" Όταν έλθης εν δόξη μετ' αγγελικών δυνάμεων και καθίσης Ιησού εν θρόνω διακρίσεως, μη με Ποιμήν αγαθέ διαχωρίσης. Οδούς δεξιάς γαρ οίδας, διεστραμμέναι γαρ εισίν αι ευώνυμοι*..."
Τροπάριο της Μ. Δευτέρας
Ο Χριστός, όπως ξέρουμε από τις ευαγγελικές περικοπές, ως ύψιστη έκφραση άκρας ταπείνωσης αλλά και ισχυρού συμβολισμού δέχτηκε να σταυρωθεί ανάμεσα σε δύο ληστές, τον έναν εκ δεξιών και τον άλλον εξ ευωνύμων. Απ' τα αριστερά του δηλαδή. Αυτός, ο "ευώνυμος" ληστής, είναι σαφώς ο πρώτος καταγεγραμμένος αριστερός της ιστορίας. Οι γραφές εδώ λέγοντας ο ευώνυμος κι όχι ο αριστερός ληστής προτείνουν έναν ξεκάθαρο ευφημισμό. Αφού εν προκειμένω το κακό, το αριστερό, ντύνεται με καλό όνομα εν είδει εξορκισμού: Εύ + όνομα = ευώνυμος, αυτός με το καλό όνομα. Ο καλότυχος. Προς τί όλα αυτά; Επειδή η καθημερινή μας εμπειρία θέλει το αριστερό να είναι το περίεργο και το δύσκολο ως το πιο σπάνιο - οι δεξιόχειρες αποτελούν την πλειονότητα του πλανήτη, όπως εξ άλλου και οι δεξιοί - ενώ το δεξί είναι το ευκολόχρηστο, το πλεονάζον και συνεπώς το θετικό. Να μην ξεχάσουμε και την σχετική ευχή "Να σου πάνε όλα δεξιά". Αντιθέτως, αδέξιος είναι όποιος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σωστά το δεξί του χέρι.
Ο αριστερός ληστής λοιπόν είναι αυτός που απευθύνεται στον Χριστό στην έσχατη στιγμή της κοινής οδύνης, του ζητάει συγχώρηση και μέσα σε μία και μόνο φράση - ομολογία εγκλωβίζει όλη την μετέπειτα δογματική και την κατήχηση της νέας θρησκείας. Επειδή του ζητάει να τον συγχωρήσει - άρα αναγνωρίζει τα εγκλήματα του αλλά και την δυνατότητα άφεσης των αμαρτιών - κι έπειτα τον παρακαλεί να τον θυμηθεί στον παράδεισο: "Μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου". (Από το κατά Λουκάν). Δηλαδή αποδέχεται την μετά θάνατον ζωή αλλά και την ευσπλαχνική δυνατότητα απόδοσης δικαιοσύνης από την ανώτερη δύναμη.
Και ο Χριστός όμως έχει την ευκαιρία να κάνει "από του ξύλου του Σταυρού" επίδειξη της θεϊκής του δύναμης - ειδικά την στιγμή της υπέρτατης οδύνης Του - αλλά και το πρώτο του θαύμα μεθιστάμενος εκ του θανάτου εις την ζωήν. Δηλαδή στην ανάσταση, την πονηρή εμμονή κάθε θρησκείας. Όχι πια ως, έστω, τέλειος άνθρωπος αλλά ως ήδη ο προ αιώνων Θεός: "Αμήν, λέγω σοι ότι σήμερον μετ' εμού έση εν τω Παραδείσω". Λέει στον αριστερό του ληστή αγνοώντας τον δεξιό. (Πάλι από το κατά Λουκάν).
Και είναι ο αριστερός, ο εξ ευωνύμων, ληστής ο πρώτος που θα μπει, κουβαλώντας τον ξύλινο σταυρό του μαρτυρίου του, στην άνω Ιερουσαλήμ. Το θέμα εδώ είναι σκοπίμως ταξικό, και μάλιστα επαναστατικώ δικαίω, αφού ο ανατρεπτικός Χριστός στον σύντομο, πολιτικό βίο Του, απευθύνθηκε κυρίως σε πόρνες, τελώνες και ληστές δηλαδή τους λούμπεν και τους προλετάριους της εποχής του. Επίσης μαστίγωσε τους εμπόρους και τους σαράφηδες (αργυραμοιβούς) μέσα στον ίδιο τον Ναό του Σολομώντος αποστρεφόμενος εμπράκτως το πολιτικό και το οικονομικό κατεστημένο. Δηλαδή τους γραμματείς και τους Φαρισαίους...(Οι σύγχρονοι μας πάλι διανοούμενοι και ψευτοεπαναστάτες πράττουν το εντελώς αντίθετο). Κι έπειτα αναρωτιέστε ποιά είναι τα πρότυπα του μαρτυρίου και της θυσίας των αριστερών αλλά και ποιές οι καταγωγικές εικόνες των πρόσφατων, ιστορικά πολύτιμων φωτογραφιών οι οποίες - επιμένω - διατυπώνουν πολιτικό λόγο πιο βαρυσήμαντο από όλες τις αγορεύσεις και των τριακοσίων της Βουλής (πριν μειωθεί ο αριθμός των). Εμένα, τουλάχιστον, μου υποδεικνύουν αυτές οι ιερές εικόνες της θυσίας ποιές πρέπει να είναι οι πολιτικές μου επιλογές στις προσεχείς εκλογές (οψέποτε αυτές γίνουν). Πάντως ο Εσταυρωμένος Κύριος δείχνει ξεκάθαρα στον πρωθυπουργό μας ποιός είναι ο μόνος δρόμος που του έχει απομείνει. Αυτός της ταπείνωσης και του μαρτυρίου. Του Γολγοθά δηλαδή και της θυσίας για να λυτρωθεί το έθνος. Όσο για εμάς τους υπόλοιπους...Τί άλλο; Καλή μας Ανάσταση! (Το πιάσατε το υπονοούμενο);
* Κάτι ήξερε μάλλον ο μελωδός από διεστραμμένους "ευώνυμους". Τους δεξιούς τους ξέρουμε καλά όλοι μας. Ονόματα δεν λέμε - χρονιάρες μέρες - υπολήψεις δεν θίγουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου