Minas - Ανορθόδοξη πορεία

Τι κατάλαβα από τις πρόσφατες εκλογές;

Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν.

Αλέξης

Πρώτον και κύριον ότι ο σοφός λαός ψήφισε- ένας στους δέκα- Χρυσή Αυγή. Δεύτερον, ότι δεν ντρέπονται να το ομολογούν. Τρίτον, ενώ περίμενα να βγει νοκ αουτ ο Βενιζέλος, βγήκε ο κυρ Φώτης, ο ιεροκήρυκας της comme il faut Αριστεράς. Τέταρτον, ότι ο Τσίπρας κέρδισε μεν στην Ελλάδα, αλλά το κόμμα του καταποντίστηκε στην Ευρώπη. Κι αυτό κάτι σημαίνει για την Αριστερά, για τους επαγγελματίες της, δηλαδή όσους μιλούν εξ ονόματός της με τρόπο αφοριστικό και για όλους εμάς τους υπόλοιπους που την υποστηρίζουμε και την ονειρευόμαστε αλλιώς. Πέμπτον, ότι ο Σύριζα ξεπέρασε τα όριά του πιάνοντας ταβάνι στη χαλαρή ψήφο των Ευρωεκλογών, χωρίς όμως να υπερβεί το σύνολο των – αξιοθρήνητων- επιδόσεων των δύο κυβερνητικών εταίρων. Όπερ άτοπον. Έκτον, ότι όσο κι αν προβάρουν κουστουμάκια και πόζες εξουσίας οι επώνυμοι Συριζαίοι, το σύστημα είναι σε θέση –ακόμη- να τους ακυρώσει και να τους γελοιοποιήσει. Έβδομον, ότι ο συντηρητικός Κάμερον έκανε στη Μέρκελ ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει ο Τσίπρας (για τον Σαμαρά ούτε λόγος να γίνεται). Δηλαδή έβαλε veto στο πουλαίν της Καγκελαρίου, τον γραφειοκράτη από το Λουξεμβούργο Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ. Και η σιδηρά φράου είπε «Γιαβόλ»! Συμπέρασμα: Η πολιτική είναι ένα παιχνίδι τακτικών κινήσεων και όχι εντυπώσεων.

Επίσης τα χειμερινά ανάκτορα είναι διαφορετικά από τα ... χιμαιρινά και δεν καταλαμβάνονται κατ’ ανάγκην εξ εφόδου. Χρειάζεται και τρόπος! Επίσης, άλλο συμπέρασμα, η Ευρώπη δεν αλλάζει, αν δεν αλλάξουν τις παλαιοκομματικές τους μεθόδους οι υποψήφιοι ανατροπείς του υφιστάμενου status quo. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη είναι ένα πολύ βαθύ και σύνθετο πράγμα -για να θυμηθούμε τον απαράδεκτο σύντροφο Χριστόπουλο με την προγλωσσική ορολογία του, ή μήπως δεν τον λένε έτσι;- και απαιτεί πολυεπίπεδη μελέτη και εξάσκηση για να προσεγγιστεί. Αδέρφια, λίγη σοβαρότης. Όγδοον,ότι η κληρονομικότης καλά καρατεί και στην Αριστερά, εφόσον με το Ποτάμι εξελέγη ευρωβουλευτής ο υιός Κίρκος, όπως εξάλλου είχε εκλεγεί η έξαλλος κόρη Κωνσταντόπουλου ως εκπρόσωπος του εθνικού κοινοβουλίου. Στην Δεξιά θα λάμπουν εσαεί τα αστέρια των υιών Βαρβιτσιώτη, Τζιτζικώστα, Μητσοτάκη, Μπακογιάννη, τα ανήψια Καραμανλή, οι ψυχογιοί Αβέρωφ, οι γαμπροί Ράλλη, οι υιοί Παπαληγούρα κ.ο.κ. Ένατον, ότι ο βαθύτατα συντηρητικός –διάβαζε προνεωτερικός και πιστός της μαγικής σκέψης- λαός μας ψήφισε περιμένοντας να επανέλθουν οι παλιές, καλές (;) μέρες όπως εξάλλου το υπαινίχθηκε σαφώς ο εξίσου έξαλλος παλαιοκομματικός πολυτευτάκιας Βενιζέλος (ο αμαυρώνων εξακολουθητικώς τη μνήμη του Λευτέρη βεβαίως βεβαίως). Δέκατον ότι όποτε συγκρουστεί σε πανέλον συριζαίος με κουκουέ ο πρώτος έχει σαφές σύμπλεγμα κατωτερότητας έναντι του δευτέρου και ο δεύτερος φέρεται (στον πρώτο) σαν Λυκειάρχης σε μικρά Αρσακειάδα. Το δε κρίσιμο διακύβευμα είναι πάντα το εξής: - καταγγέλλεις βρε τον καπιταλισμό; Και αν ναι, τότε γιατί ψήφισες το Μάαστρχτ; Τέτοια πολιτική εμβρίθεια! Ε, λοιπόν, και εσείς, βρε σταλίνες, γιατί αγνοήσατε τη συμφωνία της Γιάλτας και κάνατε έναν πανάκριβο-σε αίμα- και καταδικασμένο –εκ των προτέρων-εμφύλιο; Αν δεν τα ξεκαθαρίσουμε αυτά τώρα, τότε, πότε; Επίσης, οι του ΚΚΕ αντιμετωπίζουν το Μαρξισμό θεολογικά, άρα γι’ αυτούς δεν υπάρχει το ιστορικό προτσές, η συγκυρία αλλά μόνο η ακολουθητέα γραμμή –έστω κι αν αυτή έχει εκτροχιαστεί τελεσίδικα- περισσότερο από μισό αιώνα. Με τέτοια μυαλά όμως δε μπορεί να υπάρχει ούτε Αριστερά, ούτε όραμα, ούτε προοπτική. Απ’ τη μια οι μικρέμποροι, απ’ την άλλη οι κολλημένοι, από εδώ οι αστοί που δήθεν πονάνε το πόπολο, απ’την άλλη οι δογματίλες που δε βλέπουν χωρίς τα κομματικά γυαλιά, τι μας μένει αδέρφια;

-Μα ...ο Ψαριανός! Αυτός ο πολιτικός ογκόλιθος που μόνο με τη σκέψη του, σαν το Δαλάι Λάμα, ταρακούνησε τον ετοιμόρροπο, ούτως ή άλλως, θρόνο του Φώτη, του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου πάσης της ΔΗΜΑΡ. Τον έστειλε μιλάμε ο ογκόλιθος Ψαριανός στα...δημαράκια. Τόσο που ζήλεψε ο Τατσόπουλος και δήλωσε:
-“ Εγώ γιατί δεν παίζω και σ’ αυτό το έργο μωρέ;”

- Πέτρο προσωπικά δεν ξέρω, ρώτα τον Μουλόπουλο.

Προσωπικά πάντως, φίλτατοι, στην περίπτωση Ψαριανού, βλέπω κυρίως ζητήματα αισθητικής αλλά δυστυχώς από το κοινοβούλιο μας απέχει το κάλλος και δεν αναφέρομαι μόνο στους φασίστες.

Υ.Γ.1 Και άλλη επιτυχία του σοφού λαού: Δεν εξελέγει ο Π. Καψής αλλά η Καϊλή. Έτσι ήταν οι Πασόκοι εξαπανέκαθεν. Μερακλήδες!

Υ.Γ. 2 Η οποία από παπανδρεϊκιά έγινε πλέον βενιζέλα και ... κερδίζει. Έτσι είναι ο Βαγγέλας. Σταθερά παρών παρότι διέλυσε το ΠΑΣΟΚ και υπονόμευσε την Ελιά, μπορεί ακόμα, ελέω Σαμαρά, να μας κουνάει το δάχτυλο. Είναι να μην καμαρώνει;

Υ. Γ. 3 Ένα ερώτημα πάντως απασχολεί το πανελλήνιον. Πότε, θα υπουργοποιηθεί ο Τσουκαλάς και σε ποιο υπουργείο. (Μη διανοηθεί ο Σαμαράς να κάνει ανασχηματισμό χωρίς τον Τσουκαλά. Ή έστω τον Μητρόπουλο). Εξηγηθήκαμε; Εκτός κι αν υπουργοποιηθεί ο Ψαριανός, η σίγουρη αξία.

Υ.Γ.4 Και βέβαια τελικό συμπέρασμα είναι πως εμείς ψηφίσαμε μεν στις 25, αλλά αυτοί δεν έφυγαν στις 26. Μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος το γιατί; Εκτός κι αν όλα θυσιάζονται στο βωμό των συνθημάτων.

Υ.Γ. 5 Μήπως έχει ο Αλέξης

κάποιο θέμα με τις λέξεις;

Ο Σάββας Πουρσανίδης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

 

Φωτογραφίες: Ιωάννα Πούλιου

Ο Σ. Πουρσανίδης στο ΔΘ Πειραιά

Art Athina 2014 συνέχεια!

Αφιέρωμα στη γκαλερί και το περιοδικό "ΖΥΓΟΣ"
Happening τριών street-artists του Βασίλη, του Γιάννη και του Γιώργου, μαθητών μου στο AKTO.

Φωτογραφίες: Άρης Ρουπίνας

Minas - Ανορθόδοξη Πορεία

[…] Μια κατάδυση στην εξεγερμένη νεολαία του ’70, σ’ εκείνους τους ασυμβίβαστους εστέτ που ήθελαν να ζήσουν και με πολιτικούς και με αισθητικούς όρους είναι η αναδρομική έκθεση του Μηνά Σεμερτζιάν, 1940, στη νέα πτέρυγα του Μουσείου Μπενάκη. Δείχνουμε ζωγραφική μεν, αλλά συνηχούνται πλάι της εικόνες του σινεμά όπως τις έστησαν ο Νικολαΐδης ή ο Παναγιωτόπουλος, η μουσική της «Ρεζέρβας» του Σαββόπουλου ή τα τραγούδια του Σιδηρόπουλου. Παράλληλα αναβιώνει ο προδιδακτορικός κύκλος των νέων καλλιτεχνών στη Θεσσαλονίκη, η ελληνική εμιγκράτσια του Παρισιού κατά τη δικτατορία, η άτυπη «ακαδημία» του Τσαρούχη εκεί, αλλά και η ανάμειξη του Ιόλα στα εικαστικά δρώμενα της Ελλάδας με  την προώθηση  και νεότερων καλλιτεχνών όπως ο Μπουτέας, ο Λαζόγκας, ο Μηνάς, εκτός του Γκίκα ή του Τάκι.
Αυτό είναι το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο στο οποίο ωριμάζει το έργο του Μηνά ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, την Αθήνα και το Παρίσι, με μικρά διαλείμματα στη Νέα Υόρκη και επιστροφή πάλι στην Αθήνα. Ως προς τα κινήματα πάλι, η αμερικανική Pop συγκρούεται με το Nouveau Réalisme του Restany και η πολιτικοποιημένη τέχνη του Hamilton, του Richter, του Vostell ή του Beuys με την επιστροφή στην υποκειμενικότητα, τον προσωπικό μύθο και τη φυγή στο εξωτικό, το μυστικιστικό ή το νομαδικό όπως το διεκδικεί η Figuration Libre του Robert Combas ή η Transavanguardia του Bonito Oliva (1979) και των Chia, Clemente, Cucchi ή των γερμανών νεοάγριων (Lüpertz, Middendorf κλπ.). Ενδιάμεσα κυριαρχούν μεμονωμένες προσωπικότητες όπως ο Anselm Kiefer (1945) ή ο Gérard Garouste (1946), ο «μεταμοντέρνος» όπως συνεχώς δηλώνει, ενώ από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον των μίντια και της εικαστικής αγοράς ο Donald Sultan, o Julian Schnabel (o Damien Hirst δεν είχε εφευρεθεί ακόμη).
[...] Ο Μηνάς Σεμερτζιάν (Minas) είναι ένας καλλιτέχνης των μεταιχμίων, της μετάβασης και των αντιθέσεων. Ένας Αρμένιος της Θεσσαλονίκης που πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στην Κύπρο και την εφηβεία του στο Παρίσι. Που δε συγχρωτίσθηκε με τους συνομηλίκους του στην ΑΣΚΤ και, ίσως γι’ αυτό, δεν αισθάνθηκε ποτέ υποχρεωμένος να υπηρετήσει την όποια «ελληνικότητα» με όσο φολκλόρ και όση μιζέρια απόκτησε ο όρος αυτός, ανεπίληπτος κατ’ αρχάς, στην ιστορική του πορεία. Ο Μηνάς ήταν και παραμένει Ευρωπαίος και Ελληνικός (με του όρους του Καβάφη), δύσκολα ταξινομήσιμος και γι’ αυτό αυθεντικός. Ζει τη ζωή του ασυμβίβαστα -δηλαδή, κατά το δυνατόν, ποιητικά- πληρώνει τις επιλογές του και δε χρωστάει σε κανέναν (παρεκτός τα νομίσματα που χρωστάμε όλοι μας σ’ εκείνον το σκοτεινό βαρκάρη). Τα λάθη του είναι τα παράσημά του και μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως δεν έχει διαπράξει, ουσιαστικά, κανένα, εκτός ίσως κάποιων, λάθος, έργων. [...]

Από το εισαγωγικό κείμενο του Μάνου Στεφανίδη

Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει στο κτίριο της οδού Πειραιώς αναδρομική έκθεση του ζωγράφου Μηνά με έργα από που φιλοτεχνήθηκαν από το 1970 έως σήμερα και περιλαμβάνουν τις τρεις διαφορετικές περιόδους της καλλιτεχνικής του δημιουργίας. Πρόκειται για ένα ταξίδι στις περιπέτειες της εγχώριας αβανγκάρντ όπως αυτή διαμορφώνεται μετά το Μάη του 68 και την πτώση της δικτατορίας έως την εποχή της κρίσης των εικόνων, της ιδεολογίας και των κοινωνικών αξιών. Ο Μηνάς, με οδηγό τον Beuys αλλά και τον Τσαρούχη καταθέτει μια ζωγραφική παθιασμένη και ειρωνική, ταυτόχρονα ελληνική και κοσμοπολιτική. Και πάντα σε ανορθόδοξη πορεία προς το κατεστημένο γούστο...

Εγκαίνια: 12 Ιουνίου 2014, 20:00

Μορταράκος με λόγια, με εικόνες ή με έργα

Με αφορμή την έκθεσή του στα Τρίκαλα, στη γκαλερί alma που εγκαινιάζεται στις 28 Μαΐου στις 8μμ.

Μη με διαβάζετε αν έχετε δίκιο.

Νίκος Καρούζος

Το γοητευτικό με τη ζωγραφική είναι οι ποικίλες σκέψεις που δημιουργούνται στο θεατή εξ αιτίας της. Το πως δηλαδή απ' την εικόνα και τη δυναμική της, απ' την εικόνα και τη γοητεία της εκκινεί εκείνο το νήμα της σκέψης που (μπορεί να) μορφοποιείται σε λόγο. Κυριολεκτικά εξ αφορμής. Απ' την άλλη ένα κριτικό κείμενο οφείλει ν' αναπτύξει, συχνά ισορροπώντας στα όρια της υποκειμενικότητας ή και της αυθαιρεσίας, τα όσα ενστικτωδώς και εν σπέρματι υποστηρίζει χωρίς λόγια ο ζωγράφος με τις εικόνες του. Με τις θεματικές του εμμονές. Με τα στερεότυπα της μαστορικής του. Και βέβαια θα υπάρχει πάντα, όπως εξ άλλου συμβαίνει σε όλες τις παραστατικές τέχνες, ένα κομμάτι άρρητο και αόρατο, ακόμη κι απ' αυτόν τον ίδιο τον δημιουργό. Το πιο πολύτιμο.

Αντίθετα, στην ακαδημαϊκή τέχνη σταθερά αποθεώνεται το προφανές. Ό, τι δηλαδή ενθουσιάζει και εντυπωσιάζει το μικροαστό και την αισθητική του. Στην άλλη πάλι, την πιο ανήσυχη, την πιο πειραματική έκφραση, ιχνηλατείται πρωτίστως ο τρόπος που εν-σαρκώνονται οι ιδέες. Να γιατί ο μοντερνισμός είναι, εντέλει, ένας ιδεαλισμός χωρίς ρομαντικό πρόσημο. Δηλαδή με το συναίσθημα τιθασευμένο. Π.χ. o Duchamp ή ο Fontana. Και στον Κυριάκο Μορταράκο το συναίσθημα έπεται μιας αρχικής εννοιολογικής θέσης. Μιας πρώτης ιδέας, ας πούμε φιλοσοφικής. Απ' τα νεανικά του έργα προχωρεί ψαχουλευτά, σαν τον τυφλό στο σκοτεινό δωμάτιο για να χρησιμοποιήσω έναν πλεονασμό. Πρώτα αγγίζει, μετά κατανοεί, έπειτα ερμηνεύει και τέλος συγκινείται. Έτσι νομίζω αποκτά αξία κι η δική μας συγκίνηση (που, εξ ορισμού, δεν πρέπει να είναι εύκολη). Θέμα του τα πρωταρχικά πράγματα, τ' απολύτως χρειώδη, το εργαστήριό του, το φως της λάμπας και οι ακοίμητες ώρες που ξεκουράζονται, θαρρείς, πάνω στα φθαρμένα αντικείμενα. Κι έπειτα το δωμάτιο με την κλειστοφοβική του αίσθηση θα καταστεί “χώρος” όπως θα καταστεί “χρόνος” και το ατελείωτο στάγδην των λεπτών . “Χρώμα” και των δύο, χώρου και χρόνου, τα θαμπά γαιώδη, τα εξουδετερωμένα μπλε, τα βαριά πράσινα, το λυκόφως, το μισοσκόταδο στα, χωρίς ανοίγματα, εσωτερικά. Παλιότερα, ήταν το δωμάτιο του Van Gogh, γεμάτο ερωτικά ερωτήματα ύπαρξης. Πιο παλιά ακόμη πρωταγωνιστούσε ο κύβος, δηλαδή ένα αρχετυπικό δωμάτιο, ένας “οίκος”, μια θεατρική ιδεατή σκηνή στον χώρο, με υποτυπώδη όμως δράση. Επίσης κάτι απροσδιόριστο πύκνωνε πάντα την απόσταση από το έργο στο θεατή. Το αόρατο και πολύτιμο που λέγαμε πιο πάνω. Κι όμως, η θεματική του, σαράντα χρόνια τώρα, είναι διαλεκτικά διαυγέστατη. Χωρίς επιπόλαιους εντυπωσιασμούς ή “μεταφυσικές” ατμόσφαιρες. Η ποίηση της ύλης δεν χρειάζεται περαιτέρω ποίηση να υποστηριχτεί. Και οι λέξεις ας κολυμπούν μετέωρες στο ζωγραφικό φόντο όποτε υπάρχει χρεία...

Απλώς στα πρόσφατα έργα απαναλαμβάνεται από το Κυριάκο Μορταράκο το πρώτιστο θέμα των τεχνών της εικόνας (το ορθογώνιο, “παράθυρο” στον κόσμο” του Alberti, το καρέ του σινεμά, το κάδρο της φωτογραφίας) μ' έναν τρόπο βαρυσήμαντο, θα έλεγα μνημειακό αλλά και αρκούντως απελπισμένο. Τώρα το “παράθυρο” δεν έχει άνοιγμα, το ορθογώνιο παραμένει τυφλό, έχοντας, ανεπαισθήτως, κλείσει τον κόσμον έξω. Μια ζωγραφική τόσο για τη κρίση της ζωγραφικής όσο και για τη κρίση της κοινωνίας γενικότερα, χωρίς εύκολους συμβολισμούς. Χωρίς λαϊκισμούς. Το λόγο παίρνουν στη συνέχεια οι θεατές-αναγνώστες, όσοι διαβάζουν τους κώδικες ανάμεσα στο προφορικό και το καταγεγραμμένο, ανάμεσα στο προνεοτερικό και το λόγιο.

• Θ' ανοίξουμε, άραγε, τα κλειστά πλαίσια και πως;
• Με λόγια, με κείμενα ή με έργα;

27/4/2014

Μάνος Στεφανίδης

Ο Λαός Μίλησε!

Βλάσης Κανιάρης, Ό, τι θέλει ο λαός, Νέα Υόρκη, Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, 2003 (επιμελητής: Μ. Στεφανίδης)

Ο σοφός Λαός μίλησε και η δημοκρατία ενίκησε, όπως συνήθως συμβαίνει. Οι αρχηγοί χαιρέτησαν συγκινημένοι το καινούριο που, δεν μπορεί, κάποτε θα ενσκήψει, οι δημοσκόποι έτριψαν τα χέρια τους για την καλή δουλειά που έκαναν παραπλανώντας και παρασύροντας τον ως άνω σοφό Λαό για μια ακόμα φορά. Όμως, ανάμεσα στις ιαχές και τις τηλε-τράπεζες γλίστρησε η μικρή (;) λεπτομέρεια πως το ένα δέκατο περίπου του σοφού Λαού ψήφισε παλικαρίσια τους νεοναζί. Τους νεοναζί ενσυνειδήτως! Μήπως λοιπόν αυτή η θολή και εν τέλει επικίνδυνη έννοια “Λαός” που έρχεται από μακριά και έχει υποστεί ποικίλες μεταλλάξεις στην πορεία της, πρέπει εσπευσμένα να ξαναοριστεί απαλλασσόμενη από αρκετές ιδεοληψίες;

Τελικά για ποιον “λαό” μιλάμε; Επειδή τον Λαό εκπροσωπεί και το ΚΚΕ, έστω κι αν κινείται σε μονοψήφια ποσοστά, τον ίδιο Λαό επικαλούνται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, έστω κι αν από πλευράς προγράμματος και πιστεύω τους χωρίζει άβυσσος, για τον Λαό μάχονται -υποτίθεται- κομματίδια και αρχηγίσκοι, τον Λαό υπηρέτησε η υπερήφανη γενιά του Πολυτεχνείου (με τους Παπούτσηδες και τους Τζουμάκες και τους Λαλιώτηδες). Τον Λαό, τέλος, εκπροσωπούν όσοι έχουν μετατρέψει τον λαό -χωρίς κεφαλαίο Λ- σε υδαρή μάζα που άγεται και φέρεται και σ' εκείνον τον ζελέ που αποβλακωμένος από την τηλεόραση υπερψηφίζει Μπέο και Ψινάκη, Κασιδιάρη και Παναγώταρο, Πανίκα και Άδωνι, κ. ο. κ.

Και κάτι τελευταίο. Αυτόν τον λαό -πάλι με μικρό λ- δηλαδή όλους εμάς, προτού τον αποθεώσουμε, όλοι εμείς οι εκπρόσωποί του, σ' ένα κρεσέντο κουτοπόνηρου λαϊκισμού που πουλάει και, φευ, φέρνει ψήφους, οφείλουμε να τον μορφώσουμε. Και αυτό είναι χρονοβόρο και επίπονο. Κι ακόμη πιο επίπονο είναι να μεταμορφώσουμε τον ανώνυμο και αφηρημένο λαό σε επώνυμους και συγκεκριμένους πολίτες. Πράγμα που θα πει να καταστούμε από όχλος ατομικές, δηλαδή πολύτιμες, περιπτώσεις.

ΥΓ. 1 Και ας αφήσουμε τα ψευδοδιλήμματα περί μνημονίων κλπ... Εκτός κι αν όσοι ψήφισαν τους αντιμνημονιακούς χρυσαυγίτες και τους ΑΝ. ΕΛ. ψήφισαν σωστά. Ή, αν υπάρχει Έλληνας πολίτης που να επιθυμεί μνημόνια εκτός της οικονομικής ολιγαρχίας. Τα μνημόνια επέβαλαν και κατέστησαν μονόδρομο η πολυετής προδοσία του πολιτικού συστήματος και η ανεπάρκεια του εκλογικού σώματος. Όλα τα άλλα είναι και επικίνδυνοι λαϊκισμοί, όπως θα έλεγε και ο Βλάσης.

ΥΓ. 2 Ο Λαός λοιπόν μίλησε και μας ... ξεκούφανε!

ΥΓ. 3 Δεν χρειαζόταν ο ξένος τύπος να μας θυμίσει το άγος των Καννών και τον εξευτελισμό όχι μονάχα ενός πρωθυπουργού αλλά κι ενός ολόκληρου λαού. Υπενθυμίζω τι έγραφα τότε:

“Θα περάσει καιρός πολύς για να ξεπεράσει ο τόπος το άγος από την προσβολή των Καννών. Τότε που ένας κυρίαρχος πρωθυπουργός μιας ανεξάρτητης χώρας-μέλους της ΕΕ περίμενε, σαν μαθητούδι που έκλεψε το γλυκό απ' το βάζο, την ετυμηγορία των Μέρκελ-Σαρκοζί. Μας χωρίζουν μόλις δύο χρόνια και μοιάζει να το έχουμε ξεχάσει επειδή έτσι μας βολεύει. Όμως δεν παίζει κανείς ατιμωρητί με την Ιστορία. Ο εκλεγμένος πρωθυπουργός παραιτήθηκε δίνοντας τη θέση του στον τραπεζίτη που υπέδειξαν οι Βρυξέλλες. Την ηλιθιότητα και την ανικανότητα την διαδέχτηκαν η ιταμότητα και ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά  ενός κυρίαρχου κράτους. Ενός κακού μύρια έπονται... Ιδιαίτερα όταν σμπαραλιάζεις θεσμούς και δημοκρατικά δικαιώματα.”

http://manosstefanidis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_14.html