Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

"Τραγούδια για το πένθος"

 

 

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτης 

το τελευταίο βιβλίο του Μ. Στεφανίδη

 

Oι ακόμη ζωντανοί είμαστε μια αισχρή όσο και αυθάδης μειοψηφία εμπρός στην απέραντη δημοκρατία των νεκρών. Eκεί όπου το ποτάμι του χρόνου σταμάτησε κι έγινε μια απέραντη παγωμένη λίμνη χωρίς όχθη. Oι ακόμη ζωντανοί παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Kι είναι τότε που η Iστορία γελάει χωρίς χαμόγελο και κοιτάζει τις πόζες μας με οίκτο. Έπειτα ετοιμάζεται να γράψει το opus magnum της, την «Eλεγεία στη Γελοιότητα». Ίσως κάποτε κάποιος εξ ημών να πρέπει να γράψει μια «Σύντομη ιστορία του μέλλοντος» με οδηγίες χρήσεως για τους ακόμη ζωντανούς. Kαι γι’ αυτούς που δεν έχουν έρθει ακόμη…
Γεννιόμαστε κουβαλώντας το θάνατό μας. Tίποτε μακάβριο σ’ αυτό. Mεγαλώνει μαζί μας σιωπηλός, σαν άγγελος προστάτης, και μόλις ενηλικιωθούμε αρχίζει το έργο του μεθοδικά. Εργάζεται άοκνα στους πνεύμονες, στα οστά, στις αρτηρίες, φτιάχνοντας τη φωλιά του σαν χελιδόνι μιας ανάποδης άνοιξης. Τα σπλάχνα μας σιγά σιγά γίνονται το σπίτι του. Eκεί κλωσάει τ’ αυγά του με αγάπη και περιμένει την εκκόλαψη. Tο πουλί-θάνατος γεννιέται πάντα πρόωρα, όπως κι εμείς άλλωστε, κι έρχεται ανεπιθύμητο. Όσο κι αν το ξορκίζουν οι άνθρωποι γράφοντας παραμύθια ή φτιάχνοντας τις εικόνες του… Γεννιόμαστε, λοιπόν, με το θάνατό μας και πεθαίνουμε μέσα στη λάμψη της αναγέννησής του. Σαν να τιμωρούμε έτσι τους θεούς για την αθανασία που μας στέρησαν. Σαν να ευχαριστούμε το θάνατο που, μηδενίζοντάς μας και ταξιδεύοντάς μας πάλι στο άπειρο, στο τίποτε, δίνει τετελεσμένο νόημα στην ως τώρα ζωή μας. 

Μερικά από τα κείμενα της συλλογής έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, σε μια πρώτη εκδοχή, στα περιοδικά ΔέντροPoetixΜανδραγόρας, στον κατάλογο Ο χρόνος, οι άνθρωποι, οι ιστορίες τους (Μουσείο Μπενάκη, 2010) και στο βιβλίο Ίμερος ή Η εκδίκηση της Σελήνης (Μίλητος, 2012). Επίσης, αρκετά έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα  manosstefanidis.blogspot.com.
Τα κείμενα που αναφέρονται σε γάτους και σκύλους έχουν μεταφερθεί στο θέατρο του Neuchâtel από το θίασο Avant-Scène Opéra σε μετάφραση της Véronique Maire.


Το εξώφυλλο είναι η λεπτομέρεια από έργο του Δημήτρη Αληθεινού. Πρόκειται για ένα τατουάζ σε γυναικεία πλάτη.

Δημοσιεύουμε ένα χαρακτηριστικό ποίημα αφιερωμένο στη Κική Δημουλά:

 

Παλίμπαιδες




Στη φίλη μου Κική Δ.



Κουτσά-στραβά και με λάθη

Κι αφού περάσουν χρόνια άσκησης 

Μαθαίνουμε, απ´ τα θρανία ακόμη,

Τον ρόλο της νεότητας. Κι όλοι μας 

Πρωταγωνιστές, χωρίς εξαίρεση. 



Και μόλις τον υποδυθούμε με επάρκεια

Κι αφού στα ρούχα βολευτούμε και τις μάσκες του

Έξαφνα βάζει τις φωνές ο σκηνοθέτης

Τι παλαιομοδίτικο στυλ, τι απαράδεκτο...

Σαν γέροι παίζετε! 



3/3/2015  

Κι ένα τελευταίο:

 

Χαρμολύπη






Ο αρχάγγελος Γαβριήλ!

Στην πρώτη του επίσημη αποστολή

εκτός Παραδείσου.

Να διεκπεραιώσει υπόθεση υψίστης σημασίας

και να μεταφέρει είδηση καλή.

Νέος ωραίος, συνεσταλμένος

κι απολύτως έτοιμος ν' αγαπήσει

και να αγαπηθεί ο Γαβριήλ.

Με τα χρυσά μαλλιά, τους ίουλους

και τα ρόδινα του μάγουλα.

Με χείλη υγρά, τρεμάμενα

και με δέρμα οπάλινο.



Την είδε, της είπε το άγγελμα,

τη χάιδεψε με τα μάτια

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ,

της πρόσφερε το κρίνο, μαγεύτηκε.

Ύστερα απόμεινε βουβός,

Τα φτερά του μετέωρα.

Να μείνει ή να φύγει;

Ο Παράδεισος πλέον μακριά.

Κι ήταν τότε που το θαύμα

της Σωτηρίας του κόσμου

σκιάσθηκε λίγο από τη τρυφερή

ζήλια του, την αδιόρατή του θλίψη.



29/6/2012

1 σχόλιο: