Ταξίδι στο σώμα

Οι ταξιδιώτες στο "Ελ.Βενιζέλος" θα έχουν την ευκαιρία ως τον Ιανουάριο του 2016 να επισκέπτονται την έκθεση του Δ. Αληθεινού με θέμα το ερωτικό σώμα, το ταξίδι, τις περιπέτειες των ταξιδιών και των σωμάτων, τον χρόνο, τη μνήμη του χρόνου, την απουσία,το πένθος, την ανάμνηση του έρωτα που είναι πάντα απών ακόμα κι όταν νομίζεις πως είναι δίπλα σου. Πρόκειται για ένα κολάζ φωτογραφιών από λεπτομέρειες γυμνωμένων κορμιών που δημιουργούν ενωμένα έναν ατέρμονο ορίζοντα επιθυμίας, τον βιωμένο χάρτη του ταξιδιού εν τόπω και χρόνω με οδοδείκτη ένα γυμνό κορίτσι και μια πόλη. Κάτω από κάθε φωτογραφία υπάρχει το όνομα μιας γυναίκας, το όνομα μιας πόλης και μια χρονολογία. Το ταξίδι συνεχίζεται...

-Ανθρωπομετρίες;

-Ένας θύσανος στη μέση της ερήμου; -Η χλόη ενός αιδοίου;

-Οι πτυχώσεις του δέρματος στη μασχάλη ή μια μυστική κρύπτη;

Το σώμα, κάθε σώμα είναι ένα τοπίο. Το αγαπημένο σώμα είναι επιπλέον κι ένα ταξίδι. Κάθε τοπίο είναι  κατά βάθος το αποτύπωμα ενός σώματος. Μια καμπύλη που χορεύει όλη μας η ζωή. Όταν η καμπύλη γίνει ευθεία...τότε θάνατος. Ως τότε όμως ας ταξιδεύουμε. Με όποιο τρόπο,με όποιο σώμα μπορεί ο καθένας... Επειδή το σώμα είναι το έσχατο μας δικαίωμα.    

Γιατί δε θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ

                                        Μη κλαις για τα πνιγμένα βρέφη.

                                         Κάνε κάτι. Μην τα περιμένεις όλα 

                                         από τον Αλέξη!

                                            

Παρά την παλιά προσωπική μου σχέση με τον Αλέξη, αυτή τη φορά δεν θα τον ψηφίσω και γιατί απογοητεύτηκα τόσο από τον εύκολο και εξακολουθητικό λαϊκισμό του αλλά και γιατί αποδείχτηκε ο ίδιος πολύ κατώτερος των ιστορικών περιστάσεων. Άβουλος και συγχρόνως υποχείριο μιας αξιοθρήνητης ομάδας μειρακίων τα οποία αντικατέστησαν την ιδεολογία της Αριστεράς και το ήθος των παλαιών αριστερών με τις πόζες και τις μούτες της εξουσίας. Δεν θα ψηφίσω τον Τσίπρα επειδή απέτυχε δραματικά σχεδόν σε όλες τις επιλογές προσώπων: Βαρουφάκης, Ζωή, Κατρούγκαλος, Ξυδάκης, Φλαμπουράρης, Σκουρλέτης, Τασία, Μητρόπουλος κλπ. Ακόμα και οι κατά τεκμήριον σοβαροί συνεργάτες του, όπως ο Δραγασάκης, ο Μπαλτάς ή ο Σταθάκης, αποδείχτηκαν ευθυνόφοβοι, λιποβαρείς και κρύφτηκαν στις δύσκολες στιγμές. Δεν θα ψηφίσω Τσίπρα κυρίως γιατί αφομοιώθηκε πολύ γρήγορα και σαν έτοιμος από καιρό με το παλιό πολιτικό κατεστημένο πολιτευόμενος με την πανάρχαια συνταγή του ρουσφετιού, της κομματίλας και της προώθησης των κολλητών. Κυρίως όμως ο Τσίπρας απέτυχε στο τεράστιο για την επιβίωση του τόπου θέμα που λέγεται Ευρώπη. Έχασε πολύτιμο χρόνο παίζοντας μιντιακά παιχνιδάκια και κοροϊδεύοντας όχι τόσο τους ιέρακες των Βρυξελλών-Βερολίνου, όσο τους ψηφοφόρους του τους ίδιους και όσους έδωσαν πίστη στην μαξιμαλιστική του υποσχεσιολογία. Κατ´ ουσίαν βέβαια προώθησε αποτελεσματικά τις επιλογές του Σόιμπλε για τον Ευρωπαϊκό νότο. Επειδή η Ευρώπη χρειάζεται μεν αλλαγές, αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με βαρουφακισμούς. Ένας ακόμα Μαυρογιαλούρος δυστυχώς με αριστερό πρόσημο που πίστεψε πως αρκεί να βγάλεις τη γραβάτα για να γίνεις επαναστάτης... 

Ο Τσίπρας απέτυχε παντού και κυρίως στο μεταναστευτικό, στο οποίο δεν επέδειξε ούτε τα στοιχειώδη αριστερά ανακλαστικά, ούτε την βασική διεθνιστική αλληλεγγύη. Δούλεψε αυτή τη τεράστια τραγωδία μόνο μιντιακά με μόνο στόχο να μην θιγεί το προσωπικό του κύρος. Ακόμα και στο ντιμπέιτ υπεραμύνθηκε της εξοργιστικά γραφικής Τασίας τη στιγμή που ο υπηρεσιακός υπουργός έκανε πολλά περισσότερα από όσα όλη του η κυβέρνηση επί επτά ολόκληρους μήνες. Η δεξιά Μέρκελ αυτή την στιγμή τον διδάσκει πως ο σοβαρός πολιτικός εκμεταλλεύεται υπέρ του ακόμη και τις πιο αντίξοες συνθήκες και πως υπάρχουν λαϊκισμοί με στύλ, λαϊκισμοί που έχουν σοβαρό πολιτικό υπόβαθρο αλλά και λαϊκισμοί που γελοιοποιούν τον εμπνευστή τους όπως το κάλπικο νόμισμα, τον παραχαράκτη του. Η σέλφι της Μέρκελ με τους πρόσφυγες αλλά και τα συγκινητικά πανό με τα οποία οι "ρατσιστές και κακοί" Γερμανοί υποδέχονται προγραμματικά και μεθοδευμένα τους εξαθλιωμένους των πολέμων που αν δεν προκαλεί, τουλάχιστον υποδαυλίζει η Δύση, αποδεικνύoυν πως η υψηλή πολιτική μπορεί να γίνει με  πολύ απλοϊκά μέσα. Αντίθετα, ο αριστερός και ευαίσθητος (;) Τσίπρας ήταν τόσο άφαντος από τα νησιά που δοκιμάζονταν όσο ανύπαρκτοι και οι εμπλεκόμενοι υπουργοί του. Οι εξωφρενικές δηλώσεις της Τασίας θα τον ακολουθούν πάντως για πολύ καιρό όπως θα κυνηγούν όλη την Ευρώπη για άδηλο χρόνο οι σκηνές των βρεφών που πνίγονται στη Μεσόγειο με τους γονείς  τους να ολολύζουν από απόγνωση. Αυτός ο θρήνος κι αυτό το άγος των χορτασμένων απέναντι στους παρίες του πλανήτη είναι η Σοά της εποχής μας. Ο τρόπος, δηλαδή, για να κάνει αισθητή η Ιστορία τη παρουσία της μέσα απ´ το δράμα και τη φρίκη. Όμως ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός  δεν βρήκε να πει ένα "εύγε" στους εκατοντάδες λιμενικούς που πετυχαίνουν καθημερινά μικρά και μεγάλα θαύματα, βοηθώντας τους θαλασσοπνιγμένους αλλά και την λαϊκή μάζα των κατοίκων που αγκάλιασε τους πεινασμένους επειδή θυμήθηκε αταβιστικά και τη δική της αρχαία πείνα. Η ηγεσία αντίθετα  επέλεξε να στιγματίσει την μειονότητα που αισχροκέρδισε. Είναι σαν να έδωσαν το κλίμα της Κατοχής, όχι η αντίσταση αλλά αποκλειστικά οι μαυραγορίτες. Άρα,είναι και μικρόψυχοι και ανίκανοι να δουν πέρα από το υπερφίαλο εγώ τους... Επτά μήνες λόγια, ποτέ έργα. Και,δυστυχώς, κανένα πρόγραμμα εκτός των φλερτ με Πούτιν ή των διαδόχων του Τσάβες (Ο Μαδούρο έστειλε δημοκρατικότατα τον αρχηγό της αντιπολίτευσης στη φυλακή για 15 χρόνια. Βαγγέλη, πρόσεχε, δεν παίζει κανείς με κοτζάμ Νίκο Παππά!). Οι μικρονοϊκοί,οι φαντασιόπληκτοι -τύπου Κοτζιά- αλλά και οι κρινόληροι -τύπου Φλωμπέρ- στην εξουσία, τι πιο εύκολη λεία για τα σαρκοβόρα της Bundesbank;

Και τώρα τι κάνουμε; Σκέφτομαι μια κυβέρνηση ευρέος συνασπισμού με όλα τα κόμματα να αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν ώστε να προχωρήσουν οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις κι όχι αποκλειστικά ο μονόδρομος  της επιβολής νέων φόρων. Μια τέτοια κυβέρνηση θα διεκδικήσει με κύρος τη μείωση του χρέους αφού πρώτα πείσει τους δανειστές με τη πολιτική της και αφού ικανοποιήσει την απαίτηση των εταίρων να δουν επιτέλους κάτι να αλλάζει. Αυτό δηλαδή που δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά κι ο ίδιος ο Τσίπρας αποτυγχάνοντας σε όλες σχεδόν τις προσωπικές του επιλογές και μη διαθέτοντας στοιχειώδες κριτήριο αξιολόγησης.

ΥΓ 1: Μήπως πρέπει η υπηρεσιακή κυβέρνηση να παραμείνει έξι μήνες ακόμα; (Και μετά μου λένε ότι δεν αγαπάω το Μαρινάκι!)

ΥΓ 2: Απ´ τα ψηφοδέλτια Επικρατείας βρήκα πιο ψαγμένο εκείνο του "Ποταμιού" και πιο ανέμπνευστο αλλά και φαβοριτικό εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ. Καμιά τρέλα, καμιά ανατροπή, κανένα καινούργιο πρόσωπο. Από μια πρώην Αριστερά που αξιοποιεί αποκλειστικά τους αριστερούς της φορμόλης.

ΥΓ 3:
Πρώτα ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ
Κι έπειτα σιχτίριζα.
Έσκουζα μα και τσίριζα
Κι όλο σκατά εμύριζα.
     (Συμβολικόν Δημώδες)

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟ ΓΕΛΙΟ,ΤΟ ΔΑΚΡΥ,ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Κωστής Γεωργίου, Αναφορά στον Πειραιά του Γ. Τσαρούχη, 230x160 εκ, 2015

Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη έκθεση, η οποία συγκροτείται από ένα μόνιμο κι ένα μεταφερόμενο μέρος. Έχοντας ως άξονα και ως κεντρικό θεματικό στοιχείο το ίδιο το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, τη λειτουργία και την ιστορία του, επιδιώκει να συνδυάσει το «θέατρο» ως παραστασιολογικό γεγονός αλλά και το «δάκρυ» ή το «γέλιο» ως κυρίαρχα συγκινησιακά στοιχεία, που εξ ορισμού το θέατρο όπως και κάθε άλλη τέχνη επιδιώκει. Ο τίτλος προέρχεται από την περίφημη φράση «ές δάκρυα ἔπεσε τό θέατρον» που αναφερόταν στην παράσταση «Μιλήτου Άλωσις» του τραγικού ποιητή Φρυνίχου. Γιατί μπορεί η εύκολη συγκίνηση να είναι ο πιο ύπουλος εχθρός της αληθινής τέχνης, αλλά η βαθιά συγκίνηση είναι το ουσιαστικό κέρδος κάθε αληθινής καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Ως εκ τούτου την έκθεση συγκροτούν:

1) Αρχιτεκτονική - Ιστορία

Θα υπάρχει πλούσιο αρχειακό υλικό από την ιστορία και τη λειτουργία του ΔΘΠ όπως αρχιτεκτονικά σχέδια, πρακτικά του δημοτικού συμβουλίου, εντολές ανάθεσης αρχιτεκτονικού έργου, φωτογραφίες από την ανοικοδόμηση του Δημοτικού Θεάτρου, πολεοδομικός χάρτης και φωτογραφίες του Πειραιά του 19^ου αιώνα - του «Μάντσεστερ» της απελευθερωμένης Ελλάδας. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στον αναδυόμενο νεοκλασικισμό, ο οποίος προσέδιδε μια ιδεαλιστική-ρομαντική διάσταση στο κατά τα άλλα ραγδαία εκβιομηχανιζόμενο πρώτο λιμάνι της χώρας. Σημαντική ενότητα αποτελούν τα αρχιτεκτονικά σχέδια (τομές, κατόψεις, προόψεις) αλλά οι προτάσεις ιστορικής αποκατάστασης του ΔΘΠ που φιλοτέχνησε ο διάσημος σκηνογράφος αλλά και ρέκτης μελετητής της αρχιτεκτονικής θεάτρου, Νίκος Πετρόπουλος.

(Για εκπαιδευτικούς λόγους οι έννοιες «νεοκλασικισμός», «βιομηχανική επανάσταση», «αστικοποίηση», «κοινωνική διαστρωμάτωση», «ιδεαλισμός», «ρομαντισμός», «ρεαλισμός», κλπ. αναπτύσσονται με σύντομο αλλά αρκούντως διαφωτιστικό τρόπο ώστε να βοηθηθούν τόσο οι μαθητές – επισκέπτες της έκθεσης όσο και οι καθηγητές τους).

2) Θέατρο - Παραστασιολογία

Το δεύτερο σκέλος της εκθεσιακής ενότητας (τόσο της σταθερής όσο και της μεταφερόμενης), συγκροτείται από το πλούσιο δραματολογικό υλικό που υλοποιήθηκε στο ΔΘΠ σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής του διαδρομής που υπερβαίνει τον αιώνα: Με βασικό άξονα τη διεύθυνση Ροντήρη αλλά και με τα πριν και τα μετά συνταρακτικά θεατρικά γεγονότα (από τον Βεάκη και την Παξινού, ως τον Χορν και τη Λαμπέτη), η έκθεση παρουσιάζει ένα πλούσιο υλικό από φωτογραφίες, προγράμματα παραστάσεων, θεατρικές κριτικές, χειρόγραφα και αποκλειστικές φωτογραφίες των πρωταγωνιστών, σκηνικές οδηγίες, ρεπορτάζ κι εξώφυλλα εφημερίδων και περιοδικών και κυρίως κοστούμια, σκηνογραφικές μακέτες και σκίτσα από το ανέβασμα των παραστάσεων. Σε σχέση με αυτό ακριβώς το υλικό, θα παρουσιάζεται η διαδραστική performance «Να ντύσουμε τους γυμνούς» κατά την οποία οι νεαροί μαθητές θα έρχονται σε επαφή με τον τεράστιο πίνακα, μήκους 6 μέτρων, με τους γυμνούς μουσικούς του Σάββα Πουρσανίδη, που ονομάζεται Theatrum Mundi και με ιστορικά κοστούμια που κατά καιρούς «παραστάθηκαν» στο ΔΘΠ. Στη συνέχεια θα τους ζητείται να ταυτίσουν τα πραγματικά κοστούμια ή άλλα φανταστικά, δικής τους επινόησης, ντύνοντας έτσι τους γυμνούς μουσικούς της ζωγραφικής σύνθεσης. Το υλικό έχει συγκεντρωθεί από ποικίλες πηγές όπως: Θεατρικό Μουσείο, Εθνικό Θεάτρο, Εθνική Λυρική Σκηνή, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, Δωρεά Μάνου Κατράκη, Αρχείο Αμφιθεάτρου-Σπύρου Ευαγγελάτου, Αρχείο Νίκου Πετρόπουλου,Συλλογές ΕΛΤΑ (πορτραίτα πρωταγωνιστών που φιλοτέχνησε ο Κ. Σπυριούνης), Αρχείο Γιάννη Μετζικώφ, κα.

3) Tο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σήμερα

Το ΔΘΠ είναι ιστορία αλλά είναι και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και εντυπωσιακό παρόν. Οι εργασίες ανακαίνισής του αποτελούν πολύτιμη πηγή αρχιτεκτονικής και θεατρικής γνώσης. Σ' αυτό το τρίτο μέρος της έκθεσης παρουσιάζονται κοστούμια, βίντεο, φωτογραφίες από τις εργασίες ανακαίνισης αλλά και αποπεράτωσης (κυρίως η εξαιρετική δουλειά της φωτογράφου Μαρίας Κούκου), καθώς και υλικό από την τελετή εγκαινίων που επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς και τις παραστάσεις που ανέβηκαν σ' αυτό την τελευταία διετία όπως π.χ. η «Οδύσσεια» του Λιβαθινού, ο «Μεφίστο» των Μνουσκίν-Μαστοράκη, ο «Ερωτευμένος Σοπέν» των Γιαννίν Μποκέν και Φρεντερίκ Σοπέν (από την Εθνική Λυρική Σκηνή) κ.α.

Α. Αντωνόπουλος, Μικρό Θέατρο, 2015

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το εικαστικό τμήμα της έκθεσης στο οποίο εκτίθενται πίνακες και κατασκευές που αντλούν την εμπνευσή τους από το Δημοτικό Θέατρο διαχρονικά. Μεταξύ των άλλων συμμετέχουν οι: Πέτρος Ζουμπουλάκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Γιάννης Αδαμάκης, Τάσος Αριδάς, Βασίλης Τάγκαλος, Κωστής Γεωργίου, Γιάννης Ασημακόπουλος, Κωνσταντίνα Συλίκου, κα.

Τέλος, εκθέσιμο υλικό και μάλιστα πολύτιμο, αποτελεί η αρχική, τεχνική υποδομή του ΔΘΠ δηλαδή τα σταγκόνια, οι μηχανισμοί σκηνής, τα τραμπουκέτα, τα βαρούλκα, τα οποία εθεωρούντο τα τελειότερα της εποχής τους (τέλος 19^ου αιώνα). Τα σπαράγματα αυτά σήμερα αφενός ανακαλούν κάποιες «ηρωικές» στιγμές του ιστορικού κτίσματος, αλλά λειτουργούν και ως αυτόνομα γλυπτά, ως ποιητικές κατασκευές που μπορεί να μην παράγουν πια θέατρο, παρακινούν όμως ονειροπόληση.

Νίκος Πετρόπουλος, Πρόταση για το Φουαγέ

Η έκθεση συνοδεύεται από αναλυτικό κατάλογο με ιστορικά στοιχεία, φωτογραφικό υλικό, βιογραφικά των καλλιτεχνών κτλ. Έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η παιδαγωγική αποστολή των ποικίλων εκδηλώσεων του project.

Η έκθεση «Το Θέατρο και το Δάκρυ» συμπεριλαμβάνεται στα προγράμματα του ΕΣΠΑ.

Ο επιμελητής της έκθεσης Μάνος Στεφανίδης - Αναπληρωτής Καθηγητής του ΕΚΠΑ

Η βοηθός επιμελητή Κατερίνα Πεσταματζόγλου - τελειόφοιτη φοιτήτρια του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

ΚΟΚΚΙΝΟ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

K O K K I N O

Θρύλε Θεέ μου...

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΥΘΕΑΜΑ

• Περίληψη της κεντρικής ιδέας

Στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου, στη Δημοτική Πινακοθήκη και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά θα παρουσιαστεί μια μεγάλη εικαστική έκθεση με πίνακες, γλυπτά, κατασκευές, φωτογραφίες, βίντεο εγκαταστάσεις και θεατρικά περιβάλλοντα με κεντρικό άξονα το κόκκινο χρώμα και την ταύτισή του τόσο με τον ΟΣΦΠ, όσο και με την γενικότερη ιδεολογία και την αισθητική του Πειραιά. Κόκκινο είναι το χρώμα της ζωής αλλά και του αγώνα, της θυσίας αλλά και του θριάμβου, της διαρκούς επανάστασης την οποία δικαιούνται όλοι όσοι πιστεύουν στη μεταφυσική της τέχνης.

Κωστής Γεωργίου, Μουσείο Μπενάκη 2014

• Κυρίως Θέμα

Θα παρουσιαστούν έργα σαράντα περίπου καλλιτεχνών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ιστορικά ονόματα της ελληνικής τέχνης, από τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Γιάννη Γαΐτη, τον Θεόδωρο Στάμο, τον Βλάση Κανιάρη και τον Γιάννη Κουνέλλη έως τους πιο νέους και πιο ρηξικέλευθους όπως είναι ο street artist Μανώλης Αναστασάκος και ο εικαστικός και σκηνοθέτης του σινεμά Άγγελος Σπάρταλης. Με άξονα το ιστορικό Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, η έκθεση έχει ως βασικό στόχο να προσφέρει ένα πολυθέαμα, που με αφορμή τον Ολυμπιακό - ένα αθλητικό σωματείο αλλά και μια ιδέα που είναι ταυτισμένη με το πρώτο λιμάνι της χώρας - θα φέρει το ευρύτερο κοινό σε επαφή τόσο με τη σύγχρονη ελληνική εικαστική πραγματικότητα, όσο και με την μυστηριώδη αλλά υπαρκτή σχέση ανάμεσα στην κινούμενη και τη στατική εικόνα, ανάμεσα στον ιδανικό χώρο της ζωγραφικής και την καθημερινή πραγματικότητα.

Περισσότερο από μια τυπική έκθεση, οι διοργανωτές στοχεύουν σε μια διαδραστική, αμφίδρομη διαδικασία, σε ένα «πανηγύρι» στο οποίο θα συμμετέχουν όλοι οι θεατές και το οποίο θα έχει ως αιχμή του δόρατος της όποιας πολιτιστικής υπέρβασης το αγαπημένο Δημοτικό Θέατρο της πόλης.

• Περαιτέρω πληροφορίες

Η έκθεση συνδυάζει συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία, όπως π.χ. την ταινία «Στέλλα» του Κακογιάννη σε σκηνικά του Τσαρούχη (ο οποίος με βοηθό τον Βλάση Κανιάρη, διακοσμεί το δωμάτιο της Στέλλας με τις μυθικές πια ελαιογραφίες του, π.χ. το μπούστο του Μίμη Στεφανάκου), με την παρουσίαση πορτραίτων ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού π.χ. του Ελληνογάλλου Υβ Τριαντάφυλλου, που φιλοτέχνησε αρκετά χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Τσαρούχης, μετά από παραγγελία του τότε προέδρου του ΟΣΦΠ Νίκου Γουλανδρή κ.ο.κ. Η έκθεση δεν είναι τυπικά ιστορική (έχουν προηγηθεί άλλες τέτοιες προσπάθειες), αλλά ευρύτερα «συναισθηματική», λόγω του μύθου του Κόκκινου ως χρώματος του πάθους και του μύθου του Πειραιά ως πόλης- σύμβολου της αντισυμβατικής συμπεριφοράς, αυτό που κάποτε ονομάζαμε μαγκιά, αλλά που τώρα διστάζουμε να χρησιμοποιήσουμε λόγω κατάχρησης του όρου.

• Οι καλλιτέχνες

Ανάμεσα στους εκθέτες υπάρχουν οι πλέον διακεκριμένοι εκπρόσωποι του τελάρου στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, όπως είναι ο εγκατεστημένος στο Βερολίνο ζωγράφος Θράφια (Παναγιώτης Δανιηλόπουλος), ο Πέτρος Ζουμπουλάκης, ο Παναγιώτης Τανιμανίδης, ο Γιάννης Τζερμιάς, ο Θανάσης Μακρής, η Έλλη Χρυσίδου, ο Στάθης Ανδρουτσάκης, οι Kalos & Klio, ο Γιάννης Φωκάς, η Ελένη Παυλοπούλου, ο Χρυσόστομος, η Μαρία Αναστασίου, ο Γιάννης Αδαμάκης, ο Στάθης Βατανίδης, ο Σωτήρης Αδριανός, ο Γιάννης Ασημακόπουλος, ο γλύπτης και ζωγράφος Κωστής Γεωργίου, οι γλύπτες Σταύρος Διακουμής και ο Άγγελος Παναγιωτίδης, οι Πειραιώτες καλλιτέχνες Ηρακλής Παρχαρίδης και Γκάγκικ Αλτουνιάν, ο φωτογράφος Τάσος Βρεττός που έχει συνθέσει εμπνευσμένα τις προπονήσεις των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού με το εννοιολογικό στοιχείο της τέχνης, ο αυτοδίδακτος εικαστικός δημιουργός Γιώργος Βορρές, οι καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών Θεόδωρος Παπαγιάννης, Γιώργος Λάππας κ.α. Τον χώρο της performance θα εκπροσωπήσουν ο Δημήτρης Αληθεινός, ο Γιάννης Μπουτέας ο Άγγελος Παπαδημητρίου,ο Γιάννης Μετζικώφ, κα.

Θράφια, Bundesbank Deutschland, 2015

• Επίλογος

Η έκθεση «Κόκκινο» φιλοδοξεί να ενεργοποιήσει τους τρεις πολιτιστικούς πόλους του Πειραιά, δηλαδή το Δημοτικό Θέατρο του Λαζαρίμου, τη Δημοτική Πινακοθήκη του Τσίλλερ και το Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά - το μουσείο που φιλοξενεί τα πιο σημαντικά χάλκινα γλυπτά της κλασσικής αρχαιότητας στον ελληνικό χώρο - σε ένα αρμονικό σύνολο. Ιστορικά έργα και σύγχρονοι πειραματισμοί ενεργοποιούν το κέντρο της πόλης του Πειραιά, απ' την Ακτή Τζελέπη ως το λιμάνι της Ζέας και από την πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου ως τον Προφήτη Ηλία. Υπενθυμίζεται ότι οι αγιογραφίες του Προφήτη Ηλία έχουν φιλοτεχνηθεί από τον ζωγράφο κι ιερέα παπα-Σταμάτη Σκλήρη, μέσα από μια νεωτερική εικαστική ματιά, με τα κόκκινα και τα λευκά να κυριαρχούν! Αυτές οι τοιχογραφίες θα προβάλλονται μεγεθυμένες στην πρόσοψη του ράλλειου κτιρίου, δίπλα από το Δημοτικό Θέατρο. Επίσης σε ένα από τα σόκορα των κτιρίων της Ακτής Τζελέπη, ο γκραφιτάς Μανώλης Αναστασάκος προτίθεται να ζωγραφίσει σε μια χιουμοριστική παραλλαγή το σώμα του έφηβου νέου που δεσπόζει στο σήμα του Ολυμπιακού - ύψους 20 μέτρων… Περισσότερα στο επόμενο Δελτίο Τύπου.

Η έκθεση συνοδεύεται από αναλυτικό κατάλογο με ιστορικά στοιχεία, φωτογραφικό υλικό, βιογραφικά των καλλιτεχνών κτλ. Έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η παιδαγωγική αποστολή των ποικίλων εκδηλώσεων του project.

Χρόνος παρουσίασης Δεκέμβριος 2015-Φεβρουάριος 2016

Ο επιμελητής της έκθεσης:  Μάνος Στεφανίδης - Αναπληρωτής Καθηγητής του ΕΚΠΑ

Η βοηθός επιμελητή: Κατερίνα Πεσταματζόγλου - τελειόφοιτη φοιτήτρια του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Βούλα Ζουμπουλάκη

Απεβίωσε η μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου Βούλα Ζουμπουλάκη, σύζυγος του μυθικού στυλίστα του παλκοσένικου Δημήτρη Μυράτ και αδελφή του ζωγράφου και σκηνογράφου Πέτρου Ζουμπουλάκη.

"...Η Βούλα Ζουμπουλάκη, έφυγε το απόγευμα της Δευτέρας από τη ζωή, σε ηλικία 91 ετών.

Γεννημένη στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 24 Σεπτεμβρίου του 1924, η Βούλα Ζουμπουλάκη θέλοντας να κάνει το χατίρι της οικογένειάς της μπαίνει στη Νομική Σχολή Αθηνών, ενώ παράλληλα σπουδάζει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Μονωδίας του Εθνικού Ωδείου.
Μαθήτρια ακόμα της σχολής του Εθνικού, γνωρίζει τον Δημήτρη Μυράτ με τον οποίο παντρεύεται στο Κάιρο το 1951. Η Μαρτίριο από το «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα», είναι ο πρώτος της σημαντικός ρόλος, στο θέατρο Κοτοπούλη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Στο ίδιο θέατρο, διευθυντής του οποίου ήταν ο Δημήτρης Μυράτ θα συνεχίζει με παραστάσεις όπως: «Φαύλος κύκλος» του Ψαθά, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, «Επτά χρόνια φαγούρα» του 'Αξελροντ, «Η δικηγορίνα» του Βενέιγ, «Λυσσασμένη γάτα» του Ουΐλλιαμς κ.α.
Από το 1957, πρωταγωνιστεί στον θίασο του Δημήτρη Μυράτ στην «Υπόθεση Ντρέυφους» του Σκουλούδη, «Το φως της καρδιάς» του Ουΐλλιαμς, τους «Δίκαιους» του Καμί, το θρυλικό «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλλο κ.α.
Από το 1968 το θεατρικό σχήμα γίνεται «Θίασος Μυράτ - Ζουμπουλάκη» και συνεχίζουν με έργα όπως: «Εσθήρ» του Ρακίνα, «Απαγορευμένο τετράδιο» του Τσέσπεντες, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή», «Διάλογοι» του Πλάτωνα, «Εκάβη» του Ευριπίδη, «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Πιραντέλλο κ.α. Το Μετά το θάνατο του Δημήτρη Μυράτ το 1991, συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο, και με το Μοντέρνο Θέατρο του Γιώργου Μεσσάλα.
Στον κινηματογράφο, όλοι την θυμόμαστε ως Αννέτα στην «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη, να τραγουδά το «Εφτά τραγούδια θα σου πω», ενώ έχει παίξει ακόμα σε εννέα ταινίες. Για την τελευταία της ταινία τους «Αθηναίους» του Γιάννη Αλεξάκη, το 1990, απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας στην κατηγορία Β' ρόλου.
Η Βούλα Ζουμπουλάκη έχει τιμηθεί με το Α' Βραβείο Φεστιβάλ Λισσαβόνας (1964), με το Α'βραβείο ηθοποιίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1966 αλλά και με το Α' Έπαθλο Μ. Κοτοπούλη (καλύτερης ηθοποιού) το 1961.
Στις ελάχιστες τηλεοπτικές εμφανίσεις της ανήκει και η τηλεοπτική σειρά «Πορφυρα και αίμα» του Νίκου Φώσκολου, το 1978.
H κηδεία της Βούλας Ζουμπουλάκη θα γίνει την Παρασκευή από το Α' Νεκροταφείο στις 16.00."

 

Θα τη θυμάμαι πάντα για το εσωτερικό της παίξιμο, τη σκηνική κομψότητα και χάρη, το βιμπράτο της φωνής, αλλά και τις απίστευτες εκρήξεις όταν απαιτείτο δραματική κορύφωση που θύμιζαν λέαινα. Κάτι ανάμεσα σε Παξινού και Λαμπέτη. Ή μάλλον Βούλα Ζουμπουλάκη. Απλώς.

Ξυδάκης

Για μερικούς ανθρώπους η φάτσα τους είναι η τιμωρία τους. Δεν είμαι ρατσιστής, ελπίζω. Είμαι φυσιογνωμιστής. Τον βομβάρδισα με προτάσεις και αυτόν και τον πρωθυπουργό του, ούτε καν μου απάντησαν. Δεν είναι μόνο γραφειοκράτες, είναι και ατάλαντοι. Και βέβαια δεν έχουν σχέση με τον πολιτισμό, ούτε καν με τη διαχείρισή του. Για αυτούς, ο πολιτισμός, όπως και όλα τα άλλα άλλωστε, είναι αναβαθμοί για τη κατάκτηση, τη χρήση αλλά και τη κατάχρηση της εξουσίας. Ο Ξυδάκης υπήρξε έμμεσα μαθητής μου (όπως εξ άλλου και η Ζαχαροπούλου) όταν εκείνος έκανε ρεπορτάζ κι εγώ έγραφα επιφυλλίδες στη Καθημερινή μετά από πρόσκληση του Αντώνη Καρκαγιάννη. Μετά, ως τεχνοκριτικός κατ' αποκοπήν, έγινε ανταγωνιστής μου φτάνοντας στο σημείο, ο ζηλιαρούλης, να με διαγράψει από την AICA (Εταιρεία Ελλήνων Τεχνοκριτών). Ευτυχώς τώρα με αποκαθιστά ο νέος της πρόεδρος Εμμανουήλ Μαυρομμάτης. Ο Ξυδάκης, αν και εραστής της δραχμής, δεν πήγε με τον Λαφαζάνη γιατί βέβαια ξέρει το συμφέρον του. Η συνεχής τηλεοπτική του έκθεση όμως έπληξε ανεπανόρθωτα το όνομα που είχε κάνει ως επιφυλλιδογράφος της Καθημερινής. Ήταν τότε που τον ενέπνεε η στήλη μου "Το Γυάλινο Μάτι" στην Ελευθεροτυπία. Μόνο που αυτός περιοριζόταν σε λυρικές γενικότητες αναφερόμενος στον πολιτισμό και την πολιτική του, χωρίς ποτέ να θίγει την εξουσία και τους εκπροσώπους της. Όμως η κριτική πρέπει πάντοτε να γίνεται ad hominem. Αλλιώς καταντάει ευχολόγιο και κήρυγμα. Θα μου πείτε βέβαια πως μόνο όταν γράφεις έτσι, γίνεσαι υπουργός. Και θα σας απαντήσω πως πολύ γρήγορα έτσι και ξεγίνεσαι. Επειδή αυτό που τελικά μένει είναι κάποια κείμενα και συγκεκριμένες στάσεις. Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις και μήντια-σαγανάκι.

Ό, τι έμαθα από τους 8 μήνες εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ

 Η εξουσία παχαίνει, η εξουσία ναρκώνει, η εξουσία υπάρχει για τον εαυτό της, η εξουσία ανακυκλώνει τα γνωστά φθαρμένα πρόσωπα, π.χ. τον Ρουμελιώτη και τον Ταγματάρχη -αυτό είναι η ασφάλεια της-  και έπειτα προσελκύει τα καινούρια ώσπου να κάνει κι αυτά γνωστά και φθαρμένα. Στην εποχή της ταχύτητας, η διαδικασία αυτή είναι μοιραίο να γίνεται ταχύτατα και τα πρόσωπα να μεταλλάσσονται σε προσωπεία πιο γρήγορα από ό, τι μεταμόρφωσε η Κίρκη τους συντρόφους του Οδυσσέα. Μόνο που τώρα μιλάμε για τους δικούς μου συντρόφους. Οι σύντροφοι μου, τι οξύμωρο, είναι πια μοχλός της εξουσίας. Κι εγώ; Εγώ είμαι πάλι στον γνωστό μου ρόλο του να είμαι απέναντι. Μόνο μου αξιοθρήνητο όπλο, τα κείμενά μου. Κείμενα που προσπαθούν να καταδείξουν την αχρωματοψία της εξουσίας.

Επειδή η εξουσία δεν είναι ούτε γαλάζια, ούτε πράσινη, ούτε κόκκινη. Η εξουσία είναι δεν είναι καν ριγέ. Η εξουσία είναι απλώς εξουσία και το χρώμα της αργά η γρήγορα θα είναι το μαύρο. Θέλετε ένα παράδειγμα; Τον Φίλη να κατηγορεί τη Ζωή ότι συμπλέει με τη Χρυσή Αυγή, sic! Η εξουσία δεν αξιοποιεί ευκαιρίες γιατί είναι αυτή η ευκαιρία για τους λογής επιβήτορες της. (Οι φοράδες της εξουσίας περιέργως μου είναι συμπαθέστερες). Ζούμε την απομάγευση της Αριστεράς -χρησιμοποιώ ενσυνείδητα τον παλαιό όρο Entzauberung der Welt του Max Weber, ενός διανοητή ισάξιου του Karl Marx. Ζούμε ήδη την θλιβερή απομυθοποίηση  της Αριστεράς όπως την διαχειρίστηκαν άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων οι οποίοι πάντως παίρνουν τον εαυτό τους πάρα πολύ σοβαρά. Ανυπαρξία σχεδίου, έλλειψη άποψης, απουσία οράματος, θλιβεροί αυτοσχεδιασμοί, έλλειμμα ευρωπαϊκής συνείδησης, ιδεοληψία και λαϊκισμός στη θέση της θεωρίας, κλπ. Η Αριστερά χωρίς θεωρία δεν είναι όμως Αριστερά.Χωρίς ρεαλισμό και πρόγραμμα εξουσίας. Αντίθετα, μας κυβέρνησαν κάποιοι νεόπλουτοι "τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας". (Άραγε αντιλαμβάνεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το υπονοούμενο; Βλέπει λίγο σινεμά ή μόνο την ΕΡΤ ή το κανάλι της Βουλής;).

Πιο συγκεκριμένα: Η παιδική χαρά του Τσίπρα δεν προχώρησε στο χωρισμό Εκκλησίας -Κράτους, δεν θεσμοθέτησε την απλή αναλογική, εξέλεξε τον Παυλόπουλο πρόεδρο, συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ και τους πιο παλαιούς παλιοπασόκους, προώθησε θλιβερούς τύπους σε θέσεις εξουσίας, είτε επιβραβεύοντας το παλιό κατεστημένο, είτε διορίζοντας κομματόσκυλα, γελοιοποίησε τον θεσμό των εκλογών με την κατάχρησή του, κλπ. Κυρίως έχασε πολύτιμο πολιτικό χρόνο με τους γελοίους βαρουφακισμούς. Δεν θα ξεχάσω τη Ζωή να ρωτάει τον Ταγματάρχη τι έκανε το βράδυ που έκλεισε η ΕΡΤ, εκείνος αντί να απαντήσει "γαμούσα περίεργους" ψελλίζει δικαιολογίες. (Μπράβο Κατερίνα Κοσκινά! Αυτή τη φορά έκανες διάνα...)

Καμία φρέσκια ιδέα πουθενά. Καμία ευαισθησία προς την παραγωγική διαδικασία και τις στρατιές των απολυμένων του ιδιωτικού τομέα, κανένας τρόπος απέναντι σε όσους ελάχιστους επιχειρούν ακόμη σε ένα καθημαγμένο οικονομικό περιβάλλον και μια νεκρωμένη αγορά. Καμία ανατροπή στην παιδεία και τον πολιτισμό με τους ανεπαρκέστατους Μπαλτά, Κουράκη, Ξυδάκη (δεν αξιοποίησαν καν τον πιο έγκριτο διανοούμενο της μαχόμενης Αριστεράς, τον Δημήτρη Ραπτόπουλο αλλά τον ... Κατρούγκαλο και το πιο φαύλο ΠΑΣΟΚ). 

Στις προσεχείς εκλογές, όποιος ψηφίζει ΝΔ δεν σημαίνει ότι ανήκει στη δεξιά όπως δεν ήταν απαραίτητα αριστερός όποιος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη. Σε αυτές τις εκλογές δεν επιλέγουμε ανάμεσα στη δεξιά ή την αριστερά, στο μνημόνιο ή το αντιμνημόνιο αλλά ανάμεσα στο ποιοι είναι οι λιγότεροι επικίνδυνοι να ηγηθούν της χώρας χωρίς ιδεοληπτικές εμμονές, κατά συνθήκην ψεύδη ή φαβοριτισμούς. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων πόσο χαμηλού επιπέδου είναι,συλλήβδην,το πολιτικό δυναμικό της χώρας.

Ο πρωθυπουργός δήλωσε πως ψήφισε ένα μνημόνιο το οποίο δεν πιστεύει. Αυτό είναι τερατώδες και πολιτικά άθλιο. Άρα είναι εξ ορισμού ακατάλληλος να το εφαρμόζει. Υπενθυμίζω ότι το τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο το επέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά! Και ήταν ο μόνος τρόπος να αποφύγει ο τόπος τα τρισχειρότερα, δηλαδή την άτακτη χρεοκοπία. Όλη μου τη ζωή ψηφίζω αριστερά αλλά αυτή τη φορά δεν θα ψηφίσω το κόμμα μου. Δεν θα ψηφίσω ένα κόμμα που δηλώνει αριστερό αλλά υπόσχεται να εφαρμόσει την δεξιά πολιτική που χρόνια κατήγγελλε (sic). Στο σημείο αυτό ο ναΐφ Λαφαζάνης είναι συνεπέστερος. Είμαι απογοητευμένος, θυμωμένος, ανήσυχος. Γιατί αλήθεια γίνονται αυτές οι ανώφελες, προσχηματικές, άχρηστες εκλογές; Για το τον ίδιο λόγο που έγινε το ανώφελο, προσχηματικό, άχρηστο δημοψήφισμα. Κάποιος παίζει εν ου παικτοίς, κάποιοι ευτελίζουν εξακολουθητικά -εδώ έχει ευθύνη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας- τους θεσμούς.

ΥΓ. 1 Δεν θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα ψηφίσω αριστερούς φίλους που ανταποκρίνονται στοιχειωδώς στην αισθητική και την ηθική μου. Που δεν θα με ντροπιάζουν στη Βουλη ή στα ΜΜΕ. Που θα έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Θα ψηφίσω τον Σπύρο Λυκούδη. 

ΥΓ. 2 Τι γέλια, τώρα ανακάλυψαν πως ο Μητρόπουλος είναι φοροκλέπτης. Ο Μητρόπουλος που παρουσιάζεται στις εκπομπές του Αυτιά πιο συχνά από τον Αυτιά τον ίδιο.