Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Πασχαλινό Χρονογράφημα

Σημίτης σε ρόλο Σημίτη


Ο κ. Σημίτης έκανε δηλώσεις που επέβαλε σε κυβερνητικούς κύκλους να δηλώσουν δυσαρεστημένοι για τις δηλώσεις του κ. Σημίτη. Συνήθως ο κ. Σημίτης ό,τι κι αν κάνει, δυσαρεστεί τους κυβερνητικούς κύκλους οι οποίοι θα ήσαν λιγότερο δυσαρεστημένοι αν λ.χ. ο κ. Σημίτης δεν υπήρχε. Αν δεν είχε, καλύτερα, υπάρξει ποτέ. Ίσως τότε και μόνον τότε η δυσαρέσκειά τους να ήταν αμελητέα.

Τι δήλωσε όμως ο κ. Σημίτης ώστε να προκαλέσει τόσες δυσαρεστημένες αντιδηλώσεις;

Ο κ. Σημίτης δήλωσε μέσα από πολλές ντζιριτζάντζουλες άρθρων σε κατά τεκμήριο «σοβαρά» φύλλα, ότι όσο πιο γρήγορα διαπραγματευτούμε την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους τόσο το καλύτερο και για τους επαναδιαπραγματευτές και για τις επαναδιαπραγματεύσεις. Σιγά τα φρέσκα νέα! Το συμπέρασμα είναι πως ο κ. Σημίτης παραμένει ο βασιλιάς της ταυτολογίας και του αυτονόητου μεταφέροντας κάρβουνα στο Νιούκαστλ και ελιές θρούμπες στον Πύργο Ηλείας. Τις τελευταίες τις παίρνει από μεγεθυμένες φωτογραφίες του.

Τώρα τι εξαναγκάζει τον κ. Σημίτη να κάνει δηλώσεις ειδικά τώρα, είναι μάλλον ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί, τώρα. Είναι ίδιον, βλέπετε των πρώην ή νυν πρωθυπουργών να μην μιλάνε όταν πρέπει, να μιλάνε όταν δεν έχουν τίποτε να πουν και τελικά να λένε εκείνο που ο καθένας ξέρει και δεν θα ήθελε ποτέ να ακούσει από πρωθυπουργικά χείλη (πρώην ή νυν). Έτσι κάποιοι αντιλαμβάνονται το χρέος τους προς την Ιστορία. (Ιδιαίτερα όταν έχουν λησμονήσει αυτοί και η κάστα που τους προωθεί συστηματικά τα χρέη τους προς την εφορία). Η ευφορία των ημερών, ήγουν τα Άγια Πάθη που δεν λένε να τελειώσουν, έσπρωξαν τον κ. Σημίτη λοιπόν ν΄ αναλύσει με δραματικό τρόπο την τραγική μας κατάσταση πιστεύοντας ότι το ταλέντο ως τραγικών του κ. Παπακωνσταντίνου και του κ. Παπανδρέου δεν είναι αρκετό για να στηθεί μια αξιοπρεπής παράσταση νεοελληνικής αρχαίας τραγωδίας. Ο κ. Σημίτης θα ήθελε να είναι ένας Μινωτής αφού από πλευράς σωματοδομής δεν μπορεί να είναι ένας Βεάκης. Κατανοητό. Μόνο που στην παράσταση επιθυμεί τον κ. Παπανδρέου σε ρόλο Άβερελ Ντάλτον (ως σωματοδομή) και τον κ. Παπακωνσταντίνου ως Μπομπ Σφουγγαράκη (καλό παιδί, φιλότιμο αλλά λίγο.) Κατανοητότατο. Να γιατί τα παίρνει η κυβέρνηση με τις δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού αλλά δεν ενοχλείται με τις δηλώσεις, φερ΄ ειπείν, του νυν προέδρου της Δημοκρατίας ο οποίος εν όψει της κρισιμότητας των στιγμών τας οποίας διέρχεται η πατρίς, εδήλωσεν το βαρυσήμαντον και εμπνευσμένον «Χριστός ανέστη κι ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Συνελόντι ειπείν, που θα λέγε κι ο Πάνος Παναγιωτόπουλος ο κ. Σημίτης αισθάνεται υπέροχα εκτός Κορυδαλλού και μάλιστα ζηλεύει όχι τη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού – τουναντίον- αλλά τις θέσεις εκείνων των σαλτιμπάγκων που καθίζουν τους κώλους τους εκεί που κάποτε κάθονταν ο Κολ, ο Μιτεράν, η Θάτσερ ή ο Ντελόρ. Σαλτιμπάγκοι που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και τη χαρτούρα των Βρυξελλών και που αλλάζουν γνώμη τρεις φορές την ημέρα για δυο βασικούς λόγους: πρώτον γιατί κατά βάθος δεν έχουν γνώμη και δεύτερον γιατί η ημέρα δεν έχει περισσότερες ώρες. Σ΄ αυτή λοιπόν την γενικευμένη ευρωπαϊκή κρίση, σ΄ αυτή την δύση των οραμάτων και τη δύση των προσωπικοτήτων η Ιστορία προς στιγμήν διακόπτει και καθεύδει ενώ οι ποικίλες μετριότητες χορεύουν χορούς καθυστερημένα αποκριάτικους ερήμην της. Σ΄ ένα τέτοιο κλίμα είναι λογικό ο κ. Σημίτης να σκέφτεται «πώς είναι δυνατόν να λείπω εγώ;» Ενώ ο κ. Παπανδρέου σαστισμένα σκέπτεται «Γιατί αργούν να μου φέρουν το χειρόγραφό μου;»

Βλέπετε άλλοι σκέπτονται, άλλοι μιλούν, άλλοι γράφουν, άλλοι λένε όσα τους γράφουν, άλλοι συσκέπτονται και δεν μιλούν και οι περισσότεροι σκέπτονται μεν αλλά με το μυαλό άλλων, των πολύ λίγων. Όλα μαζί δεν γίνεται να τα κάνουν όλοι. Δεν το σηκώνει η ολίγιστη εποχή μας. Πολλώ μάλλον αν είναι πρωθυπουργοί.




ΥΓ1. Δεν είμαι θρησκευόμενος. Για την ακρίβεια είμαι άθεος. Αλλά είμαι και χριστιανός ορθόδοξος. Αυτή είναι η κουλτούρα και η παράδοσή μου. Τη Μεγάλη Εβδομάδα λοιπόν, συντρόφισσα Παπαρήγα, δεν πάω σε διαδηλώσεις. Τη Μεγάλη Εβδομάδα θυμάμαι τους νεκρούς μου, προσεύχομαι στις ψυχές τους, φροντίζω τη δική μου ψυχή. Επειδή εκεί απέτυχαν όλες οι επαναστάσεις. Στο όνομα του λαού ξέχασαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα που τον απαρτίζουν. Στο όνομα του συλλογικού καλού ξέχασαν τις ανάγκες της κάθε μιας ψυχής. Χωριστά…


ΥΓ2. Εν τω μεταξύ το πάρτι στο δημόσιο παρά την κρίση συνεχίζεται αμείωτο. Δίνονται ακόμα υπερωρίες αλλά και επιδόματα “έγκαιρης προσέλευσης”. Το μπουρδέλο, όπως θα έλεγε και ο Δώνης, αρνείται να συμμαζευτεί επειδή κατά βάθος δεν υπάρχει πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο. Ο κομματικός συνδικαλισμός το απαγορεύει. Έν όψει των νέων μέτρων που θα εξαγγείλει ο απελπισμένος Γιωργάκης, ο φίλος του υπουργού Δρούτσα και της υφυπουργού Μιλένας ας ευχηθούμε, εν αναμονή σταυρώσεων, καλή, πραγματική, Ανάσταση!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου