Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Το ζεϊμπέκικο των Βαρεμένων

Έξι μήνες μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και στην ΕΡΤ ακόμα κάνουν εκπομπές κεκράκτες του πολιτικού κιτς και του τηλεοπτικού πριμιτιβισμού όπως η κ. Παναγιωταρέα ή ο κ. Κωττάκης. Και βέβαια κάθε Σάββατο πίνουν «εις υγείαν» των κορόιδων, δηλαδή όλων ημών, η παρέα του κ. Σπύρου, του ευφυέστατου ηθοποιού ο οποίος εζήλωσε τη δόξα του αείμνηστου Γιώργου Οικονομίδη, έμαθε εσχάτως να τραγουδάει και να χορεύει και πλέον καλεί κάθε πονεμένο πρώην συνάδελφό του ή τους σεσημασμένους τηλε-δημοσιογράφους για να μας «ψυχαγωγήσουν». Σπολλάτη τους (εις πολλά τα έτη!) Τα οποία ως φαίνεται θα είναι πολλά και ανέφελα. Κανονικά τον Σπύρο θα έπρεπε να τον στείλουμε στην Γιουροβίζιον μα τόσα προσόντα και μάλιστα δωρεάν για ν’ αποπληρώσει ολίγα απ’ όσα οφείλει στο κοινωνικό σύνολο. Επειδή όμως όλους αυτούς τους τηλεμάγκες τους πληρώνω εγώ και μάλιστα ακριβά όπως και τους άλλους της soft ή hard προπαγάνδας και της, μαύρης, διαφήμισης δικαιούμαι, ελπίζω, να διαμαρτύρομαι. Αρκετά με την τηλε-γλίτσα. Δεν συμφωνείτε;

Πώς να το κάνουμε συνιστά αισθητικό, τουλάχιστον, ζήτημα ενώ ο τόπος βρίσκεται σε κρίση και ευρέα στρώματα του πληθυσμού σε ανασφάλεια ή και πενία, οι ερίφηδες της ΕΡΤ και οι φίλοι τους να τρώνε και να χορεύουν ανεπηρέαστοι όλο μεράκι και ευτυχία εμπρός στο εμβρόντητο πανελλήνιο. Τις προάλλες καμάρωνα τον τηλεδημοσιογράφο κ. Βαρεμένο να φέρνει τις στροφές του. Ώπα!

Κάτι όμως μοιάζει να μην πηγαίνει καλά. Το αστείο κακοφόρμισε κι η γελοιότητα χτύπησε κόκκινο. Τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα οι ίδιες μεγαλοκοπέλες όπως π.χ. η κ. Μπήλιω του «πολιτισμού» και των λοιπών θεαμάτων ή τα κουρασμένα παλληκάρια των νυκτόβιων εκπομπών αναμασώντας το ανάλογα ίδιο όσο και φθαρμένο προϊόν τους εδώ και χρόνια έχουν οδηγήσει την κρατική τηλοψία στην πλήρη απαξίωση και το κοινό τους σε βαθιά χασμουρητά.

Κι αν η αλλαγή κι η εξέλιξη είναι νόμος της φύσης, για την Άγια Παρασκευή νόμος είναι το αναντικατάστατον της Αγίας Παναγιωταρέα. Την αποκαλώ «αγία» διότι κάνει θαύματα. Επιβιώνει, φορώντας μάλιστα σακάκια αυστριακού ναύαρχου, με οποιοδήποτε καθεστώς και έχει, όπως δηλώνει η ίδια, σταθερά κολλητό τον εκάστοτε υπουργό υπηρεσίας. Η καλτ πάλι Μπήλιω προσφέρει άλλοθι στο ίδρυμα· πως τάχα διαθέτει εκπομπές για τον πολιτισμό. Η διαφήμιση, τέλος, του ΣΚΑΪ για την μεταγραφή Λυριτζή-Οικονόμου απέδειξε ότι στα ΜΜΕ το σταριλίκι είναι δοτό, αποτελεί σολιψισμό του συστήματος και πάσχει από υπερμετρωπία. Βλέπει δηλαδή το τίποτε σαν κάτι. Προσωπικά διέγραψα τους ανωτέρω κυρίους όταν ένα πρωί καθώς διάβασαν εφημερίδες, έπεσαν πάνω στην είδηση του θανάτου του Ζήσιμου Λορεντζάτου το 2004. «Ποιος είναι αυτός;» αναρωτήθηκαν και έπειτα πήγαν χαζοχαρούμενα παρακάτω. Μήπως ήρθε η ώρα και για μας ν’ αναρωτηθούμε: Ποιοι είστε όλοι εσείς, διάβολε;

3 σχόλια:

  1. Χτυπήσατε κέντρο κύριε Στεφανίδη.
    Ίσως το πρόβλημα της Ελλάδας να είναι πρωτίστως πολιτισμικό και έπειτα οικονομικό.

    Με εκτίμηση,

    Δημήτρης Μουζακίτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο δίκιο έχεις Μάνο ~ συμφωνώ μαζί σου μέχρι και στο τελευταίο σύμφωνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητέ κ.Στεφανίδη το ότι κάποιος-οι βλέπουν το τίποτε σαν κάτι είναι απλά επαρχιωτισμός. Και μάλιστα ο ορισμός του: Η μεγιστοποίηση του ασήμαντου.
    Κι όσο για την άγνοια του Ζήσιμου Λορεντζάτου δεν πρέπει να σας εκπλήσσει. Δεν είναι ολίγιστος πολιτικάντης ούτε ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής. Γιατί να τον ξέρουν άλλωστε; Το υπέροχο Collectanea του (το οποίο σημειωτέον διαβάζεται στάγδην και εις το διηνεκές) μάλλον θα αποτελούσε για το ανωτέρω εμετικό δίδυμο αιτία και αφορμή εσωτερικής κατάρρευσής τους υποθέτω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή