Χρονικό προαναγγελθέντων θανάτων

Μετά τη δολοφονία Φύσσα, ήταν περίπου νομοτελειακό να ενεργοποιηθεί και η τρομοκρατία ζητώντας εκδίκηση. Η βία φέρνει τη βία και η θεωρία των δυο -ιδεοληπτικών- άκρων μόνο θεωρία δεν είναι. Ποιος φταίει γι αυτό; Κατ' αρχάς η ΕΛ.ΑΣ που επί δυο και περισσότερα χρόνια ανεχόταν την προκλητική βία της Χρυσής Αυγής και έπειτα η δικαιοσύνη που την άφηνε προκλητικά ατιμώρητη. Η ατιμωρησία φέρνει την αυτοδικία κι όσοι χαράζουν το δέρμα “υπανθρώπων”, οφείλουν να αναμένουν τα επίχειρα της άλλης πλευράς. Αυτό που βέβαια προξενεί αποστροφή είναι το τυφλό μίσος , η εξοικείωση με το αίμα και η κτηνώδης βία και των δυο πλευρών. Όσο τώρα για τους νοικοκυραίους και τους δημοσιογράφους των ειδήσεων των 8, φαντάζομαι πόσο θα ξανά-πέσουν από τα σύννεφα όταν θα δουν στις οθόνες του να εκρήγνυνται ένας μικρός εμφύλιος κατά το πρώτο συλλαλητήριο ρουτίνας που θα διοργανώσουν οι επαγγελματίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Οι οποίοι βεβαίως μετά θα δηλώσουν αθώοι του αίματος. Όπως άλλωστε όλη η υπόλοιπη Ελληνική κοινωνία, κράτος, ψηφοφόροι, πολιτικοί, σώματα ασφαλείας, συνδικάτα, κλπ... Ως τότε όμως εμείς θα ασχολούμαστε με το αν πρέπει να γίνει η παρέλαση της 25η Μαρτίου -ο σύντροφος Κουράκης θα λέει όχι- κι αν τα κλειστά πανεπιστήμια θα διασφαλίζουν εις στο διηνεκές την δημόσια και δωρεάν παιδεία. Sic!

Αλλαγή κλίματος τώρα γιατί ασφυκτιώ: Περιμένουμε με ανυπομονησία την παράσταση “Ιλιάδα” του Στάθη Λιβαθηνού, στο ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Κατά την άποψή μου ό, τι καλύτερο έχει κάνει το θέατρο μας τα τελευταία χρόνια. Kαι, σίγουρα, σημαντικότερο από την αυτιστική,πολυδιαφημισμένη και εικονογραφική “Οδύσσεια” του Bob Wilson.

Είδα όλες τις εκθέσεις του Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς και ενθουσιάστηκα τόσο με την ευρηματικότητα τους όσο και από την πολυμορφία τους. Το Μουσείο Μπενάκη του Άγγελου Δεληβορριά και των συνεργατών του αποτελεί τον αρτιότερο, το πιο ζωντανό, μουσειολογικό οργανισμό της χώρας. Φανταστείτε τον Άγγελο στο τιμόνι του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και μελαγχολήστε. Βλέπετε, ο Δεληβορριάς δεν είναι φίλος του πρώην υπουργού Τζαβάρα! Για να συλλάβετε,επίσης τη σχιζοφρένεια του ελληνικού δημοσίου, μετά την αποχώρηση του αθόρυβου αλλά ουσιαστικού διευθυντή Νίκου Σκαλτσά, η ναυαρχίδα των μουσείων μας διοικείται, κατά καιρούς, από αναπληρωτές επειδή το κράτος δεν έχει το σθένος να επιλέξει κάποιον αξιοκρατικά και εκτός κομματικής καμαρίλας.

Thomas Chimes, Docteur Faustroll et roi Ubu, μικτή τεχνική

Ας επιστρέψουμε στη Πειραιώς: Η κεντρική έκθεση των θαλασσογραφιών αποτελεί ιστορικά την πληρέστερη παρουσίαση της ελληνικής φωτογραφίας από τον 19ο αιώνα ως σήμερα. Συγχαρητήρια στον Κωστή Αντωνιάδη και στους συνεργάτες του. Επίσης είμαστε ευγνώμονες στο Ίδρυμα Κωστόπουλου γιατί μας γνώρισε έναν εξαιρετικό conceptual Αμερικανό καλλιτέχνη Ελληνικής καταγωγής ο οποίος ανάμεσα στην αρχαία φιλοσοφία, τον Poe, τον Joyce, την παταφυσική και τον Jarry, συγκροτεί ένα έργο ιδιαίτερο, πολύ προσωπικό, ένα σκιάς ,διαφάνειας και υπαινιγμών εγκώμιον! Πρόκειται για τον Thomas Chimes (1921-2009) και την έκθεσή του “Εν λευκώ”.

Thomas Chimes, Ο Ποδηλατιστής Jarry

Τέλος, εκτός του νεανικού Τσαρούχη, φιλοξενείται ,σε συνεργασία με τον Goethe Institut,η έκθεση “Home/s” Media Art in Bulgaria, Greece and Turkey. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για την καλύτερη video-art παρουσίαση που έγινε ποτέ στην Αθήνα. Συγχαρητήρια στις δυο επιμελήτριες Δάφνη Δραγώνα και Κατερίνα Γκουτζιούλη.

Συμπέρασμα: Κλείστε τη τηλεόραση και πηγαίνετε στα μουσεία. Ο μόνος που θα στεναχωρηθεί από τη επαναστατική αυτή πράξη,θα είναι ο Άδωνις!

Υ.Γ.  Το μόνο που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόι στο διαλυμένο δημόσιο είναι οι Εύζωνοι της Προεδρικής Φρουράς. Ιδού η απόδειξη:

La prière des chats

Ειρήνη Κανά, ζωγραφική, 2013

A Ariane

Je vois le chat affamé du coin

son oreille mordue et son pelage mité

et je pense avec solidarité chrétienne

à tous les chats de gouttière de la planète.

Que mangeront-ils aujourd'hui?

Que leur réserve demain?

A ces chats du Siam, du Brésil, d'Indochine,

du Canada, de Cuba, du Sénégal.

A ces milliers de chats bourrés de dignité

se battant pour survivre

dans un monde hostile et injuste,

injuste pour les pauvres gens et pour les chats.

Mais Toi mon Dieu, qui a crée les chats et les hommes

ne les abandonne pas, ne les oublie pas.

Donne Ton soleil et Ta chaleur

pour que se réchauffent

les chats et les hommes laissés pour compte.

Του σύννεφου…

Ένας Turner σαν Monet για να μπερδεύονται οι ιστορικοί και να δυσανασχετούν οι έμποροι

Ο μετεωρολόγος υπηρεσίας τα φτύνει – κυριολεκτικά – επειδή ένα παιχνιδιάρικο, ροζουλί σύννεφο παίζει με τον επίσημο άνεμο του κράτους εν ου παικτοίς. Τρέχει από δω, τρέχει από κει. Ανεβαίνει, κατεβαίνει, γίνεται στρογγυλό σα μπάλα, απλώνει, σαν μαρμελάδα στο ψωμί, «θα βρέξω εδώ», λέει αποφασισμένα, «θα βρέξω εκεί», μετανιώνει αμέσως, «θα στις βρέξω», απαντάει ο κυβερνητικός άνεμος-εκπρόσωπος που βλέπει το πρόγραμμα του να γίνεται σμπαράλια και προσπαθεί να σπρώξει το ατίθασο συννεφάκι κατά τις ανάγκες της κυβέρνησης.

«Για το καλό της πατρίδας» το απειλεί υπό τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του μετεωρολόγου υπηρεσίας, ο οποίος απεχθάνεται τέτοιες ελευθέριες συμπεριφορές στον αιθέρα.

Τότε το άταχτο σύννεφο, τα αφήνει κανονικά σαν το χρυσό σπέρμα του Δία στο κόλπο της Δανάης, ευλογημένο κάτουρο εξ ουρανού. Τα κάνει δηλαδή αφ΄ υψηλού του και ξεζουμίζει όλο του το ροζ υγρό ακριβώς στην πόρτα της καλής μου.

«Με τόση υγρασία που θα βγεις;» φωνάζει η, υποψιασμένη, μητέρα της και ματαιώνει το ραντεβού μας. Το μοιραίο σύννεφο ξεφουσκωμένο πια και ξέπνοο μόλις προλαβαίνει να καταλάβει τι έκανε.

«Μπορείς να με συγχωρήσεις;» με ρωτάει καθώς είναι έτοιμο να μεταστεί στις τάξεις της πιο αραιής και ανάερης ομίχλης. «Σε συγχωρώ» του λέω βιαστικά «αρκεί να κρύψεις για ένα λεπτό το παράθυρο της στην πάχνη σου, μέχρι να προλάβω ένα φιλί». «Έγινε» απαντάει το σύννεφο ροδίζοντας από αυθόρμητη αιδώ. Κι εγώ με τα μάτια κλειστά δεν ήξερα τι φιλούσα εκεί στη μυστική γωνιά του δρόμου. Ένα πρόσωπο που εξαερώθηκε ή μια πνοή του ανέμου που έλαβε προς στιγμήν σάρκα και χείλη;

ΥΓ1

Για τα περισσότερα ζευγάρια που ξέρω ισχύει ο κανών «δύο, ερωτευμένοι με έναν». Συνήθως, εκείνος μ΄ εκείνη κι εκείνη πάλι με τον εαυτό της. Το αντίστροφο είναι μάλλον σπάνιο. Παρά τον πολύ διαδεδομένο ανδρικό ναρκισσισμό.

ΥΓ2

Η υπερπροσφορά καταναλωτικών αντικειμένων οδηγεί στην ακύρωση της επιθυμίας. Απ΄ την άλλη πλευρά παρότι έχουμε υπερεπάρκεια σύννεφων, εντούτοις δεν μπαίνουμε στον πειρασμό να τα καταναλώσουμε, έστω και μεταφορικά. Τι κρίμα.

L'argument de l'Aube Dorée et Sotchi

Le système politique a enfin commencé de museler l' Aube Dorée après un tollé international mais aussi avec un retard «criminel» de deux ans. Si le Führer Michaloliakos et son lieutenant sont les instigateurs moraux des meurtres, des passages à tabac mortels et des centaines d'actes de violence, je me demande ce que sont tous ceux qui, depuis si longtemps, ont toléré leur action criminelle?
En bref, le système politique, parce qu'il ne veut pas procéder à son nettoyage interne, utilise le démantèlement de l'Aube Dorée comme alibi. En cela, ils ont raison d'aboyer, les nasillons depuis leur prison. Nous l'avons déjà dit: une demi-vérité équivaut à un mensonge tout entier. Le pays ne supporte plus l'hypocrisie. Le nouveau départ, que réclame désespérément le pays, ne peut pas réussir sans un nettoyage à fond de son système politique pourri. À moins que toute la culpabilité soit concentrée uniquement sur les épaules de Tsochatzopoulos et Papagiorgopoulou¹ ! Les mêmes personnes usées et corrompues ne méritent pas prendre la tête de l'effort national pour sortir de la crise.

Et tout particulièrement après les sacrifices énormes qui ont été presque exclusivement imposés aux couches populaires. C'est pour cette raison que lorsque les néo-fascistes de l'Aube Dorée criaient aux députés des partis gouvernementaux "Fermez vos gueules, voleurs !", ces dernier riaient jaune.
Le mois dernier, je suis allé avec ma fille au Stade des Panathénées pour voir l'allumage de la flamme olympique pour les jeux d'hiver de Sotchi en Russie. J'ai été grandement impressionné par les applaudissement chaleureux des cinq mille spectateurs présents environ qui ont accueilli l’entrée du drapeau national, mais aussi par la froideur éloquente lors de l'entrée du Président de la République. Malheureusement, je pense que monsieur Papoulias ne symbolise plus la nation, mais seulement son système politique pourri et imparfait. Il est lui aussi l'un de ceux qui ne dispose pas de l'autorité nécessaire imposée par la situation de crise actuelle. Une institution telle que la Présidence, à mon avis, ne supporte pas d'avoir des représentants insignifiants. Les gens respectent toujours les symboles nationaux. Ils s'y accrochent comme à une dernière planche de dignité. Ils ont en haute estime la fonction de Président de la Démocratie, mais dédaignent les personnes. C'est ce dont j'ai eu la confirmation l'autre jour au Stade des Panathénées. C'était d'ailleurs l'argument principal de l'Aube Dorée pour attirer les masses déboussolées. Et il est triste de constater que cet argument est encore valable...

1Respectivement ex-Ministre de la Défense du PASOK condamné à 20 ans de prison pour blanchiment d'argent sale, pots de vin etc... et ex-maire de Salonique de la Nouvelle Démocratie, condamné à perpétuité pour détournement de fonds publiques.

Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ

Μνήμη Νίκου Φώσκολου και κειμένου των "58"

Εκείνον που πλήθη ανθρώπων επευφήμησαν σε αίθουσες κλιματιζόμενες ή κατά μόνας...
Ν. Βαγενάς

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ περισσότερο κλαίει παρά γελάει. Και το κοινό της επίσης. Ο εθισμός στη συγκίνηση είναι μεγαλύτερος από τον εθισμό στη νικοτίνη. Από την άλλη, το κλάμα πουλάει πολύ. Στις σειρές του Φώσκολου λ.χ. οι πάντες είναι βουρκωμένοι. Ετσι πρέπει. Τα μεγάλα πάθη, οι τρομερές συγκρούσεις οφείλουν να κολυμπάνε στο δάκρυ. Σιγά σιγά αυτή η κλιμακούμενη υγρασία διαποτίζει το πλήθος έως μυελού οστέων. Η μεγάλη δύναμη της τηλε-εικόνας κρύβεται στο εύκολο και άφθονο δάκρυ που μπορεί να εκμαιεύσει. Είναι τότε που στάδια, αεροδρόμια, πλατείες και δρόμοι γεμίζουν από νοτισμένα μάτια έτοιμα να αποθεώσουν και να επευφημήσουν. Κι είναι τότε που τα δάκρυα σκουπίζονται αποκλειστικά με γαλανόλευκες πρώτης ανάγκης. Για το μπαλκόνι, το αυτοκίνητο, για την πλάτη μας σαν πουλόβερ ή γύρω από το λαιμό σαν κασκόλ. Επίσης σε μια μεγαλειώδη υπέρβαση ο ιστορικός χρόνος καταργείται και η τηλεόραση -πάλι ο Φώσκολος πρωτοπορεί εδώ- μεταφέρεται στον παρόντα χρόνο. Ο γάμος, σου λέει, θα γίνει αρχές Ιουνίου και η δίκη μετά του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή τώρα! Οπότε ο δακρυρροών θεατής δεν χρειάζεται να ζήσει τη ζωή του εφόσον συμβιώνει αρμονικά με τους τηλε-ήρωες της αγαπημένης του σειράς. Οι πιο αθώοι μάλιστα ετοιμάζουν και δώρο για τη νύφη. Και στα δικά σας.

ΤΗ «ΛΑΜΨΗ» ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΝ οι τρίτες ηλικίες και οι οικονομικοί μετανάστες. Παρατηρήστε τα ελληνικά τους· είναι σαν του Γιάγκου Δράκου. Οχι μόνο το λεξιλόγιο αλλά και η εκφορά του λόγου ή ο στόμφος. Ακόμη και οι επαναλήψεις που επιμηκύνουν τον τηλεοπτικό χρόνο και κάνουν έτσι το επεισόδιο οικονομικότερο. Να ένα παράδειγμα διαλόγου:

- Ήρθε η ώρα να μάθω την αλήθεια.

- Πιστεύεις, αλήθεια, πως ήρθε η ώρα να μάθεις την αλήθεια;

- Ναι στ' αλήθεια αυτή η ώρα, η ώρα της αλήθειας ήρθε...

- Και θ' αντέξεις στ' αλήθεια αυτή την ώρα, όλη την αλήθεια;

- Μη με βασανίζεις Γιάγκο Δράκε και πες μου την αλήθεια!

Αντιλαμβάνεσθε πως και καρδιά από πέτρα να είχε κανείς, θα λύγιζε στο τέλος εμπρός σ' αυτό το ασήκωτο συναισθηματικό βάρος. Στ' αλήθεια...

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΙΡΙΑΛ είναι πιο σοφιστικέ, κυρίως γιατί αξιοποιεί την εμπειρία του φωσκολικού μελό με έναν τρόπο post, δηλαδή μεταμοντέρνο. Στη θέση της αρχαϊκής ακαμψίας των πλάνων και των δύο προσώπων που συγκρούονται επί σκηνής όπως στον Αισχύλο -ο ένας, κατά κανόνα, είναι μπάτσος και ο άλλος ξανθιά-, στη ΒΕΡΑ οικονομείται καλύτερα ο χρόνος, το μοντάζ είναι πιο σφιχτό, περισσότερα πρόσωπα μπαινοβγαίνουν σε σκηνικά πιο αληθοφανή, ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα βρίσκονται σε καθημερινή σχεδόν χρήση. Οι διάλογοι πάλι είναι πιο κουλτουριάρικοι άρα το δάκρυ δυσκολότερο. Οι μπάτσοι αξιοποιούνται με μέτρο, ενώ οι κακοί δεν είναι τόσο μονοδιάστατοι ούτε πάντα ζάπλουτοι. Η ταξικότητα της λάμψης στα χέρια της Ελενας έγινε απλώς κοινωνικός αποκλεισμός όπως θα 'λεγε κι ο Σπύρος Βούγιας. Οι διάλογοι πάντως τροχοδρομούν στα κλασικά πρότυπα του είδους:

- Είσαι κάθαρμα, κάθαρμα, κάθαρμα και το ξέρεις.

- Εμένα αποκάλεσες κάθαρμα, κάθαρμα, κάθαρμα;

- Εσένα αποκάλεσα και δεν το μετανιώνω ούτε ανακαλώ.

- Και γιατί παρακαλώ; - Γιατί είσαι κάθαρμα ρε!

ΑΘΑΝΑΤΗ, ΕΥΣΥΓΚΙΝΗΤΗ ΕΛΛΑΣ! Ένα εργοστάσιο κλείνει ή μια βιοτεχνία και στο χώρο τους ανοίγουν ένα ξενυχτάδικο ή ένα καφέ μπαρ. Παντού από άκρον απ' άκρου εις άκρον στον ευλογημένο τούτο τόπο είναι απλωμένα τραπεζοκαθίσματα και χυμένη σ' αυτά η εύελπις νεολαία μας πίνοντας φραπόγαλα. Η τιμή του καφέ αυξάνει δραματικά, αλλά η εμμονή της φυλής στις αραχτές παραδόσεις της παραμένει αταλάντευτη. Ώρες επί ωρών οι μερακλήδες έχουν πιάσει τις καρέκλες σταυρωτά και το φιλοσοφούν. Είναι βλέπετε και η ανεργία που ωθεί τον κόσμο στο επιτήδευμα του φραπέ, έτσι ώστε οι ταλαίπωροι γονείς να έχουν κόψει ειδικό, μηνιαίο επίδομα στα τέκνα και τα τεκνά τους. Κατά τα άλλα όλο και κάποια εθνική νίκη θα επισυμβεί - ποδόσφαιρο και τα συναφή ώστε να ξεχυθούν οι συγκινημένοι συμπατριώτες μας στους δρόμους εγκαταλείποντας προς στιγμήν τις πολυθρόνες. Τα ειδικά αυτά μαγαζιά με τα σμήνη των τραπεζοκαθισμάτων απλώνονται από την παραλιακή ώς την Κηφισίας από το Νέο Ηράκλειο ως το Μπουρνάζι και από τα Χανιά στην Καβάλα χωρίς καμία περιστολή. Τι ωραία σημειολογική εικόνα! Να κλείνει ένας χώρος παραγωγής και να ανοίγει μια επιχείρηση φραπέ. Βλέπετε, είναι πολλά τα επιδόματα αδέλφια. Τώρα θα με ρωτήσετε ποιος παράγει και τι σ' αυτόν τον ευλογημένο, υπερχρεωμένο πλην περήφανο, τόπο. Ειλικρινά δεν θέλω να σας γελάσω. Πάντως παράγουμε πολλούς -τηλεοπτικούς- καφέδες, μουσακάδες και πιλάφια γενικώς, καθώς το fiction είναι πραγματικότητα και η πραγματικότητα fixion.

Ζήτωωωωω! Ολεεε! Είμαστε λαός για τις επευφημίες και για τα κλάματα.

ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΤΩΡΑ: Έπειτα από 11 χρόνια ο Γιάγκος θα πεθάνει, πληροφορούμαι, γιατί ζήτησε αύξηση. Σ' αυτά ο συγγραφεύς είναι αμείλικτος. Ή στήνει ένα αυτοκινητιστικό ή στέλνει τον στασιαστή στην Αυστραλία. Για φραπέ...



Ελευθεροτυπία ON OFF - 29/05/2005

Η Γελοιότητα πάει παντού (και κυρίως στους υπουργικούς θώκους)

Στον Θόδωρο Πάγκαλο και τους χορηγούς του.

Η αφόρητη κομματίλα και ο τσιφλικάδικος συνδικαλισμός που μας έφεραν ως εδώ, δεν έχουν καμφθεί διόλου. Το αντίθετο. Έστω κι αν μπήκαμε στον τέταρτο χρόνο της κρίσης. -Πόσο απέχει η γελοιότητα από τη τραγωδία; -Όσο απέχει η ψευτοσοβαρή πόζα του κυβερνητικού εκπρόσωπου από την αλήθεια που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Κατά την άποψή μου ο Σαμαράς έως ότου απολύσει τον εαυτό του, πρέπει να απαλλαγεί τάχιστα απ’ όλη αυτή την αποκρουστική κουστωδία υπουργών και συμβούλων που ο ίδιος διόρισε και πρωτίστως από τον αντιπρόεδρό του. Και το λέω αυτό παρ' ότι πιστεύω πως ο νυν πρωθυπουργός, μέχρι τώρα, αποδεικνύεται συγκριτικά επαρκέστερος από τους τέσσερις προκατόχους του: Πικραμένο, Γιωργάκη, Παπαδήμο, Κωστάκη. Έπειτα να στείλει στον εισαγγελέα τον πρώην υπουργό και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος χαχανίζοντας σε συστημικό, ραδιοφωνικό σταθμό ξεφούρνισε ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα (!). Δηλαδή, απεκάλυψε μεταξύ τυρού, αχλαδίου και μικρονοϊκού παλιμπεδισμού ένα κρατικό μυστικό που ΔΕΝ δημοσιοποιείται χωρίς κόστος. Πολλώ μάλλον δεν κανιβαλίζεται αβρόχοις ποσίν στα ΜΜΕ. Δυστυχώς αυτό είναι το επίπεδο του πολιτικού μας προσωπικού. Θα μου πείτε ο Πάγκαλος έχει αποσυρθεί. Αμ' ο Άδωνις; Κάθε πρωί είναι στα πάνελ, κάθε βράδυ στα παράθυρα, τις μικρές ώρες πουλάει βιβλία στα τσοντοκάναλα και προχτές τον είδα και στην πρεμιέρα του Cirque du Soleil. Πότε δουλεύει ας το βρει ο πρωθυπουργός κι ας μας απαλλάξει από τη φλύαρη, ξερολική τσιρίδα του. Ας επιστρέψει σε αντάλλαγμα ο Κούγιας στις οθόνες μας. Ή έστω η Κορομηλά. Αυτός ο τόπος δεν έχει μέλλον γιατί η γελοιότητα των ιθυνόντων του δεν έχει όρια. Επί μέρες πρώτη είδηση ήταν η παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου, αν πρέπει να γίνει, αν θα βγουν άρματα, ποιος θ’ ανέβει στην εξέδρα, πόσοι θα φυλάνε τον πρόεδρο από την αγάπη του λαού, πως θ’ αποκλειστεί το Σύνταγμα για να παρελάσουν οι μινοφορούσες μακριά από τους γονείς τους, κ.ο.κ. Αυτά μας απασχολούν. Α, και η κόντρα Βενιζέλου-Αβραμόπουλου. Μονομαχία δύο γιγάντων στο μπρελόκ του Κέρμιτ από το Muppet Show. Επίσης, και ο συνάδερφος καθηγητής-υπουργός κ. Αρβανιτόπουλος. Τόσο σοβαρός και αδέκαστος για να ‘ναι αληθινά αληθινός. Μπαίνουμε ήδη στο τρίτο μήνα απεργίας με την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου κυκλοτερώς αποκλεισμένη -ποιος άραγε έχει το δικαίωμα να καταλαμβάνει μια δημόσια έκταση μερικών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων;- κι ο υπουργός έμαθε μόλις προχθές ότι οι απεργούντες διοικητικοί υπάλληλοι πληρώνονται κανονικά! Επίσης ο πρύτανης Πελεγρίνης αφυπνίσθηκε σχετικά μετά την επέμβαση του εισαγγελέα. Βλέπετε, για να ισχύσει ο νόμος, οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει συστηματικά να εκφοβίζονται με εισαγγελική παρέμβαση. Τόσο απλά, τόσο εμετικά. Επί δύο μήνες οι είσοδοι της Πανεπιστημιούπολης είναι αποκλεισμένες, όμοια και η κεντρική λεωφόρος που συνδέει τη Καισαριανή με του Ζωγράφου. Και ουδείς συγκινείται. Ποιος μπορεί να καταλαμβάνει δημόσια γη με το «έτσι θέλω»; Τι κάνει σχετικά το Συμβούλιο της Σχολής; Το οποίο, επειδή δεν έχει αίθουσα να συνεδριάσει, στην πράξη αυτοκαταργείται. Η μέγιστη υποκρισία. Οι δε ακαδημαϊκοί δάσκαλοι αγωνίζονται (sic) για να μη χαθεί το εξάμηνο. Κι άλλη γελοιότητα πλην της υποκρισίας. Επί χρόνια το πανεπιστήμιο έχει υποβιβαστεί με πάροχο πτυχίων δια αλληλογραφίας . Ε, και τι έγινε που δεν θα γίνουν μαθήματα; Η πλειονότητα των διδασκόντων που τώρα λουφάζουν αιδημόνως, βλέπουν τους φοιτητές τους αποκλειστικά την ημέρα των εξετάσεων (υπάρχουν φοιτητές που υπερηφανεύονται πως πήραν πτυχίο χωρίς να παρακολουθήσουν ούτε ένα μάθημα). Άρα το εξάμηνο άφοβα μπορεί να συρρικνωθεί στις έξι εβδομάδες. Και πολύ λέω. Τέτοια φτήνια. Εξάλλου άρχισαν και οι νέες εκπτώσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι η γελοιότητα δεν αφορά μόνο στο πολιτικό προσωπικό αλλά και στην πνευματική ηγεσία. Γι’ αυτό διατείνομαι ότι δεν υπάρχει σωτηρία.

Στο τελευταίο σοβιετικό καθεστώς της Ευρώπης, την Ελλάδα, οι πάντες απαιτούν τα πάντα από ένα μεταφυσικό κράτος-πατερούλη. Έλα όμως που αυτό το κράτος επτώχευσε! Δηλαδή ο πατερούλης είναι πλέον ευνουχισμένος! Κι γι' αυτό δεν φταίει ούτε η τρόικα, ούτε το μνημόνιο. Απεναντίας. Αυτοί εκλήθησαν όπως όπως από το Σύστημα για να το διασώσουν. Αυτό είναι η πικρή αλήθεια. Από την άλλη, οι ψηφοφόροι-πελάτες του ανωτέρω πολιτικού συστήματος θεωρούν το κράτος-μαγαζί ιδιοκτησία τους. Πολιτικά ζητήματα που αλλού έχουν ξεκαθαριστεί αιώνες πριν, όπως ο διαχωρισμός του ιδιωτικού από το δημόσιο, εδώ παραμένουν ταμπού. Έτσι, ο Πάγκαλος θεωρεί ακόμη το ΥΠΕΞ τσιφλίκι του, οι απεργοί του ΕΚΠΑ τον Υμηττό μποστάνι τους ενώ ο Βενιζέλος πήρε το στικάκι με τη λίστα Lagarde στο σπίτι του. Κανένα αίσθημα ευθύνης, συλλογικής ή ατομικής, καμία λογοδοσία, ουδείς φόβος ιστορίας. Κι όλα αυτά στο όνομα της πιο απεχθούς τηλε-δημοκρατίας.

Ο Λέανδρος Ρακιντζής, αυτός που αποκάλυψε πως το πτωχευμένο κράτος παρέχει συστηματικά 200.000 αναπηρικά αμαξίδια το χρόνο, μου έλεγε τις προάλλες ότι το δημόσιο είναι παντελώς διαλυμένο. Τα μόνα που δεν γνωρίζουν κάμψη και δεν μετέχουν στην κυρίαρχη μιζέρια είναι οι λαμπρές γραβάτες και τα ατσαλάκωτα κουστούμια των υπουργών. Μέχρι να τα φορέσουν οι επόμενοι…

Υ.Γ. 1 Κάνω έκκληση στους νυν αγέρωχους υπουργούς μας : Να σκεφτούν τη μοίρα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Δηλαδή να σκεφτούν εκτός από το σήμερα και το αύριο.

Υ.Γ. 2 Η διαφήμιση για το ΒΗΜΑ FM λέει πως “Εδώ δεν ξέρεις ποτέ τι θα ακούσεις”. Ε, όχι και δεν ξέρω. Θα ακούω συστηματικά τους προβοκατόρικους εξυπνακισμούς του Πάγκαλου και τη βλεννολεξιλόρροια του Αδώνιδος.

Υ.Γ. 3 Σοφός φίλος με πληροφορεί πως το υψηλό σάκχαρο του Πάγκαλου τον καθιστά κυριολεκτικά ανεξέλεγκτο συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Η χαρά των ραδιοφωνιτζήδων!

Η βία που μετράει 2

Κι αν τη ζωή σου δεν ημπορείς όπως σου αξίζει να τη κάμεις,

τουλάχιστον μην την εξευτελίσεις μες τες συνάφειαις των πολλών.

Και υπάλληλος μη γίνεσαι σ' ανθρώπους υποδεεστέρους.

Έτσι μεγάλος όπως έγινες, έτσι σοφός, ήδη το εκατάλαβες

ότι ο Σκορπιός δεν είναι βολετό να είναι και η Ιθάκη.

Μ. Η. Ταβάφης

Στο τίτλο πρόσφατου κειμένου μου έπαιζα με τη βία-βιασύνη του εθνικού μας Ύμνου και τη βία-βία της εποχής, όταν προέκυψε η βία-βιασύνη του Καβάφη και η γκάφα του Ιδρύματος Ωνάση που βιάστηκε να πολιτικολογήσει εν ου παικτοίς. Έχοντας υποστεί τη βία και των δυο αδελφών Παπαδημητρίου, (ο ένας μ' έδιωξε από το Τρίτο πρόγραμμα και ο άλλος με απέκλεισε από το Ελεύθερο, λέμε τώρα, Πανεπιστήμιο) σκέφτομαι, αγαπητέ δάσκαλε, κ. Μπαμπινιώτη, πως όλα εδώ πληρώνονται. Αλλά κι εγώ, ας πρόσεχα, αγαπητέ Γιάννη Μεταξά. Ή, τουλάχιστον, ας κληρονομούσα ένα κοινωφελές ίδρυμα από το μπαμπά μου. Τώρα ποιος μου φταίει;

Παρά την σοβαροφανή ημιμάθεια των λογής ιθυνόντων, ο λαός δεν έχει χάσει ακόμα το χιούμορ του!

ΥΓ. Διάβαζα στο έγκριτον ΒΗΜΑ πως ο Calatrava είναι ο "μάγος της σπατάλης".  Τι λες βρε παιδί μου, πέφτω απ' τα σύννεφα! Και να σκεφτεί κανείς πως δέκα χρόνια πριν δημοσίευα στο "Αντί" το εξής κουίζ: 
Πως λέγεται η επιτυχημένη μαλακία στα ισπανικά; Καλατράβα!