L'argument de l'Aube Dorée et Sotchi

Le système politique a enfin commencé de museler l' Aube Dorée après un tollé international mais aussi avec un retard «criminel» de deux ans. Si le Führer Michaloliakos et son lieutenant sont les instigateurs moraux des meurtres, des passages à tabac mortels et des centaines d'actes de violence, je me demande ce que sont tous ceux qui, depuis si longtemps, ont toléré leur action criminelle?
En bref, le système politique, parce qu'il ne veut pas procéder à son nettoyage interne, utilise le démantèlement de l'Aube Dorée comme alibi. En cela, ils ont raison d'aboyer, les nasillons depuis leur prison. Nous l'avons déjà dit: une demi-vérité équivaut à un mensonge tout entier. Le pays ne supporte plus l'hypocrisie. Le nouveau départ, que réclame désespérément le pays, ne peut pas réussir sans un nettoyage à fond de son système politique pourri. À moins que toute la culpabilité soit concentrée uniquement sur les épaules de Tsochatzopoulos et Papagiorgopoulou¹ ! Les mêmes personnes usées et corrompues ne méritent pas prendre la tête de l'effort national pour sortir de la crise.

Et tout particulièrement après les sacrifices énormes qui ont été presque exclusivement imposés aux couches populaires. C'est pour cette raison que lorsque les néo-fascistes de l'Aube Dorée criaient aux députés des partis gouvernementaux "Fermez vos gueules, voleurs !", ces dernier riaient jaune.
Le mois dernier, je suis allé avec ma fille au Stade des Panathénées pour voir l'allumage de la flamme olympique pour les jeux d'hiver de Sotchi en Russie. J'ai été grandement impressionné par les applaudissement chaleureux des cinq mille spectateurs présents environ qui ont accueilli l’entrée du drapeau national, mais aussi par la froideur éloquente lors de l'entrée du Président de la République. Malheureusement, je pense que monsieur Papoulias ne symbolise plus la nation, mais seulement son système politique pourri et imparfait. Il est lui aussi l'un de ceux qui ne dispose pas de l'autorité nécessaire imposée par la situation de crise actuelle. Une institution telle que la Présidence, à mon avis, ne supporte pas d'avoir des représentants insignifiants. Les gens respectent toujours les symboles nationaux. Ils s'y accrochent comme à une dernière planche de dignité. Ils ont en haute estime la fonction de Président de la Démocratie, mais dédaignent les personnes. C'est ce dont j'ai eu la confirmation l'autre jour au Stade des Panathénées. C'était d'ailleurs l'argument principal de l'Aube Dorée pour attirer les masses déboussolées. Et il est triste de constater que cet argument est encore valable...

1Respectivement ex-Ministre de la Défense du PASOK condamné à 20 ans de prison pour blanchiment d'argent sale, pots de vin etc... et ex-maire de Salonique de la Nouvelle Démocratie, condamné à perpétuité pour détournement de fonds publiques.

Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ

Μνήμη Νίκου Φώσκολου και κειμένου των "58"

Εκείνον που πλήθη ανθρώπων επευφήμησαν σε αίθουσες κλιματιζόμενες ή κατά μόνας...
Ν. Βαγενάς

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ περισσότερο κλαίει παρά γελάει. Και το κοινό της επίσης. Ο εθισμός στη συγκίνηση είναι μεγαλύτερος από τον εθισμό στη νικοτίνη. Από την άλλη, το κλάμα πουλάει πολύ. Στις σειρές του Φώσκολου λ.χ. οι πάντες είναι βουρκωμένοι. Ετσι πρέπει. Τα μεγάλα πάθη, οι τρομερές συγκρούσεις οφείλουν να κολυμπάνε στο δάκρυ. Σιγά σιγά αυτή η κλιμακούμενη υγρασία διαποτίζει το πλήθος έως μυελού οστέων. Η μεγάλη δύναμη της τηλε-εικόνας κρύβεται στο εύκολο και άφθονο δάκρυ που μπορεί να εκμαιεύσει. Είναι τότε που στάδια, αεροδρόμια, πλατείες και δρόμοι γεμίζουν από νοτισμένα μάτια έτοιμα να αποθεώσουν και να επευφημήσουν. Κι είναι τότε που τα δάκρυα σκουπίζονται αποκλειστικά με γαλανόλευκες πρώτης ανάγκης. Για το μπαλκόνι, το αυτοκίνητο, για την πλάτη μας σαν πουλόβερ ή γύρω από το λαιμό σαν κασκόλ. Επίσης σε μια μεγαλειώδη υπέρβαση ο ιστορικός χρόνος καταργείται και η τηλεόραση -πάλι ο Φώσκολος πρωτοπορεί εδώ- μεταφέρεται στον παρόντα χρόνο. Ο γάμος, σου λέει, θα γίνει αρχές Ιουνίου και η δίκη μετά του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή τώρα! Οπότε ο δακρυρροών θεατής δεν χρειάζεται να ζήσει τη ζωή του εφόσον συμβιώνει αρμονικά με τους τηλε-ήρωες της αγαπημένης του σειράς. Οι πιο αθώοι μάλιστα ετοιμάζουν και δώρο για τη νύφη. Και στα δικά σας.

ΤΗ «ΛΑΜΨΗ» ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΝ οι τρίτες ηλικίες και οι οικονομικοί μετανάστες. Παρατηρήστε τα ελληνικά τους· είναι σαν του Γιάγκου Δράκου. Οχι μόνο το λεξιλόγιο αλλά και η εκφορά του λόγου ή ο στόμφος. Ακόμη και οι επαναλήψεις που επιμηκύνουν τον τηλεοπτικό χρόνο και κάνουν έτσι το επεισόδιο οικονομικότερο. Να ένα παράδειγμα διαλόγου:

- Ήρθε η ώρα να μάθω την αλήθεια.

- Πιστεύεις, αλήθεια, πως ήρθε η ώρα να μάθεις την αλήθεια;

- Ναι στ' αλήθεια αυτή η ώρα, η ώρα της αλήθειας ήρθε...

- Και θ' αντέξεις στ' αλήθεια αυτή την ώρα, όλη την αλήθεια;

- Μη με βασανίζεις Γιάγκο Δράκε και πες μου την αλήθεια!

Αντιλαμβάνεσθε πως και καρδιά από πέτρα να είχε κανείς, θα λύγιζε στο τέλος εμπρός σ' αυτό το ασήκωτο συναισθηματικό βάρος. Στ' αλήθεια...

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΙΡΙΑΛ είναι πιο σοφιστικέ, κυρίως γιατί αξιοποιεί την εμπειρία του φωσκολικού μελό με έναν τρόπο post, δηλαδή μεταμοντέρνο. Στη θέση της αρχαϊκής ακαμψίας των πλάνων και των δύο προσώπων που συγκρούονται επί σκηνής όπως στον Αισχύλο -ο ένας, κατά κανόνα, είναι μπάτσος και ο άλλος ξανθιά-, στη ΒΕΡΑ οικονομείται καλύτερα ο χρόνος, το μοντάζ είναι πιο σφιχτό, περισσότερα πρόσωπα μπαινοβγαίνουν σε σκηνικά πιο αληθοφανή, ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα βρίσκονται σε καθημερινή σχεδόν χρήση. Οι διάλογοι πάλι είναι πιο κουλτουριάρικοι άρα το δάκρυ δυσκολότερο. Οι μπάτσοι αξιοποιούνται με μέτρο, ενώ οι κακοί δεν είναι τόσο μονοδιάστατοι ούτε πάντα ζάπλουτοι. Η ταξικότητα της λάμψης στα χέρια της Ελενας έγινε απλώς κοινωνικός αποκλεισμός όπως θα 'λεγε κι ο Σπύρος Βούγιας. Οι διάλογοι πάντως τροχοδρομούν στα κλασικά πρότυπα του είδους:

- Είσαι κάθαρμα, κάθαρμα, κάθαρμα και το ξέρεις.

- Εμένα αποκάλεσες κάθαρμα, κάθαρμα, κάθαρμα;

- Εσένα αποκάλεσα και δεν το μετανιώνω ούτε ανακαλώ.

- Και γιατί παρακαλώ; - Γιατί είσαι κάθαρμα ρε!

ΑΘΑΝΑΤΗ, ΕΥΣΥΓΚΙΝΗΤΗ ΕΛΛΑΣ! Ένα εργοστάσιο κλείνει ή μια βιοτεχνία και στο χώρο τους ανοίγουν ένα ξενυχτάδικο ή ένα καφέ μπαρ. Παντού από άκρον απ' άκρου εις άκρον στον ευλογημένο τούτο τόπο είναι απλωμένα τραπεζοκαθίσματα και χυμένη σ' αυτά η εύελπις νεολαία μας πίνοντας φραπόγαλα. Η τιμή του καφέ αυξάνει δραματικά, αλλά η εμμονή της φυλής στις αραχτές παραδόσεις της παραμένει αταλάντευτη. Ώρες επί ωρών οι μερακλήδες έχουν πιάσει τις καρέκλες σταυρωτά και το φιλοσοφούν. Είναι βλέπετε και η ανεργία που ωθεί τον κόσμο στο επιτήδευμα του φραπέ, έτσι ώστε οι ταλαίπωροι γονείς να έχουν κόψει ειδικό, μηνιαίο επίδομα στα τέκνα και τα τεκνά τους. Κατά τα άλλα όλο και κάποια εθνική νίκη θα επισυμβεί - ποδόσφαιρο και τα συναφή ώστε να ξεχυθούν οι συγκινημένοι συμπατριώτες μας στους δρόμους εγκαταλείποντας προς στιγμήν τις πολυθρόνες. Τα ειδικά αυτά μαγαζιά με τα σμήνη των τραπεζοκαθισμάτων απλώνονται από την παραλιακή ώς την Κηφισίας από το Νέο Ηράκλειο ως το Μπουρνάζι και από τα Χανιά στην Καβάλα χωρίς καμία περιστολή. Τι ωραία σημειολογική εικόνα! Να κλείνει ένας χώρος παραγωγής και να ανοίγει μια επιχείρηση φραπέ. Βλέπετε, είναι πολλά τα επιδόματα αδέλφια. Τώρα θα με ρωτήσετε ποιος παράγει και τι σ' αυτόν τον ευλογημένο, υπερχρεωμένο πλην περήφανο, τόπο. Ειλικρινά δεν θέλω να σας γελάσω. Πάντως παράγουμε πολλούς -τηλεοπτικούς- καφέδες, μουσακάδες και πιλάφια γενικώς, καθώς το fiction είναι πραγματικότητα και η πραγματικότητα fixion.

Ζήτωωωωω! Ολεεε! Είμαστε λαός για τις επευφημίες και για τα κλάματα.

ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΤΩΡΑ: Έπειτα από 11 χρόνια ο Γιάγκος θα πεθάνει, πληροφορούμαι, γιατί ζήτησε αύξηση. Σ' αυτά ο συγγραφεύς είναι αμείλικτος. Ή στήνει ένα αυτοκινητιστικό ή στέλνει τον στασιαστή στην Αυστραλία. Για φραπέ...



Ελευθεροτυπία ON OFF - 29/05/2005

Η Γελοιότητα πάει παντού (και κυρίως στους υπουργικούς θώκους)

Στον Θόδωρο Πάγκαλο και τους χορηγούς του.

Η αφόρητη κομματίλα και ο τσιφλικάδικος συνδικαλισμός που μας έφεραν ως εδώ, δεν έχουν καμφθεί διόλου. Το αντίθετο. Έστω κι αν μπήκαμε στον τέταρτο χρόνο της κρίσης. -Πόσο απέχει η γελοιότητα από τη τραγωδία; -Όσο απέχει η ψευτοσοβαρή πόζα του κυβερνητικού εκπρόσωπου από την αλήθεια που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Κατά την άποψή μου ο Σαμαράς έως ότου απολύσει τον εαυτό του, πρέπει να απαλλαγεί τάχιστα απ’ όλη αυτή την αποκρουστική κουστωδία υπουργών και συμβούλων που ο ίδιος διόρισε και πρωτίστως από τον αντιπρόεδρό του. Και το λέω αυτό παρ' ότι πιστεύω πως ο νυν πρωθυπουργός, μέχρι τώρα, αποδεικνύεται συγκριτικά επαρκέστερος από τους τέσσερις προκατόχους του: Πικραμένο, Γιωργάκη, Παπαδήμο, Κωστάκη. Έπειτα να στείλει στον εισαγγελέα τον πρώην υπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος χαχανίζοντας σε συστημικό, ραδιοφωνικό σταθμό ξεφούρνισε ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα (!). Δηλαδή, απεκάλυψε μεταξύ τυρού, αχλαδίου και μικρονοϊκού παλιμπεδισμού ένα κρατικό μυστικό που ΔΕΝ δημοσιοποιείται χωρίς κόστος. Πολλώ μάλλον δεν κανιβαλίζεται αβρόχοις ποσίν στα ΜΜΕ. Δυστυχώς αυτό είναι το επίπεδο του πολιτικού μας προσωπικού. Θα μου πείτε ο Πάγκαλος έχει αποσυρθεί. Αμ' ο Άδωνις; Κάθε πρωί είναι στα πάνελ, κάθε βράδυ στα παράθυρα, τις μικρές ώρες πουλάει βιβλία στα τσοντοκάναλα και προχτές τον είδα και στην πρεμιέρα του Cirque du Soleil. Πότε δουλεύει ας το βρει ο πρωθυπουργός κι ας μας απαλλάξει από τη φλύαρη, ξερολική τσιρίδα του. Ας επιστρέψει σε αντάλλαγμα ο Κούγιας στις οθόνες μας. Ή έστω η Κορομηλά. Αυτός ο τόπος δεν έχει μέλλον γιατί η γελοιότητα των ιθυνόντων του δεν έχει όρια. Επί μέρες πρώτη είδηση ήταν η παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου, αν πρέπει να γίνει, αν θα βγουν άρματα, ποιος θ’ ανέβει στην εξέδρα, πόσοι θα φυλάνε τον πρόεδρο από την αγάπη του λαού, πως θ’ αποκλειστεί το Σύνταγμα για να παρελάσουν οι μινοφορούσες μακριά από τους γονείς τους, κ.ο.κ. Αυτά μας απασχολούν. Α, και η κόντρα Βενιζέλου-Αβραμόπουλου. Μονομαχία δύο γιγάντων στο μπρελόκ του Κέρμιτ από το Muppet Show. Επίσης, και ο συνάδερφος καθηγητής-υπουργός κ. Αρβανιτόπουλος. Τόσο σοβαρός και αδέκαστος για να ‘ναι αληθινά αληθινός. Μπαίνουμε ήδη στο τρίτο μήνα απεργίας με την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου κυκλοτερώς αποκλεισμένη -ποιος άραγε έχει το δικαίωμα να καταλαμβάνει μια δημόσια έκταση μερικών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων;- κι ο υπουργός έμαθε μόλις προχθές ότι οι απεργούντες διοικητικοί υπάλληλοι πληρώνονται κανονικά! Επίσης ο πρύτανης Πελεγρίνης αφυπνίσθηκε σχετικά μετά την επέμβαση του εισαγγελέα. Βλέπετε, για να ισχύσει ο νόμος, οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει συστηματικά να εκφοβίζονται με εισαγγελική παρέμβαση. Τόσο απλά, τόσο εμετικά. Επί δύο μήνες οι είσοδοι της Πανεπιστημιούπολης είναι αποκλεισμένες, όμοια και η κεντρική λεωφόρος που συνδέει τη Καισαριανή με του Ζωγράφου. Και ουδείς συγκινείται. Ποιος μπορεί να καταλαμβάνει δημόσια γη με το «έτσι θέλω»; Τι κάνει σχετικά το Συμβούλιο της Σχολής; Το οποίο, επειδή δεν έχει αίθουσα να συνεδριάσει, στην πράξη αυτοκαταργείται. Η μέγιστη υποκρισία. Οι δε ακαδημαϊκοί δάσκαλοι αγωνίζονται (sic) για να μη χαθεί το εξάμηνο. Κι άλλη γελοιότητα πλην της υποκρισίας. Επί χρόνια το πανεπιστήμιο έχει υποβιβαστεί με πάροχο πτυχίων δια αλληλογραφίας . Ε, και τι έγινε που δεν θα γίνουν μαθήματα; Η πλειονότητα των διδασκόντων που τώρα λουφάζουν αιδημόνως, βλέπουν τους φοιτητές τους αποκλειστικά την ημέρα των εξετάσεων (υπάρχουν φοιτητές που υπερηφανεύονται πως πήραν πτυχίο χωρίς να παρακολουθήσουν ούτε ένα μάθημα). Άρα το εξάμηνο άφοβα μπορεί να συρρικνωθεί στις έξι εβδομάδες. Και πολύ λέω. Τέτοια φτήνια. Εξάλλου άρχισαν και οι νέες εκπτώσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι η γελοιότητα δεν αφορά μόνο στο πολιτικό προσωπικό αλλά και στην πνευματική ηγεσία. Γι’ αυτό διατείνομαι ότι δεν υπάρχει σωτηρία.

Στο τελευταίο σοβιετικό καθεστώς της Ευρώπης, την Ελλάδα, οι πάντες απαιτούν τα πάντα από ένα μεταφυσικό κράτος-πατερούλη. Έλα όμως που αυτό το κράτος επτώχευσε! Δηλαδή ο πατερούλης είναι πλέον ευνουχισμένος! Κι γι' αυτό δεν φταίει ούτε η τρόικα, ούτε το μνημόνιο. Απεναντίας. Αυτοί εκλήθησαν όπως όπως από το Σύστημα για να το διασώσουν. Αυτό είναι η πικρή αλήθεια. Από την άλλη, οι ψηφοφόροι-πελάτες του ανωτέρω πολιτικού συστήματος θεωρούν το κράτος-μαγαζί ιδιοκτησία τους. Πολιτικά ζητήματα που αλλού έχουν ξεκαθαριστεί αιώνες πριν, όπως ο διαχωρισμός του ιδιωτικού από το δημόσιο, εδώ παραμένουν ταμπού. Έτσι, ο Πάγκαλος θεωρεί ακόμη το ΥΠΕΞ τσιφλίκι του, οι απεργοί του ΕΚΠΑ τον Υμηττό μποστάνι τους ενώ ο Βενιζέλος πήρε το στικάκι με τη λίστα Lagarde στο σπίτι του. Κανένα αίσθημα ευθύνης, συλλογικής ή ατομικής, καμία λογοδοσία, ουδείς φόβος ιστορίας. Κι όλα αυτά στο όνομα της πιο απεχθούς τηλε-δημοκρατίας.

Ο Λέανδρος Ρακιντζής, αυτός που αποκάλυψε πως το πτωχευμένο κράτος παρέχει συστηματικά 200.000 αναπηρικά αμαξίδια το χρόνο, μου έλεγε τις προάλλες ότι το δημόσιο είναι παντελώς διαλυμένο. Τα μόνα που δεν γνωρίζουν κάμψη και δεν μετέχουν στην κυρίαρχη μιζέρια είναι οι λαμπρές γραβάτες και τα ατσαλάκωτα κουστούμια των υπουργών. Μέχρι να τα φορέσουν οι επόμενοι…

Υ.Γ. 1 Κάνω έκκληση στους νυν αγέρωχους υπουργούς μας : Να σκεφτούν τη μοίρα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Δηλαδή να σκεφτούν εκτός από το σήμερα και το αύριο.

Υ.Γ. 2 Η διαφήμιση για το ΒΗΜΑ FM λέει πως “Εδώ δεν ξέρεις ποτέ τι θα ακούσεις”. Ε, όχι και δεν ξέρω. Θα ακούω συστηματικά τους προβοκατόρικους εξυπνακισμούς του Πάγκαλου και τη βλεννολεξιλόρροια του Αδώνιδος.

Υ.Γ. 3 Σοφός φίλος με πληροφορεί πως το υψηλό σάκχαρο του Πάγκαλου τον καθιστά κυριολεκτικά ανεξέλεγκτο συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Η χαρά των ραδιοφωνιτζήδων!

Η βία που μετράει 2

Κι αν τη ζωή σου δεν ημπορείς όπως σου αξίζει να τη κάμεις,

τουλάχιστον μην την εξευτελίσεις μες τες συνάφειαις των πολλών.

Και υπάλληλος μη γίνεσαι σ' ανθρώπους υποδεεστέρους.

Έτσι μεγάλος όπως έγινες, έτσι σοφός, ήδη το εκατάλαβες

ότι ο Σκορπιός δεν είναι βολετό να είναι και η Ιθάκη.

Μ. Η. Ταβάφης

Στο τίτλο πρόσφατου κειμένου μου έπαιζα με τη βία-βιασύνη του εθνικού μας Ύμνου και τη βία-βία της εποχής, όταν προέκυψε η βία-βιασύνη του Καβάφη και η γκάφα του Ιδρύματος Ωνάση που βιάστηκε να πολιτικολογήσει εν ου παικτοίς. Έχοντας υποστεί τη βία και των δυο αδελφών Παπαδημητρίου, (ο ένας μ' έδιωξε από το Τρίτο πρόγραμμα και ο άλλος με απέκλεισε από το Ελεύθερο, λέμε τώρα, Πανεπιστήμιο) σκέφτομαι, αγαπητέ δάσκαλε, κ. Μπαμπινιώτη, πως όλα εδώ πληρώνονται. Αλλά κι εγώ, ας πρόσεχα, αγαπητέ Γιάννη Μεταξά. Ή, τουλάχιστον, ας κληρονομούσα ένα κοινωφελές ίδρυμα από το μπαμπά μου. Τώρα ποιος μου φταίει;

Παρά την σοβαροφανή ημιμάθεια των λογής ιθυνόντων, ο λαός δεν έχει χάσει ακόμα το χιούμορ του!

ΥΓ. Διάβαζα στο έγκριτον ΒΗΜΑ πως ο Calatrava είναι ο "μάγος της σπατάλης".  Τι λες βρε παιδί μου, πέφτω απ' τα σύννεφα! Και να σκεφτεί κανείς πως δέκα χρόνια πριν δημοσίευα στο "Αντί" το εξής κουίζ: 
Πως λέγεται η επιτυχημένη μαλακία στα ισπανικά; Καλατράβα!

Φιλάκια!

Ου φίλημα σοι δώσω καθάπερ ο Ιούδας
(Λειτουργία Ιω. Χρυσοστόμου)

Πολιτισμός είναι η κρέμα που μένει όταν βράζουν, χρόνια και αιώνες, στο ζουμί τους τ' ανθρώπινα σύνολα. Τα κόκαλα των προγόνων όταν γίνονται σκόνη. Κάθε κοινωνική δράση, θετική ή αρνητική, παράγει ένα πολιτισμικό υπερπροϊόν δημιουργεί εκείνη την άλω που αργότερα ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι θα μελετούν ως τον βασικό συγκολλητικό ιστό της πορείας από τη ζωή του Homo Sapiens στα παιχνίδια του Homo Ludens. Ενώ όμως ο πολιτισμός αφορά τη συντονισμένη ζωή των ομάδων, τους θεσμούς, τις αισθητικές τους επιλογές, τις εκφραστικές εμμονές τους ή το πώς πολεμάνε, αγαπιούνται ή και πεθαίνουν, η τέχνη ακολουθεί έναν πολύ πιο μοναχικό δρόμο. Η τέχνη είναι απότοκος της μοναχικής επιλογής, του τρόπου δηλαδή με τον οποίο το άτομο αποφασίζει να μιλήσει στον εαυτό του -πρωτίστως- για την αγάπη, τον θάνατο, την τρέλα ή την επιθυμία που κατακλύζουν τα υπόλοιπα ανθρώπινα όντα.

Βέβαια, εν αρχή ην ο πολιτισμός, δηλαδή η συνείδηση του ανθρώπου ως προς το ανήκειν σε μια ομάδα. Ήταν τότε που τα πάντα, το κυνήγι, η μάχη, η ταφή των προσφιλών, ο γάμος, η γέννηση, η συλλογή των καρπών, η μετακίνηση των φυλών συνιστούσαν ιεροτελεστίες, εκφράσεις του μεταφυσικού δέους: της χαράς για το υπάρχειν -αρχαϊκό, δηλαδή μειδίαμα- και του ιερού φόβου για το επέκεινα. Ενός φόβου που δεν είχε καθόλου να κάνει με τη σημερινή απόκρυψη του θανάτου, την οφθαλμαπάτη του μη τέλους με την οποία εκπαιδεύονται οι σημερινές κοινωνίες· αυτές που, όπως λέγαμε τις προάλλες, εξορίζουν το πένθος υπέρ μιας διαρκούς, στανικής διασκέδασης μέχρις εσχάτων. Κάτι τέτοιο όμως δεν εξοστρακίζει τον θάνατο. Αντιθέτως... Στις αρχαϊκές κοινωνίες ο θάνατος είναι η φυσική συνέχεια της ζωής. Η Πενθεσίλεια θλίβεται όχι επειδή πεθαίνει αλλά επειδή τη στιγμή του θανάτου της δέχεται κατάστηθα το βλέμμα του έρωτα μέσα από τα μάτια του εκτελεστή της. Πρόκειται για το ανάλογο του «Για δες καιρό που διάλεξε κ.λπ.» της θυσίας στην Αλαμάνα.

-Γιατί δεν μοιρολογούνε πια τους νεκρούς τους οι άνθρωποι; Γιατί δεν τους ξενυχτάνε όπως άλλοτε στα κατάφωτα σαλόνια των σπιτιών τους; Ποιος πολιτισμός τους επιβάλλει να κλείνουν το αγαπημένο σώμα σ' ένα ψυγείο εκείνη την κρίσιμη νύχτα προ της ταφής και οι ίδιοι να καταφεύγουν στα Lexotanil ή τα Ladose μήπως και ξεχάσουν, μήπως και κοιμηθούν, μήπως και δεν νιώσουν πόσο δίπλα τους είναι ο θάνατος; Αλίμονο αν θρηνούσε έτσι τον νεκρό Πάτροκλο ο Αχιλλέας ή την κυρά της την Ηγησώ η θλιμμένη θεραπαινίδα, η κόρη του σπαρακτικά συγκρατημένου επιτύμβιου στο Εθνικό Μουσείο (τέλος του Ε' αι.).


Κατά τ' άλλα, σαχλές ευχές που μόνο σαν αποτροπαϊκές καρικατούρες μπορούν ν' ακουστούν του τύπου «να 'στε καλά», «να 'στε πάντα καλά» και... «φιλάκια». Οι πάντες στέλνουν νοερά «φιλάκια» -με γονατίζουν τα συνεχή υποκοριστικά, αφού ούτε καν την ευθύνη ενός πραγματικού φιλιού δεν αναλαμβάνουν οι άνθρωποι-, στο τραμ, στο μετρό, στους δρόμους. Αναρίθμητα κινητά «φιλάκια» βγάζουν τους βιαστικούς «φιλόφρονες» από την ευθύνη ενός αληθινού ασπασμού. Το φιλί λ.χ. στα χείλη του νεκρού συντρόφου, αυτό που έδωσε ο Ιμπραήμ στον Παπαφλέσσα αλλά δεν είδε η κ. Ρεπούση στο πλαίσιο της πολιτικής του συμψηφισμού των συναισθημάτων και της εξίσωσης των φιλιών. Εφόσον λοιπόν η ιστορία γράφεται με αμοιβαίους (;) συμβιβασμούς και προαποφασισμένες υποχωρήσεις, τότε και οι νέες γενιές ακριβοδίκαια διδάσκονται ότι φιλάμε τους ανθρώπους μόνο μέσα από τα κινητά και τους δίνουμε, αποκλειστικά, φιλάκια. Για να 'ναι πάντα καλά!

Ο πολιτισμός (μας) λοιπόν αφορά συλλογικότητες, ενώ η τέχνη ατομικές περιπτώσεις. Αμφότερες βέβαια οι έννοιες συγκροτούν συγκοινωνούντα δοχεία αφού η τέχνη του ενός, υπό περιπτώσεις, επηρεάζει τον πολιτισμό των πολλών και αντίστροφα η ατομική έκφραση διαποτίζεται από την περιρρέουσαν ατμοσφαίραν. Όταν μάλιστα αυτή η ατμόσφαιρα φενακίζεται ή ανατρέπεται, τότε έχουμε avantgarde. Μόνο που για να υπάρξει πρωτοπορία απαιτείται οι άνθρωποι ν' ανταλλάσσουν γροθιές και χαστούκια κι όχι... φιλάκια. Οταν επέστρεψε ο Γιάννης Ψυχάρης στην Ελλάδα, δήλωσε: Θέλω δόξα και γροθιές! Α propos το «Ταξίδι μου» κυκλοφόρησε το 1888, τη χρονιά που ο Νίτσε και ο Χαλεπάς έπαιρναν το δρόμο για το Ψυχιατρείο. Κι ο Βαν Γκογκ καλλιεργούσε τα πιο ομιλητικά και δακρυρροούντα ηλιοτρόπια στην ιστορία της κηπουρικής. Σκεφθείτε: Ο Καντ θεωρούσε την αρχιτεκτονική των κήπων -ένα είδος κηπουρικής χώρων δηλαδή- ανώτερη από τη ζωγραφική! Επειδή βρισκόταν, έλεγε, πολύ κοντά στη δράση της φύσης. Της Natura Naturans. Τι σας λέω τώρα... Και για όποιον δεν κατάλαβε... φιλάκια!

ΥΓ: Τρελαίνουν επίσης οι τύποι που στέλνουν φιλάκια στο πουθενά φλυαρώντας από ένα μανταλάκι που έχουν στ' αφτί.



7 - 06/05/2007

Οι πολλοί και το δίκαιό τους

 

William-Adolphe Bouguereau, Amour et Psyche, 1890

Τρώτε σκατά! Τόσες μύγες δεν μπορεί να κάνουν λάθος
(Ανώνυμο γκράφιτι στο Παρίσι)


Η κυρία Πραγματικότητα απόλυτα ικανοποιημένη από τον εαυτό της φόρεσε το πιο ωραίο, διάφανο φόρεμά της που το είχε αγοράσει απ' τον ίδιο ράφτη, ο οποίος είχε ράψει και τα αόρατα ρούχα του βασιλιά, διόρθωσε μεταφορικά το ρουζ στη μύτη της και κατευθύνθηκε περιχαρής στην κεντρική πλατεία. Εκεί ήταν όλα υπέροχα κάτω από έναν λαμπρό ήλιο που φώτιζε τις λέξεις, τα χρώματα, τα πρόσωπα κι επίσης όλα τα λουλούδια, τα πλαστικά στις ζαρντινιέρες, κάνοντάς τα να φαίνονται τόσο αληθινά που έλεγες πως είναι ψεύτικα. Η κυρία Πραγματικότητα κάθισε στο café, και άρχισε να φωτογραφίζει ενθουσιασμένη με το κινητό της τη γύρω πραγματικότητα. Τότε, όλες οι εικόνες μαζί με τις λέξεις τους, οι υπερήφανες μαμάδες που έτρεχαν πίσω από τα μωρά τους, οι νεαροί που χαμογελούσαν στις κοπέλες, οι κοπέλες που έριχναν γλωσσαλγικές ματιές στους νεαρούς, ο σερβιτόρος που σοβαρός κουβαλούσε τις παραγγελίες, όλα δηλαδή τα πράγματα και τα πρόσωπα της πραγματικότητας έγιναν αμέσως ένα κλικ, ένα ενσταντανέ, ένα καρεδάκι στον φακό της κ. Πραγματικότητας· σαν τα παγωμένα πλάνα της ζωγραφικής του Μπαλτύς. Έπειτα, η κυρία Πραγματικότητα έβαλε το κινητό στην τσάντα της, φόρεσε τα σκούρα της γυαλιά για να προστατευθεί από τον ήλιο και αυτόματα όλα τα πράγματα, οι λέξεις και τα πρόσωπα ξεκοκάλωσαν πάλι κι άρχισαν να κινούνται σε πραγματικούς ρυθμούς.

Μόνο που τώρα είχαν την απόχρωση -τι περίεργο- των γυαλιών που φορούσε η κυρία Πραγματικότητα. Της οποίας το ωραίο, διάφανο φόρεμα είχε πια αρχίσει να κιτρινίζει ώσπου έγινε εντελώς καφετί! «Μικρό το κακό» μονολόγησε απτόητη εκείνη. «Θα το πλύνω στο πλυντήριο των εντυπώσεων και σε βαθμούς superrealistic 100% και θα ξαναγίνει πάλι όπως πριν».

Έπειτα σκέφτηκε, όπως το συνήθιζε, το παρελθόν της ως πραγματικότητας και πραγματικά ανησύχησε για το μέλλον της. «Τι θα γίνω, Θεέ μου, αύριο που θα μεγαλώσω;», σιγοψιθύρισε και μελαγχόλησε. Και τότε όλα τα χαρούμενα πράγματα, οι λέξεις και τα πρόσωπα της πλατείας πήραν μιαν γκρενά απόχρωση. Ακόμη και τα πλαστικά λουλούδια του δημάρχου στη ζαρντινιέρα απόκτησαν αιφνίδια γλυκόπικρη γεύση. Άρχισε επίσης να σκοτεινιάζει.

Τότε, ακριβώς, η κυρία Πραγματικότητα άνοιξε την εφημερίδα της για να πληροφορηθεί τα νέα του κόσμου, τα πραγματικά γεγονότα, μήπως και ευθυμήσει λίγο. Δίπλα της το ραδιόφωνο στη διαπασών έλεγε ειδήσεις, ενώ στην εταζέρα του café η τηλεόραση έδειχνε με ενθουσιασμό όλα τα θέματα της πραγματικής τηλεόρασης. Η κυρία Πραγματικότητα διάβαζε πάντα, για να έχει το κεφάλι της ήσυχο, την εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία, άκουγε τον πιο δημοφιλή ραδιοσταθμό και έβλεπε μόνο τις εκπομπές με τις πλέον θηριώδεις θεαματικότητες. «Δεν μπορεί, αυτοί κάτι θα ξέρουν» σκεφτόταν καθησυχασμένη. Μόνο που έτσι, καθώς απορροφημένη διάβαζε και άκουγε και παρακολουθούσε τα γεγονότα, συνειδητοποίησε έντρομη ότι δεν καταλάβαινε πια τίποτε. «Δεν βλέπω τη μύτη μου» αναφώνησε η κυρία Πραγματικότητα με πραγματική, πλέον, ανησυχία. Και μόλις τότε κατάλαβε πως είχε αποξεχαστεί και φορούσε ακόμη τα μαύρα της γυαλιά στην κομψή, την γεμάτη ρουζ, μυτόγκα της. Κρίμα, γιατί εκείνο το ροζ συννεφάκι που είχαμε γνωρίσει από άλλη ιστορία*, είχε έλθει ακριβώς από πάνω και την κατουρούσε ξεκαρδισμένο.


*Διαβάστε την ιστορία "Του σύννεφου..." πιο πάνω

Λαμπρά θυρανοίξια για το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

 Απλό και συγκινησιακά φορτισμένο το θέαμα που διοργάνωσαν ο Τάκης Τζαμαριάς και ο Φωκάς Ευαγγελινός φέρνοντας στη σκηνή εικόνες του παλιού Πειραιά, την ιστορία του μυθικού κτίσματος του Ιωάννη Λαζαρίμου και γνωστούς ηθοποιούς σε ρόλους τραγουδιστών. Την παράσταση έκλεψαν η Έλλη Κοκκίδου, η Μπάντα του Λιμενικού, η Φιλαρμονική του Δήμου αλλά και τα πολλά τραγούδια τα αφιερωμένα στο Πειραιά. Στο κλίμα του παλιού ελληνικού σινεμά. Ιλαρή νότα οι παπάδες στην αρχή που φορούσαν τα καλύτερα κουστούμια της βραδιάς. Μικρή παράλειψη οι λίγες αναφορές στη λυρική παράδοση του Δημοτικού Θεάτρου και χαριτωμένο σαρδάμ το μπέρδεμα του Αλεσάντρο Κασόνα με τον Μήτσο Κασόλα. Εντυπωσιακή η βιντεοπροβολή της Εύας Νάθενα στην πρόσοψη του θεάτρου. Συμβολική η παρουσία του γ.γ. του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα γιατί όπως είπε και ο παλαίμαχος Κώστας Γεωργουσόπουλος: το Δ.Θ.Π. υπήρξε επί δεκαετίες έμπεδο της αριστερής διανόησης. Όλη η βραδιά ήταν μια έμμεση ή άμεση αναφορά στην τεράστια προσφορά του Δημήτρη Ροντήρη.

Σημείωση: Στη φωτό με τους παπάδες, ο Διονύσης Σαββόπουλος σιγοψέλνει: "Σώσον Κύριε τον λαόν Σου". Ε, ρε γλέντια!