Τότε που αρχιστράτηγοι ήσαν οι βασιλόπαιδες που φορούσαν χαριστικά τα γαλόνια άλλων. Αν σας θυμίζει κάτι!

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Το κράτος - λάφυρο και οι επαγγελματίες αριστεροί

(Ανεπάγγελτες σκέψεις εν όψει της πρόσφατης, γενικής απεργίας)

Αυτό δεν είναι μια πίπα ... αλλά ούτε και επανάσταση. Το λέει ο Magritte, ένας αληθινός μαρξιστής και επαναστάτης. 
Αυτό δεν είναι μια πίπα ... αλλά ούτε και επανάσταση. Το λέει ο Magritte, ένας αληθινός μαρξιστής και επαναστάτης.


Όπως στην τέχνη το γυμνό περισσότερο κρύβει παρά αποκαλύπτει την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής που το φιλοτέχνησε, έτσι και στην πολιτική οι επαναστατικές διακηρύξεις όταν εξαντλούνται μόνο σε ρηματικές διατυπώσεις, αποτελούν κατ´ ουσίαν το προκάλυμμα της πιο βαθιάς συντήρησης παρά το εφαλτήριο της όποιας ανατροπής. Η Αριστερά χωρίς οικονομική θεωρία, είναι μισή αριστερά και χωρίς κοινωνικό πρόγραμμα δεν είναι καθόλου. Το φαίνεσθαι στη θέση του είναι και η απόλυτη διαστροφή του μαρξισμού από ανοιχτή μέθοδο ερμηνείας του κόσμου που αλλάζει, σε συρραφή συνδικαλιστικών αιτημάτων. Συχνά εκτός τόπου και χρόνου.
Ο Σύριζα καταρρέει νομοτελειακά εν μέσω κλυδωνιζόμενης Ευρώπης αλλά δεν έχει αντιληφθεί διόλου ποια ήταν τα μοιραία λάθη που διέπραξε ώστε να φτάσει σε αυτήν την επονείδιστη και θλιβερή φθορά. Είναι λυπηρό και άκρως απογοητευτικό μαζί ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν ακόμα το εκμαυλιστικό παραμύθι της εξουσίας χωρίς να αντιλαμβάνονται σε τι κινδύνους έχουν οδηγήσει τη χώρα - ακόμη και εθνικούς-, χωρίς να υποψιάζονται το βάραθρο που χαίνει κάτω από τα πόδια τους. Ζουν το όνειρο τους, την folie des grandeurs της ψευδοεπανάστασης, χωρίς να συνειδητοποιούν πως αυτό το όνειρο δεν αφορά στα πλατιά κοινωνικά στρώματα αλλά μόνο στους επαγγελματίες του κόμματος που τώρα ζουν την ευκαιρία της ζωής τους. Κρατιστές ανέκαθεν - όπως εξάλλου οι δεξιοί και οι πασόκοι που μαζί τα έφαγαν - αντιμετωπίζουν το πτωχευμένο και καθημαγμένο κράτος ως λάφυρο ακόμη και τώρα. Συνδικαλιστές σταθερά βολεμένοι αλλά και σταθερά αχόρταγοι. Αριστερά της συνεχούς άρνησης αλλά όχι της σύνθεσης, του καταγγέλλειν αλλά όχι του προτείνειν. Αριστερά χωρίς διαλεκτική τελικά. Ο Μαρξ θα τους έλεγε ειρωνικά Neinsager!
Και καλά αυτή η στενή ομάδα περί τον Αλέξη, αυτή η παιδική χαρά των αγράμματων και των επικίνδυνων που έχει καταλάβει το Μαξίμου και νομίζει ότι υλοποιεί το επαναστατικό της όνειρο σε βάρος όχι μόνο της αριστεράς και της ιστορίας της αλλά και ολόκληρου του έθνους. Όλοι οι υπόλοιποι όμως; Η λοιπή, κομματική ηγεσία; Είναι τόσο τυφλωμένη από τα οφίκια και τις θέσεις εξουσίας ώστε δεν αντιλαμβάνεται το στοιχειώδες πατριωτικό της καθήκον; Δεν φοβάται τα ειδικά δικαστήρια αλλά και την αμείλικτη ετυμηγορία της Ιστορίας; Μόλις προλαβαίνουν να αποκαθηλώσουν τον Αλέξη πριν τους απομακρύνει εκείνος στην επόμενη του κωλοτούμπα...
Δεν υπάρχει, διερωτώμαι, κανείς νοήμων, κανείς εχέφρων στην κυβερνητική παράταξη ώστε να διαχωρίσει τις ευθύνες του, να παραιτηθεί ενδεικτικά και συμβολικά για να χτυπήσει έτσι ένα καμπανάκι κινδύνου; Ο Αλέξης, φερόμενος ως τυπικός αριστερός μονάρχης, απαλλάσσεται από τους στενούς συνεργάτες τους,ακόμη και τους γκουρού του όπως ο ακόμη διαπορών Μπαλτάς, όταν δεν τους χρειάζεται πια ή όταν νομίζει ότι του είναι βάρος. Τα παραδείγματα πάμπολλα αλλά θα σταθώ στα πιο πρόσφατα: Βαρουφάκης, Βαλαβάνη, Κουβέλης, Πανούσης, Μηλιός, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Φίλης, Δρίτσας, Σακκελαρίδης κλπ. Το γελαστό παιδί, με άλλα λόγια, αποδεικνύεται αγέλαστος και ψυχρός κίλερ όταν πρόκειται για την προσωπική του διάσωση.Βέβαια παραμένουν ακόμα στην στενή κυβερνητική ομάδα οι Δραγασάκης και Βούτσης παρότι πιστεύω πως δεν πολυχρησιμοποιούνται από τον αλάνθαστο τιμονιέρη. Ούτε τέλος ο αθόρυβος Βίτσας έχει αξιοποιηθεί σωστά. Ενδεχομένως επειδή δεν είναι συμπαθής στον Λαυρέντη Μπέρια - Νίκο Παππά. Πάντως όλων η θέση είναι επισφαλής ασχέτως του αν οι ίδιοι το λησμονούν μεθυσμένοι από την ηδονή του διατάζειν. Αλλά και του εισπράττειν, για να μην ξεχνιόμαστε. 
Επειδή περισσεύουν οι νεόπλουτοι και οι μεγαλοαστοί στο κυβερνητικό σχήμα σε τρόπον ώστε να χλωμιάζει το οποιοδήποτε έμπρακτο παράδειγμα και να γιγαντώνεται το πολιτικό κιτς. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ανίκανοι και να εμπνεύσουν και να εμπνευστούν( με πρώτο τον πρωθυπουργό τους ). Η περίπτωση του Σταθάκη και του Κατρούγκαλου είναι κραυγαλέες. Ούτε βέβαια υπήρξε ο Αλέξης Μητρόπουλος η μόνη περίπτωση καραμπινάτης φοροδιαφυγής κομματικού μεγαλοστελέχους. 
Αν και η πραγματική δύναμη της παράταξης βρίσκεται στους χρόνιους, κρατικούς συνδικαλιστές, αυτούς τους ανεπίσημους πλην καλοπληρωμένους "αξιωματούχους" που δεν δούλεψαν ποτέ δήθεν ταγμένοι στην υπηρεσία του εργατικού κινήματος( sic ) και που επί δεκαετίες στάθηκαν το αξεπέραστο ανάχωμα για κάθε μεταρρύθμιση. Και την πιο αυτονόητη εξέλιξη. Ώσπου φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται μεταρρύθμιση η φορολογία. Είναι αυτοί που συγκυβέρνησαν από τα παρασκήνια με τα αστικά κόμματα, αυτοί που απαίτησαν και έλαβαν από το εξίσου διεφθαρμένο και πελατειακό πολιτικό σύστημα, π.χ τα επιδόματα "έγκαιρης προσέλευσης" και... δεκατιανού και που διέλυσαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Από τα ναυπηγεία ή τα εργοστάσια ως τις ΔΕΚΟ και το ευρύτερο δημόσιο. Και πάνω που έγιναν όλοι συνταξιούχοι από τα πενήντα τους με διπλές και τριπλές συντάξεις από τις τράπεζες, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, την Ολυμπιακή κ.ο.κ. τελείωσαν τα λεφτά! Τι κρίμα! Πάνω που η επανάσταση της κοπάνας και της αργομισθίας δικαιωνόταν, αδειάσαν τα ταμεία! Δράμα! Τραγωδία! Τα άδειασαν συνεταιριστικά οι Κωστάκης, Πάκης, Γιωργάκης και οι προειρημένοι επαγγελματίες της αριστεράς με αποτέλεσμα να εκλιπαρήσουμε την καλοσύνη των ξένων που την είπαμε και μνημόνια. Και βέβαια να οργανώσουμε μετά - οι πάντες - ηρωική αντίσταση. Η εθνική μας σχιζοφρένεια.
Κατά τα άλλα, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχουν διαρραγεί οι παλιές, συντροφικές σχέσεις και κυριαρχούν το μίσος, η καχυποψία και τα αλληλοκαρφώματα. Αθάνατη αριστερά των επαγγελματιών, για σας και μόνο οι θυσίες τόσων γενιών. Βλέπετε είναι πολλές οι θέσεις και λίγα, πια τα λεφτά. Είναι και οι κουτόφραγκοι που μας πήραν χαμπάρι και δεν δίνουν εύκολα φράγκα. Με τους ΑΝΕΛ να παίρνουν ήδη αποστάσεις και να σκέφτονται την επόμενη μέρα. Αφού η επόμενη ημέρα προδιαγράφεται άκρως προβληματική. 
Και αύριο; Α, αύριο έχει γενική απεργία. Οι συνδικαλιστές θα κάνουν ό,τι ξέρουν πολύ καλά να κάνουν όλες αυτές τις δεκαετίες: Επαναστατική γυμναστική. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, αποκλεισμό του κέντρου, συλλαλητήρια κλπ. μέχρι το βραδυ που θα αναλάβουν οι καταστροφείς των Εξαρχείων για να ολοκληρώσουν την επανάσταση. Θα νεκρώσουν δηλαδή τα πάντα, παντού γιατί έτσι πιστεύουν οι εργατοπατέρες - οι μισοί είναι στη Βουλή και οι υπόλοιποι στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ - ότι θα ξαναπάρει εμπρός οικονομία και θα γεμίσουν τα ταμεία. Όλο το λούμπεν προλεταριάτο αύριο θα διαδηλώσει την αντίθεση του προς το λούμπεν προλεταριάτο που σήμερα είναι η κυβέρνηση. Έκτακτα! Και κάπου κρυμμένη, σε μια γωνία, η πραγματικότητα θα τους κουνάει το μαντήλι...


 

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Επανάσταση και εξουσία

 

Τους βλέπω νέους και ωραίους στην φωτογραφία και είναι σαν να βρίσκομαι και εγώ σε μιαν άκρη. Είναι τέτοια η δύναμη και η υποβολή της εικόνας που η μυθοπλασία καταπίνει την ιστορία και η γοητεία του μύθου την πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πάντως ότι ο ένας πέθανε εγκαίρως, ενώ ο άλλος όχι.
Ο ένας εκτελέστηκε σαν μάρτυρας ενώ ο άλλος έσβησε μες τις παντούφλες του γατζωμένος οικογενειακώς στην εξουσία. Τον έναν τον βασάνισε έως θανάτου η CIA, ενώ τον άλλον θα τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία - μάλλον - ο Αμερικανός αντιπρόεδρος.
Και οι δύο πάντως υπήρξαν ευνοούμενοι της Ιστορίας, άξιοι της εποχής και της μεγάλης πατρίδας τους, της λατινικής Αμερικής. Και σαν τέτοιοι συνόδευσαν την εφηβεία μας και τα όνειρα για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο. 
Τι πετύχαμε, και αυτοί και εμείς, θα το κρίνουν οι νεότερες γενιές. Ένα όμως είναι βέβαιο: Δεν παραδίδουμε έναν ευτυχέστερο κόσμο. 
Όσο για την επανάσταση, αυτή παραμένει ακόμη Ουτοπία για τους ρομαντικούς και επικερδής επιχείρηση για τους πραγματιστές. Όταν δε γίνει η επανάσταση εξουσία, δεν αποστρέφεται τη βία, το αίμα, τα δάκρυα. Απεναντίας. 
Όσο για τον Φιντέλ, τον τιμάμε ως επαναστάτη, δεν λησμονούμε όμως τη βία που χρησιμοποίησε και τα δάκρυα που προκάλεσε ασκώντας απόλυτη εξουσία για μισόν αιώνα! Τις εκατόμβες των δικών του πνιγμένων στην Καραϊβική. Των αντιφρονούντων που σάπισαν στις φυλακές ή των ομοφυλοφίλων που εξοντώθηκαν μαζικά και συστηματικά. 
Ανάμεσα λοιπόν στην κάθε δικτατορία, κόκκινη ή μαύρη, και την δημοκρατία, ατελή έστω και συχνά αδύναμη, προτιμάμε εκ πείρας την δεύτερη. Επειδή δεν είμαστε πια είκοσι χρονών και επειδή η Ιστορία, ενηλικιώνοντας μας όταν δεν μας τιμωρεί, οφείλει τουλάχιστον να μας διδάσκει.

ΥΓ. Πάντα ο ένας, ο Στάλιν, ο Μάο, ο Φιντέλ. Ποτέ οι πολλοί. Ακόμα χειρότερα. Ποτέ ο καθένας μας χωριστά. Η αριστερά δεν μίλησε ποτέ για την μελαγχολία ή τον έρωτα. Πάντα οι ήρωες, κατασκευασμένοι ή αληθινοί. Πάντα η θυσία. Ποτέ η μοναξιά ή η αδυναμία. 
Ακόμη και οι αστείοι του Σύριζα υποδύονται τους ηρωικούς επαναστάτες κι όχι τους ανθρώπους που αγωνίζονται να υπερβούν τις αδυναμίες τους.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

ΕΜΣΤ - ΝΕΟΝ 0 - 1. Θριαμβόλεθρος!



Επισκεφτήκαμε χτες με τα παιδιά του τμήματος θεατρικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών την διεθνή, ομαδική έκθεση που διοργάνωσε ο οργανισμός ΝΕΟΝ στα υπόγεια του Ωδείου Αθηνών με θέμα την Άβυσσο και την διαπραγμάτευση της στο πρώιμο κείμενο του Καζαντζάκη, την Ασκητική (επιμέλεια Δημήτρης Παλαιοκρασάς - Μαρία Μαραγκού).
Εκ πρώτης όψεως πολλές είναι οι ομοιότητες με την επίσης διεθνή έκθεση που εγκαινίασε πρόσφατα το ΕΜΣΤ: Δύο επιμελητές με ένα συμφωνημένο σκεπτικό ψάχνουν συζεύξεις και ενότητες έργων και καλλιτεχνών μέσα από δεδομένες συλλογές. Κοινός στόχος η ισοτιμία Ελλήνων και αλλοδαπών δημιουργών στο πλαίσιο μίας ενιαίας όσο και παγκοσμιοποιημένης τέχνης. Το δικό μας δηλαδή επιχείρημα - ή ιδεόλογημα - απέναντι στον διεθνή μοντερνισμό (ή την διεθνή μιας ακαδημίας της νεωτερικότητας).
Επίσης και οι δύο εκθέσεις λειτουργούν μέσα από θεωρητικές ενότητες και σε ένα μεταβιομηχανικό, ιστορικό κτίσμα. Από την μία ο Ζενέτος από την άλλη ο Δεσποτόπουλος, το παλιό και το νέο Μπάουχαους. Οι ομοιότητες όμως σταματάνε εδώ.
Δυστυχώς για το κρατικό μουσείο και για όσους προσπαθούν να του δώσουν υπόσταση χρόνια τώρα, το ΝΕΟΝ, εν προκειμένω, με την έκθεση "Άβυσσος" διαθέτει και πειστική άποψη και σκηνοθετική έμπνευση γύρω από ένα ισχυρό, μεταφυσικό θέμα. Αντίθετα το ΕΜΣΤ εκθέτει αμηχανία και δηθενίλα γύρω από φλύαρες όσο και προσχηματικές ενότητες οι οποίες περισσότερο αποπροσανατολίζουν παρά διαφωτίζουν τον θεατή. Τα έργα στο μεν ΝΕΟΝ λάμπουν πολύσημα και μυστηριακά ενώ στο δε ΕΜΣΤ υποβαθμίζονται ατάκτως ερριμμένα και πρόχειρα σαν να εκτελούν αγγαρεία. Το πιο ενδιαφέρον επίτευγμα στο Ωδείο Αθηνών είναι η συγκρότηση ενός θεατρικότατου, εικαστικού πολυθεάματος γύρω από ένα εμβληματικό κείμενο του νεοελληνικού λόγου. Με ανάλογη αναβάθμιση αξιοποίηση του αχανούς όσο και παραμελημένου υπόγειου χώρου. Η πατρίδα εδώ είναι παρούσα, ιδωμένη μέσα από την παγκόσμια της προοπτική.
Κάτι εξαιρετικά παρήγορο ιδιαίτερα κατά την παρούσα συγκυρία.
Μη χάσετε λοιπόν την Άβυσσο του Ωδείου. Πρόκειται για εμπειρία που δείχνει αφενός τις δυνατότητες νεότερων και κλασικών πιονιέρων της ιθαγενούς σχολής και αφετέρου τις επιμελητικές δυνατότητες συναδέλφων που η αμείλικτη κλίκα των δήθεν που κάνει, χρόνια τώρα, παιχνίδι ανάμεσα σε ιδιωτικά βίτσια και δημόσιες αρετές, δεν τους πήρε ποτέ πολύ στα σοβαρά. (Αναφέρομαι σε εκείνους που αναλαμβάνουν ύπνο και παραδίδουν υπνηλία).
Και κάτι τελευταίο: Ο οργανισμός ΝΕΟΝ προσφέρει δωρεάν είσοδο, δωρεάν μικρό, εύληπτο κατάλογο και πυκνές, ενδιαφέρουσες ξεναγήσεις. Συνεχίζει δηλαδή την ζεστή φιλοξενία του κοινού που θεσμοθέτησε πέρσι στο μουσείο Μπενάκη με το πρόγραμμα της Αμπράμοβιτς. Όπως τότε έτσι και τώρα εξασφαλίζει θέσεις εργασίας σε νέους εμψυχωτές με αξιοπρεπή αμοιβή.
Επ' αυτού με έχουν πληροφορήσει φοιτητές μου που συμμετείχαν. Και αυτή την λεπτομέρεια ( ; ) την θεωρώ σημαντική γιατί υφίστανται πολυδιαφημισμένα ιδρύματα νεόπλουτων που εκμεταλλεύονται την εργασία εθελοντών για να προσφέρουν πολιτιστικό έργο (!) και επιπλέον δεν προβλέπουν ελεύθερη είσοδο σε μαθητές και φοιτητές. Τόση γενναιοδωρία!
Τέλος, έχω αναφερθεί πολλές φορές στην ιδιότυπη ανάδυση ιδιωτικών μουσείων πολιτισμού που σταδιακά έχουν υποσκελίσει το ΥΠΠΟ και τις αρμοδιότητες του. Αναφέρομαι στο Ίδρυμα Ωνάση και την Στέγη, στο Ίδρυμα Νιάρχου, στο Μέγαρο παλιότερα, στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, στον Οργανισμό ΝΕΟΝ κλπ.
Εν προκειμένω πάντως το ΝΕΟΝ κάνει πράγματα για την σύγχρονη τέχνη που ποτέ δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει το Υπουργείο Πολιτισμού. Όχι γιατί δεν διαθέτει τα κεφάλαια μόνο, αλλά πρωτίστως γιατί δεν ξέρει. Γιατί βολεύεται με τους επαγγελματίες του πολιτισμού και όχι με όσους εμπνέουν πολιτισμό.


 ΥΓ. Άσχετο: Θλίβομαι που δεν ξενάγησε τον Ομπάμα ο Μανόλης Κορρές στον Ιερό Βράχο. Θλίβομαι που δεν αναγνωρίζεται καμιά αξία στον τόπο αυτό. Θλίβομαι που οι κατά περίσταση ισχυροί ευνοούν μόνο τους λείχοντες και τους οσφυοκάμπτες. Θλίβομαι τέλος που ο κορυφαίος Έλληνας διευθυντής μουσείου, ο Άγγελος Δεληβορριάς συναίνεσε ώστε να τον διαδεχτεί η επιλογή της οικογένειας, ένας αποτυχημένος Γάλλος μπούλης που υποσχέθηκε να φέρει κεφάλαια!!! Και απέτυχε πανηγυρικά. Θλίβομαι που ένα τέτοιο μουσείο με τέτοια προσφορά αφήνεται να παρακμάζει. Ομφαλοσκοπώντας γύρω από τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα.
Α propos μετά την αποχώρηση του Μπαλτά παραμένει ο σκανδαλώδης Ντεκότ και επανήλθε ο ασκανδάλιστος Δούρος;

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Η εθιμική κλαψομανία της Αριστεράς

ή,  "Μη, παρακαλώ σας μη, λησμονάτε τη χώρα μου!"

 

Ε, εσείς οι πολιτικοί! Λησμονήστε, παρακαλώ, αμέσως τους ποιητές και αφήστε τη ποίηση ήσυχη. Δεν μπορεί να σας βοηθήσει σε τίποτε και άρα δεν ωφελεί καθόλου να την ευτελίζετε. Ούτως ή άλλως ποτέ δεν αποκτήσατε ουσιαστική σχέση με τον πολιτισμό και με την αισθητική αλλά τσαλαβουτάτε άτσαλα σε αυτές τις έννοιες όποτε βρίσκεστε σε ηθική αδυναμία. Επιτέλους, μάθετε τη δουλειά σας σωστά και μιμηθήτε τον Ομπάμα. Ο οποίος ξέρει να βαριέται με στωικήν αξιοπρέπεια. Μάθετε, με άλλα λόγια, τους ρόλους σας!  Κάποτε,θυμάμαι, για την αριστερά η αισθητική ταυτιζόταν με την ηθική. Κάποτε και η αισθητική παράμετρος λειτουργούσε ως πρόταγμα της όποιας πολιτικής επιλογής, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. 

Η κυβερνώσα αριστερά σήμερα,απαράσκευη για τα μεγάλα και εντελώς απροετοίμαστη έως και αιφνιδιασμένη για τα μικρά, αποδεικνύει πως ούτε αισθητική διαθέτει ούτε την ηθική υπολήπτεται. Η επίσκεψη του στυλίστα προέδρου Ομπάμα στο μικρό βαλκανικό κράτος μας αποκάλυψε περίτρανα την γύμνια, τόσο σε  αισθητικό όσο και σε  ηθικό επίπεδο, της πολιτικής και της πολιτειακής μας ηγεσίας. Εδώ όμως δεν θα μιλήσω για τον πρωθυπουργό όποιος όπως ήταν απόλυτα φυσικό επειδή βρίσκεται λίγο προ της εξόδου, παρουσιάστηκε αμήχανος, δύσθυμος,δυσλεκτικός, με βλαχομπαρόκ προφορά (;) και εμφανώς κακόκεφος. 

Θα μιλήσω όμως για τον πρόεδρο της ελληνικής Δημοκρατίας. Ο οποίος και εμπειρία διαθέτει και το πρωτόκολλο γνωρίζει και βέβαια δεν έχει να φοβηθεί τίποτε αφού θα ζεσταίνει τον θώκο της Ηρώδου Αττικού για αρκετά ακόμα χρόνια. Έχασε όμως μοναδική ευκαιρία να εκπροσωπήσει τη χώρα με τρόπο διαφορετικό από τη ψευτοαριστερή ευσυγκινησία ή την κλαψομανιακή πεπατημένη. Ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας, παλιός, στενός συνεργάτης του Κωσταντίνου Καραμανλή, βασικός υπουργός στις ολέθριες διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, δεξιός πατεντάτος με συχνές θρησκευτικό - πατριδο- συγκινησιακές εξάρσεις δια εσωτερικήν, φεύ, κατανάλωση, εξελέγη μέσα από μια μικροπολιτική συγκυρία - η άλλη επιλογή του Τσίπρα ήταν ο ... Αβραμόπουλος - αλλά και από ένα καπρίτσιο της τύχης, με τις ψήφους της αριστερό ακροδεξιάς κυβέρνησης των Συριζανέλ.. Όντας ο ίδιος πειθήνιος και σχεδόν παθητικός προς όποια μορφή ανώτερης εξουσίας ως προς αυτόν, έχει προσαρμόσει πλήρως το προσωπικό του ύφος στην ηθική και την αξιοθρήνητη αισθητική της τρέχουσας εξουσίας.

Έτσι, προσφωνώντας τον πρόεδρο Ομπάμα ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας ακολούθησε την παραδοσιακή κλαψομανία της αριστεράς αναφερόμενος εντελώς αστόχως στον  στίχο του Οδυσσέα Ελύτη  "Μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε την χώρα μου" και κατ'ουσίαν διαστρέφοντας το νόημα του ποιητή. Ο Ελύτης στο ´Αξιον Εστί αναφέρεται στους προγονικούς Θεούς, στα Τοτέμ και τα ιερά  της πατρίδας και από αυτά ζητάει προστασία εξορκίζοντας τη λήθη κι όχι βέβαια από έναν υπερατλαντικό σύμμαχο ο οποίος, κατά τα δικά του συμφέροντα, πολιτεύεται- συνήθως αρνητικά και απαξιωτικά- προς την μικρή μας χώρα η οποία έχει την κακοτυχία να συνορεύει με την υπερφίαλη και επεκτατική Τουρκία. Έστω και ως μεταφορά ή συμπαραδήλωση η χρήση της συγκεκριμένης αποστροφής του νομπελίστα ποιητή μας ήταν και ατυχής αισθητικά και μειωτική ηθικά. Για παράδειγμα ο Μίκης Θεοδωράκης στο πασίγνωστο λαϊκό του ορατόριο αναγιγνώσκει σωστά τον Ελύτη επενδύοντας τον συγκεκριμένο στίχο με μια  βαθύτατα επικολυρική μουσική η οποία αναπτερώνει τον ακροατή. Μουσική δυναμισμού και ανάτασης και όχι βέβαια μιζέριας η κλάψας. Μουσική ενέργεια κι όχι μοιρολόι.

Συμπέρασμα πρώτον:  Ας μην χρησιμοποιούν οι πολιτικοί την τέχνη και ιδιαίτερα την λεπταίσθητη έκφραση της ποίησης για τις δικές τους μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Συμπέρασμα δεύτερον:  Όταν χρησιμοποιούν στίχους, να τους διαβάζουν σωστά χωρίς να διαστρεβλώνουν το νόημά τους. Χωρίς να διαστρέφουν το βαθύτερο τους περιεχόμενο. Με λίγα λόγια χωρίς να τους ευτελίζουν όπως συνέβη κατά την συγκεκριμένη περίσταση. Κανείς δεν έχει εξουσιοδοτήσει κανέναν από όλους  αυτούς να ευτελίζει το όνομα της χώρας και τις τέχνες της στην οποιαδήποτε πλανητική υπερδύναμη. Ιδιαίτερα όταν ευθύνονται αυτοί οι ίδιοι οι πολιτικοί μας και μάλιστα σε συντριπτικό βαθμό για τα δεινά τα οποία σήμερα υφίσταται η χώρα. Η εθνική μας μιζέρια ας παραμείνει στενά  εσωτερική μας υπόθεση και ας μην διαφημίζεται και στο εξωτερικό προς άγρα θλιβερών εντυπώσεων. Μία είναι η πικρή διαπίστωση: Κανείς δεν σε εκτιμά αληθινά, όταν σε αντιληφθεί γονατισμένο και δουλόφρονα. Ούτε  βέβαια ταιριάζει μια τέτοια εικόνα και στάση στην αξιοπρέπεια και την ιστορία της χώρας μας.

Μετά τον εμφύλιο πόλεμο η καθημαγμένη και κυνηγημένη αριστερά, η αριστερά της ήττας που παρήγαγε την περιώνυμη ποίηση της ήττας, ήταν βολικό αλλά και μοιραίο να κάνει την ήττα και την μιζέρια συνώνυμα της αισθητικής της. Μέσα από αυτήν την αισθητική πορεύτηκε επί δεκαετίες συγκινώντας  και κυρίως αυτοσυγκινούμενη με τα " πάθη του δυστυχισμένου λαού της". Μια τέτοια στάση, αν και ανιστόρητη, βόλευε απόλυτα από πλευράς πολιτικής αλλά και ηθικής γιατί απάλλασσε την πληγωμένη αριστερά από την ενοχλητική αυτοκριτική.Μόνο τα πάθη μας και όχι τα λάθη μας. Λάθη και ιδεοληπτικές εμμονές που ταλανίζουν ακόμα τον τόπο. 

Για να φτάσουμε στην σημερινή εντελώς αναιτιολόγητη και ιστορικά ανεπίτρεπτη αυτοθυματοποίηση η οποία πλέον καλύπτει όλο το φάσμα του πολιτικού μας τόξου. Η μιζέρια και η αυτοθυματοποίηση ως εθνική αισθητική. Έχουμε, λοιπόν, συνηθίσει να βλέπουμε τους πολιτικούς ηγέτες να επαιτούν, στην κυριολεξία, για την τελευταία δόση ή να διεκτραγωδούν τα δεινά και τα πάθη της χώρας μας στα διεθνή φόρα μήπως και επιτύχουν έτσι ελάφρυνση του χρέους. Εξασφαλίζοντας με τα δάκρυα του ζητιάνου την ελεημοσύνη των ξένων. Κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο προσβλητικό σε ηθικό - πατριωτικό επίπεδο, είναι ταυτοχρόνως βλακώδες και απολύτως αναποτελεσματικό. Η χώρα έχει μια ιστορία και ανάλογη παράδοση την οποία οφείλει να υπερασπιστεί και να την ακολουθήσει η πολιτική μας ηγεσία ώστε να βγει από την παρούσα, ιστορική στενωπό. Όχι με κλάματα, μιζέριες και εκκλήσεις για ελεημοσύνη αλλά με εθνική ομοψυχία και με βούληση για ουσιαστικές ανατροπές και μεταρρυθμίσεις. Και, βέβαια, ως μεταρρυθμίσεις δεν νοούνται το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας ούτε η επισώρρευση φόρων πάνω σε φόρους κι άλλους φόρους των φόρων. 

Φοβάμαι ότι μόνες, επαναστατικές πράξεις που κατάφερε όλους αυτούς τους μήνες της διακυβέρνησης των Συριζανέλ ο Αλέξης Τσίπρας. Πρώτον να βγάλει τη γραβάτα και να φορέσει μαντηλάκι και δεύτερον να πείσει τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον εξοχότατο πρόεδρο της ελληνικής  Δημοκρατίας, να μιλάει με τον ευσυγκίνητο και συναισθηματικό τρόπο του Λεωνίδα Κύρκου. Με άλλα λόγια η πολιτική και η πολιτειακή μας ηγεσία  αισθάνεται ασφαλής μόνο όταν παίρνει τρομακτικές αποστάσεις από αυτό που όλοι  εμείς οι υπόλοιποι ονομάζουμε "πραγματικότητα".