Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Χρόνος Μωρός




Λίγο πολύ όλες οι λέξεις

φέρνουν και διώχνουν κόσμο

..............................................

Αλλά τη λέξη φεγγάρι

κανένα φως δεν τη φτάνει

Κ. Δημουλά

Ο κάθε νέος χρόνος δεν είναι μωρό, είναι γέρος. Τον λεύκανε ήδη η αιωνιότητα του άγνωστου μέλλοντος. Βρέφος, όμως, είναι πάντα ο χρόνος που φεύγει. Και μάλιστα μωρό ενός έτους, ακριβώς. Ο καινούριος, πάλι, είναι τόσο ξεμωραμένος γέρος, που πιστεύει σ' ευχές, σε μαντείες, σε ξόρκια ή βασκανίες, προσδοκώντας, για φαντάσου, να είναι αιώνιος. Χωρίς να πηγαίνει διόλου το μυαλό του στο κακό, του τρελόγερου. Γι' αυτό και το κακό μας επισκέπτεται κάθε χρόνο. Αφεύκτως. Το κακό που παίζει με τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους, τους κολλάει σαν μύγες στα κρύσταλλα τ' ουρανού, σαν κουνούπια στη μεσοτοιχία του σύμπαντος. Απ' την άλλη πλευρά, αν βάλεις το αυτί σου, χάος. Και το κακό γελώντας δείχνει έτσι στον χρόνο τη μωρία του. Laus Stultitiae, η τιμωρία του.

Οι παλιοί χρόνοι, ζαρωμένα μωρά που γέρασαν πρώιμα, μαθαίνουν να κουκουβίζουν στην άκρη, τις πληγές τους γλείφοντας και σιωπώντας. Αυτή η βουβαμάρα λέγεται πολιτισμός. ενώ στο βάθος της κάμαρας ακούγεται η Συμφωνία των Παιχνιδιών του μπαμπά Λεοπόλδου· μόνο που τώρα τα όργανα έχουν φτιαχτεί από οστά κεκοιμημένων πατέρων. Όπως το αλτάρι του Καθεδρικού στο Otranto που έγινε κι αυτό και τα πανύψηλα ερμάρια γύρω του από κρανία μαρτύρων. Είναι η συγκομιδή του χρόνου και μην διαμαρτύρεστε. Οι χαζοχαρές έστωσαν για τους πανηγυριτζήδες της τηλε-ευήθειας. Εμείς ας ψάλουμε, σαν εωθινό για όλα τα μωρά του, είθε για πολύ ακόμη όμορφου, κόσμου και για όλα τα παιδιά που ατύχησαν να έχουν εμάς σαν ενήλικες, τους στίχους της Κικής: «Αραγε, σε ποιο όνειρο ανέθεσα/ του όλου τη φύλαξη/ και το πήρε ο ύπνος;»

Κι όμως. Η ευτυχία μπορεί να καταστεί ψηλαφητή κι ας μην το πούνε οι ειδήσεις. Η μυρωδιά ενός βρεφικού σεντονιού, ας πούμε, το χνούδι που ονειρεύεται να γίνει μαλλί, η πιο μικρή πατουσίτσα του κόσμου. Γιατί έτσι και μόνον έτσι ο, κάλλιστος, κόσμος περπατάει...

1 σχόλιο:

  1. ...
    Για να υπάρξει σκοπός πρέπει να υπάρχει μέλλον. Δεδομένου του θετικού και αρνητικού δίπολου στη φύση αφού υπάρχει παρελθόν που συνέβη και το θυμόμαστε υπάρχει αναντίρρητα και μέλλον που δεν συνέβη και δεν το θυμόμαστε.

    Ακόμη, δεδομένου ότι κάθε εξέλιξη είναι θετική η γήρανση που δεν έχει σκοπό δεν έχει μέλλον άρα είναι παρελθόν και η γέννηση το μέλλον. Δηλαδή ίσως ζούμε αντίστροφα και θυμόμαστε το μέλλον και όχι το παρελθόν. Δεδομένου δε ότι η κάθε ύπαρξη είναι αναπόσπαστο τμήμα του όλου οδηγείται προς τα πίσω, εκεί όπου συντελείτε συσσωμάτωση των πάντων. Λογικά αυτή η πορεία πρέπει να γίνεται συντεταγμένα και αντίστροφα και κάπου κάπου αλληλοτέμνονται και γίνεται όσμωση χαρακτηριστικών
    ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή