Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Illusion Events - Juliano Kaglis

Γκαλερί Έκφραση - Εγκαίνια  15/1/2015




«Η τέχνη ήταν πάντα, αγάπη μου, υπόθεση ζωής και θανάτου, πράγμα που είχα ξεχάσει»
Richard Wilbur

«... Ή, μοιάζει με «μαθήτρια που έγινε αμύγδαλο»,
(από τον τίτλο αφηγήματος του Ευγένιου Αρανίτση)


Illusion events” ονομάζεται ένα κατάστημα νυφικών στη γειτονιά μου, τη Ν. Σμύρνη. Θα μπορούσε, εξίσου, να είναι ένας σύντομος αλλά όχι ατελής, ορισμός της ζωγραφικής. Η τέχνη είναι, με άλλα λόγια, εκείνο το ψευδαισθητικό γεγονός που πάντως επιχειρηματολογεί πειστικά ως προς το τι είναι πραγματικά η πραγματικότητα. Σαν ένα κορίτσι που έγινε μαγικά αμύγδαλο. Σαν εκείνη την ποιητική καταστροφή που γεννά την εξίσου ποιητική δημιουργία.
Έγραφα συχνά σε παλιότερα κείμενα μου ότι η ζωγραφική ανέκαθεν κατασκεύαζε στατικές εικόνες και προσπαθούσα να τις συγκρίνω με τις ρέουσες εικόνες του σινεμά. Ε, τελικά στην αληθινή, δηλαδή τη ζωντανή ζωγραφική, αυτή που δεν αντιγράφει μουμιοποιημένα πρότυπα από το παρελθόν, η στατικότητα είναι παραπειστική. Στην ουσία ο πίνακας κινείται, πάλλεται, αλλάζει, εκρήγνυται, μεταμορφώνεται.
Αυτή την αίσθηση μου δημιουργεί, ότι δηλαδή κινείται, και η ζωγραφική – χαμαιλέοντας του Τζουλιάνο Καγκλή. Ο Καγκλής ισσοροπεί γοητευτικά, καθώς ωριμάζει, στο όριο της αναπαράστασης και της αφαίρεσης, της σαφήνειας και του αυτοσχεδιασμού, εκείνου που είναι αναγνωρίσιμο – απο ποιον, άραγε και πως; -κι εκείνου που παραμένει ασαφές, που βυθίζεται σε μια λίμνη από διάφανα όνειρα, νεφτιλίδικα χρώματα και μεταξωτό σκοτάδι...
Βλέπετε, στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα ζωγράφων που είναι πολύ δυστυχισμένοι επειδή μια μοντερνιστική ιδεοληψία τους εμποδίζει να ζωγραφίσουν, κι όταν το κάνουν, ντρέπονται απίστευτα γι' αυτό. Απ’ αυτό το άγχος έχει γλυτώσει ο Καγκλής. Ευτυχώς! Απ’ την άλλη, μ’ αρέσει ο τρόπος που ο ίδιος ο ζωγράφος αυτοπεριορίοζεται μη ξέροντας πότε τελειώνει ένας πίνακας.
Ποτέ! Θα απαντούσα ανεπιφύλακτα αν δεν σκεφτόμουν συνεχώς τη φράση του A. Camus: «Η τέχνη τρέφεται αποκλειστικά από τα δεσμά που η ίδια βάζει στον εαυτό της, ενώ πεθαίνει με όλα τα υπόλοιπα...». Άρα, ένα έργο τέχνης είναι «τελειωμένο» ή «ατελείωτο» όσο διατηρεί ανέπαφο το μυστήριο του. Τόσο απλά. Σε τρόπο ώστε να μην επιτρέπεται η ερώτηση «Τι εικονίζεται εδώ;», αλλά «τι εγώ μπορώ να δω εντέλει εμπρός σε μια παλλόμενη εικόνα». Και όλα αυτά είναι ανάλογα με την συγκεκριμένη εποχή ή την υποκειμενική ματιά του κοινού. Με άλλα λόγια, το έργο τέχνης αρχίζει από το δημιουργό αλλά ολοκληρώνεται, όσο μπορεί να ολοκληρωθεί, στο βλέμμα του υποψιασμένου θεατή.
Ρομαντικός της σύγχρονης εποχής, πάνω απ’ όλα, ο Τζουλιάνο φτιάχνει προφάσεις τοπίων, εκρήξεις μυστικές και φιγούρες που υποδύονται ανεπαισθήτως την μοίρα τους την ίδια. Ή πράγματα που υποδύονται άλλα πράγματα. Εκτεθειμένα είτε στο φως που καθαγιάζει, είτε στο σκοτάδι που συγχωρεί. Με τα δικά του λόγια : «Αν η τέχνη δεν έχει κάποιο είδος μαγείας δεν με ενδιαφέρει(…) Επειδή η τέχνη είναι μια αναγκαία ψευδαίσθηση». Οπωσδήποτε!

ΥΓ.1 ‘Ασχετο: στην Ελλάδα περισσεύουν οι διανοούμενοι αλλά παρατηρείται σοβαρή υστέρηση στη διανόηση. Στη πρωτότυπη σκέψη. Ευτυχώς που δεν συμβαίνει το ίδιο στη τέχνη. Την τελευταία μας ελπίδα.
Και κάτι πιο προσωπικό. Οι πάντες, στη μικρή μας Ιερουσαλήμ, ξέρουν επακριβώς τα ελαττώματα μου επειδή δεν θέλουν να παραδεχθούν κανένα απ΄ τα προσόντα μου. Αυτή είναι η κυρίαρχη στάση για τη τέχνη και τη διανόηση στην Ελλάδα του σήμερα. Η μοχθηρία και η δικτατορία των μετρίων. Εύχομαι ο φίλος μου Τζουλιάνο να παραμείνει κατά το δυνατόν άτρωτος απ’ όλα αυτά, ώστε να συνεχίσει χωρίς μίζερα συναισθήματα τη γλυκόπικρη, διάφανη ζωγραφική του.
ΥΓ.2 "Γνώση" είναι συνήθως ο χαριτωμένος τρόπος με το οποίο αντιμετωπίζουμε οι ευφυείς άνθρωποι την αναπαλλοτρίωτη, την δεδομένη, την υπαρξιακή μας άγνοια.
ΥΓ. 3 Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που είναι μόνοι εναντίον όλων και που οι αρχές τους εκλαμβάνονται ως η αδυναμία τους. Το να πιστεύεις σε κάτι με όποιο κόστος, ιδού η μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Το να περιφρονείς τους γονατισμένους ιδού η μεγαλύτερη ήδονή.

9/12/2014

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου