Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Τα κίτρινα της φθίσης


Μπαίνω στο μετρό. Ποιητικές ατάκες διαφημίζουν “όλο πνεύμα” κίτρινο οινόπνευμα με όνομα κάτι σαν σάρκα. Στο ραδιόφωνο με βομβαρδίζει η φράση “το μέλλον ανήκει σε όσους πιστεύουν πως μπορούν να το αλλάξουν”. Ποιος το είπε; Ο Γιωργάκης, ο Μαρξ ή έστω ο Άλαβάνος; Όχι! Την είπε άγνωστος λυρικός κειμενογράφος κατ' εντολήν του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Με ζώνουν αμφίβολα φίδια. Αλίμονο στον τύπο που την ποίηση του γράφουν διαφημιστές και την παραγγέλνουν τραπεζίτες. Κάπου ξεχασμένος γερνάει ο Έκτωρ Κακναβάτος, αργολειώνει ο Νίκος Φωκάς. Στη κεντρική σκηνή ξεφαντώνουν υπερευαίσθητοι λογοτέχναι που κατάφεραν να συνδυάσουν και το Μαμωνά και τον Ιησού (Σταυρώνοντας βέβαια τους ίδιους τους εαυτούς τους αντί 30 αργύρια). Με άλλα λόγια η διαφήμιση στις μέρες μας εντελώς ξεσαλωμένη από κάθε δεοντολογία ή ορθολογισμό, απαλλαγμένη από όποια υποχρέωση προβολής των πραγματικών αναγκών της πραγματικής αγοράς, απελεύθερη από προϊόντα ή υπηρεσίες καλπάζει αχαλίνωτη σ' έναν κίβδηλα σουρεαλιστικό χώρο στοχεύοντας μόνο σε ντροπιασμένα κέρδη και σε σπιθαμιαία ego τα οποία όμως έχουν μεγάλη ιδέα για το εγώ τους. Το πιο θλιβερό πάντως είναι πως η διαφήμιση παράγει τη μόνη βιώσιμη μορφή τέχνης στη χώρα.

Ζούμε λοιπόν στην εποχή της ατάκας και το κούφο ευφυολόγημα έχει γίνει θεσμός του καθ' ημέραν βίου μας. Η σαχλαμάρα ως εξυπνακισμός των αθεράπευτα ηλιθίων κυριαρχεί στα μίντια, στο πολιτικό λόγο, την λογοτεχνική πρόζα, το μοδάτο στοχασμό. Πίσω απ' όλην αυτή την ευκοίλια λογοδιάρροια αναζητήστε την επιδραστική πανώλη της διαφημιστικής αισθητικής. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα είναι μια ατελείωτη εγκεφαλίτιδα διαφημιστικών σποτ που διακόπτεται με το ζόρι για να μεταδοθεί λίγο από ταινία ή κάτι από σήριαλ. Το δε ραδιόφωνο είναι μια γκρίζα έρημος έμμεσης σπέκουλας προϊόντων. Κάθε μέρα διευθυντής εναλλακτικού οικολογικού σταθμού με σκάει, λέγοντας μου πως πρέπει να καταναλώνω “μπεσέλ προάκτιβ”. Έτσι όμως μου ανεβαίνει χειρότερα η πίεση αγαπητέ Άρη. Τι κρίμα που βαδίζει ανεπίγνωστα (;) στα βήματα του Τερέντιου του Γρήγορου που ήδη από το 80 πρωτοπορώντας δήλωνε από το δελτίο ειδήσεων (sic) πως: “Σήμερα ο Βασιλόπουλος έχει τσιπούρες κάτω του κόστους”. Έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Άλλοι πουλώντας την πατρίδα με το μέτρο και άλλοι τους πολύτιμους -όπως φαίνεται- εαυτούς τους μισοτιμής. Γιατί η διαπλοκή πολιτικής και μιντιακής εξουσίας άρχισε από ψηλά αλλά γρήγορα οικειοποιήθηκε οποιονδήποτε μικρομεσαίο διέθετε ουρά και την κουνούσε. Τα τηλεπλατώ γέμισαν με Αδώνιδες, μανιτάρια πλευρώτους, κορέους και βορέους ενώ ο Νίκος ο Κουροπαλάτης (εκ του Κουρής και Διογένης Παλάς), εκδότης πλέον, μπορούσε από το δελτίο ειδήσεων ΤΟΥ να διαφημίζει όχι μόνο την εφημερίδα ΤΟΥ αλλά και το νέο CD του Γιάννη Πάριου. Και το χειρότερο είναι πως όλα αυτά φαντάζουν ηθικά και νόμιμα από την ευρεία μάζα των ψηφοφόρων της τηλεδημοκρατίας. Αυτοί που ψηφίζουν Ψωμιάδη, Νικήτα (ή μήπως Νικίτα) επειδή ουδείς τους έδειξε κάτι άλλο. Πάνω στη σύγχυση κι ο Χρήστος ο σπορτκάστερ του Μέγκα βγήκε να διαφημίσει περιοδικό για το τζόγο μπερδεύοντας αθώα την δημόσια του εικόνα -που ανήκει σε όλους μας- με την τσέπη του που αφορά αποκλειστικά τον ίδιο. Πρόκειται για μιαν αντίληψη -βάθρο του λαϊκισμού που έχει διαβρώσει τους πάντες: από την πολιτική ηγεσία ως τον τελευταίο καφενόβιο που τα βάζει με το Μνημόνιο κι όχι μ' αυτούς που το κατέστησαν αναπόφευκτο είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση ταΐζοντας διαφημιστικές ατάκες το πόπολο επί δεκαετίες (Τελευταίος πολιτικός ατακαδόρος ο sir Μαρκεζίνης με τις κοινοτοπίες του).

Επειδή σήμερα τα διλήμματα και τα ψευτοδιλήμματα δεν εκφράζουν πολιτικές αλλά μάλλον διαφημιστικές ανάγκες αφού οι πάντες, δεξιά και αριστερά, πορεύονται εκ του ασφαλούς στην πεπατημένη (τους) λες και ζουν σ' άλλο τόπο. Προβλήματα τους δεν είναι οι ανάγκες μας αλλά πώς θα διαφημίσουν καλύτερα τη σαπισμένη τους πραμάτεια. Ο ένας λέγοντας πως κάνει το πατριωτικό του καθήκον με το να υπουργοποιεί τη Μιλένα ή τη Νταλάρα και να υποκύπτει στο βαθύ ΠΑΣΟΚ- τι να περιμένεις μετά -, ο άλλος ψευδόμενος αισχρά ότι θα μηδενίσει το χρέος σ' ένα χρόνο και ο τρίτος, ο επαναστατημένος, ότι θ' απαλλάξει την Αττική από το ΔΝΤ. Αυτά κι αν δεν είναι κρίση και ντροπή της κρίσης αδέρφια. Αυτά κι αν δεν είναι ακύρωση της πραγματικότητας εμπρός στη κίτρινη γοητεία της διαφημιστικής φθίσης.

ΥΓ1. Ο Γιωργάκης παρ' ολα αυτά μου είναι συμπαθής. Με το συνεσταλμένο χαμόγελο, την αγοραφοβική του συμπεριφορά και την, πάντως ανεπίτρεπτη για την ηλικία του, αθοώτητα με την οποία μας αντιμετωπίζει. Λες και γεννήθηκε χτες, λες και δεν είναι γιός του μπαμπά του σαν τους γιούς του Σαντάμ ή Ασάντ, λες και δεν είναι από τα 28 του μέλος μιας κυβέρνησης που έκανε σημαία το λαϊκισμο και τη μίζα. Ο Γιωργάκης λοιπόν κάνει το πατριωτικό του καθήκον διαβάζοντας ένα αιώνιο χειρόγραφο που του έχουν γράψει ο Νίκος και οι άλλοι μη έχοντας επίγνωση ούτε της δικής το υστέρησης ούτε του συρφετού του οποίου ηγείται. Εγώ δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι κοινωνικός αναλυτής αλλά και δεν πάσχω από τη Νόσο του Πορτνόϊ όπως θάλεγε κι ο Φίλιπ Ρόθ. Ήγουν δεν είμαι μαλάκας. Για να γραδάρω τον πρωθυπουργό θα τον ρωτούσα τρία πράγματα: Ποιος ήταν ο Σκαλκώτας, ποιος ο Παπαλουκάς και ποιος ο Κοσμάς Πολίτης; Κι αν ξέρει έστω ένα έργο τους. Εσείς τι λέτε πως θα μου απαντούσε; (Κι έπειτα ας ρωτούσαμε και τους υπόλοιπους από Κωστάκη έως Τσίπρα.) Τελικά η κρίση είναι κρίση αποκλειστικά μόρφωσης και μαθητείας. Τα “νόμιμα” και τα “ηθικά” έπονται.

ΥΓ2. Απ’ την άλλη, θα είναι ντροπή της κοινωνίας να ξαναεκλέξει Κακλαμάνη, Ψινάκη και τους λεβέντες της Χρυσής Αυγής. Όσοι απέχουν ή ρίχνουν άκυρο απλώς ευλογούν την παραμονή της ακροδεξιάς στην πρωτεύουσα. Και η Αριστερά, για μιαν ακόμη φορά, υπεκφεύγει αντιτάσσοντας στην πραγματικότητα μια φαντασιακή κατάσταση που αφορά σε ιδεοληψίες αλλά όχι στους ανθρώπους και τις ανάγκες τους.

ΥΓ3.Τι αδύναμο, τι μελαγχολικό πλάσμα ο άνθρωπος. Τι κωμικές οι ματαιόδοξες, οι ματαιοσπουδές του πόζες. Πόσο ανώφελη η ρητορεία του εμπρός σε τάφους που χαίνουν. Σταυρώνεται καθημερινά μ’ επώδυνες όσο και συστηματικές σταυρώσεις που δεν προοιωνίζονται καμίαν Ανάσταση. Κι όμως. Αυτό το αδύνατο, το πτωχαλαζονικό πλάσμα της φθοράς δικαιούται, ακόμα, να ονειρεύεται τον Παράδεισο.

ΥΓ4.Οι κατ’ επάγγελμα ηλίθιοι βεβαίως ανησυχούν μήπως και βεβηλωθεί η «Σταύρωση του Χριστού» αγνοώντας ως γνήσιοι Ταρτούφοι τις σταυρώσεις των καθημερινών ανθρώπων που συμβαίνουν συνεχώς γύρω μας.

ΥΓ5. Ο Αλαβάνος, πάλι, ονειρεύεται τρίτο γύρο.

ΥΓ6. Γύρω-γύρω όλοι!


4 σχόλια:

  1. Κώστας Καραβίδας8 Νοεμβρίου 2010 - 10:40 π.μ.

    Και όλα αυτά ενώ το τέρας της Χρυσής Αυγής και του φασισμού έρχεται σιγά σιγά και εγκαθίσταται και στρογγυλοκάθεται..Μάνο, όλοι έχουμε χάσει τον μπούσουλα. Οι πεπαιδευμένοι σήμερα δεν διαφέρουσι των απαιδεύτων όσον οι ζώντες των τεθνεότων, όπως κάποτε. Σ' αυτούς τους απαίσια ρευστούς καιρούς του Μπάουμαν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγγνώμη, αλλά σας βρίσκω κάπως υπερβολικό. Δεν θα σας αρκούσε εαν οι πρόεδροι γνώριζαν και κάποιον άλλον Παρθένη, πλήν του μοντέλου και του πατρός αυτού, ήγουν πρώην συζύγου της κ. Δασκαλάκη, και εκτός της οικογενείας των μοδίστρων;
    Έπειτα δεν θα ήταν πιο χρήσιμο εάν όλοι αυτοί γνώριζαν πώς να ζήσουν με 800 π.χ. μόνον ευρώ
    το μήνα;
    Και επ' ευκαιρία, να σας ευχηθώ καλή επιτυχία στον β' γύρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. >Αυτοί που ψηφίζουν Ψωμιάδη, Νικήτα (ή μήπως >Νικίτα) επειδή ουδείς τους έδειξε κάτι άλλο.

    Γιατί τι είναι, παιδάρια που θέλουν καθοδήγηση από τους γονείς τους; Και αν βρίσκονται ημιθανώς νταγκλαρισμένοι από το κοκταίηλ μαστούρας τηλεβλάκωσης και ατομικισμού, κακό δικό τους. Η κάθε είδους πρέζα σκοτώνει πάντα.

    Ενας απέχων.

    Εμείς οι υποψιασμένοι που αγωνιζόμαστε ν' ανθίσουμε, ας θάψουμε το ελλαδικό πτώμα μια ώρα αρχύτερα και ας σαλπάρουμε για άλλα λιμάνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ¨Ιστορικοί και αρχαιολόγοι θα ανακαλύψουν κάποια μέρα πως τα διαφημιστικά μηνύματα της εποχής μας συγκροτούν το πιο πστό και το πιό πλούσιο καθρέφτισμα της καθημερινότητας που έδωσε ποτέ κοινωνία από όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων της" McLuhan, οπότε ενώ βλέπουμε εδώ στην πατρίδα μας παντού πολιτιστικά υποπροιόντα τι μας φταίει ο διαφημιστής?

    ΑπάντησηΔιαγραφή