Υπόθεση Διαμαντίδη

Πριν από ενάμισι χρόνο, είχα αποστείλει στην Καθημερινή την παρακάτω επιστολή προσπαθώντας να αμυνθώ στοιχειωδώς σε σωρεία κακόβουλων δημοσιευμάτων. Προχθές, το εφετείο Αθηνών απέρριψε την πρωτόδικη απόφαση η οποία έκρινε ως πλαστό τον ένα πίνακα που αγόρασε ο εφοπλιστής Διαμαντίδης από τους Sotheby's ενώ τον άλλον τον παρέπεμπε στην αγγλική δικαιοσύνη. Το εφετείο θεώρησε λανθασμένη την πρωτόδικη απόφαση, έκρινε ως αναρμόδια τα ελληνικά δικαστήρια και αποστέλλει την υπόθεση στην αγγλική δικαιοσύνη ως μόνη αρμόδια. Προσωπικά υποστήριζα και υποστηρίζω ακόμα πως οι δυο πίνακες είναι μέτρια μεν, αυθεντικά δε έργα του Κων. Παρθένη. Παρ ότι αισθάνομαι δικαιωμένος, τίποτε δεν μπορεί να αποκαταστήσει την ηθική και επαγγελματική μείωση που έχω υποστεί, χρόνια τώρα, από μερίδα του τύπου και συγκεκριμένους, κατευθυνόμενους δημοσιογράφους. Παρά τους χολερικούς ωκεανούς μελάνης που έχυσαν, το μοναδικό που τώρα ζητώ απ' αυτούς είναι μια συγγνώμη. Φαίνεται πως ακόμη ξέρω τη δουλειά μου αλλά και τους κανόνες δεοντολογίας που την διέπουν. Εκείνοι;

24 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Κύριε διευθυντά,

Με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθώ τ' αλλεπάλληλα ρεπορτάζ της έγκριτης εφημερίδας σας με θέμα τους πλαστογράφους έργων τέχνης και την έξαρση της πλαστογραφίας στη πατρίδα μας. Επιτρέψτε μου πάντως να παρατηρήσω πως εκτός από γενικότητες “κάποιος συντηρητής, μια συμμορία, ένας έμπορος...”, δεν πληροφορήθηκα τίποτε το συγκεκριμένο, παρ' ότι τα τελευταία χρόνια η σχετική ειδησιογραφία βρίθει στοιχείων: Λόγου χάρη τα πλαστά της Vranas Gallery, τα διακόσια πλαστά που σταματήσαμε, δυο επιμελητές, στην Εθνική Πινακοθήκη πριν δημοπρατηθούν στη Λευκωσία, τα καταγγελθέντα έργα του Ελληνικού παραρτήματος των Christie's -ο αείμνηστος μάλιστα Καρκαγιάννης είχε τότε εντυπωσιακά ξιφουλκήσει- η υπόθεση Εθνικής Ασφαλιστικής-Αμερικάνου, κλπ.

Απ' την άλλη τα άρθρα σας επικεντρώνονται αποκλειστικά στα δυο επίδικα έργα Παρθένη που δημοπρατήθηκαν στους Sotheby's σε τρόπο ώστε να δημιουργούνται ετεροβαρείς εντυπώσεις. Τη στιγμή μάλιστα που η αυθεντικότητά τους εξετάζεται από τα Ελληνικά δικαστήρια. Προσωπικά, ως πραγματογνώμονας διορισμένος από την Δικαιοσύνη, έχω ήδη αποφανθεί. Σκέφτομαι πάντως πως σε μια κοινωνία που έχει καταστήσει την πλαστότητα ιδεολογία, στην πολιτική, τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές, είναι περίπου νομοτελειακό το αυθεντικό να συκοφαντείται ως ψεύτικο από όσους, ειδικούς ή μη, δεν αντέχουν το βάρος του.

Μετά τιμής.

Μάνος Στεφανίδης

Επ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

*Το ανωτέρω κείμενο στάλθηκε ηλεκτρονικά στην εφημερίδα Καθημερινή. Αγνοώ αν θα δημοσιευθεί ή όχι. Χάρις στο Internet, έχω πλέον την πολυτέλεια να μη με νοιάζει.

Εικόνες από μια έκθεση

 Φωτογραφίες: Τάκης Σπυρόπουλος

 

 

ΠΡΟΣΦΟΡΑ – ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΣΤΟ Ε.Α.Μ.

Στη σύγχρονη τέχνη πρωταγωνιστούν οι αντι-ήρωες της καθημερινότητας, ενώ το ιερό αποβάλλει την όποια μεταφυσική του και ξαναγίνεται ανθρώπινο. Είναι τόσο άπληστα σπαταλημένο το αίμα των ανθρώπων, ώστε δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, δεν αρκεί το αίμα ενός θεού για να το δικαιώσει. Αντίθετα, στην αρχαία τέχνη ο άνθρωπος χτίζει τους θεούς κατ’ εικόνα και ομοίωσίν του και το ιερό ευλογεί τους θνητούς τη στιγμή ακριβώς που χαίρονται τη χαρά της ζωής στεφανωμένοι με τ’ αρχαϊκά τους χαμόγελα ή που θλίβονται για το αναπόφευκτο του θανάτου αποχαιρετώντας τους αγαπημένους με σιωπηλά βλέμματα. Τι είναι οι κούροι και οι κόρες; Εξιδανικευμένοι νεκροί ή θεοί που ενανθρωπίστηκαν; Ούτως ή άλλως ο Κροίσος, η Φρασίκλεια, ο Αριστίων, η Ηγησώ, ο Αριστοναύτης, ο πυγμάχος Σάτυρος ή το παιδί του Μαραθώνα κέρδισαν προ πολλού την αιωνιότητα ισορροπώντας σαν ιδανικοί χορευτές πάνω στις ιδέες και την ύλη, το δράμα και την ιλαρότητα, το μέτρο και την υπέρβασή του. Τίποτε περισσότερο από την τελειότητα μορφοποιημένη.

Η αρχαία κληρονομιά είναι η πηγή προς την οποία η τέχνη κάθε εποχής επιστρέφει για να αντλήσει νόημα και έμπνευση. Πρόκειται για τα αισθητικά κοινά φαινόμενα που οι ιστορικοί ονομάζουν «κλασικισμούς». Ήδη ο Χαιρέστρατος με το άγαλμα της Θέμιδος του 3ου αιώνα π.Χ., που βρέθηκε το 1890 στον ομώνυμο ναό του Ραμνούντα, αναφερόταν άμεσα στο περίφημο πρότυπο που κατασκεύασε ο αγαπημένος μαθητής του Φειδία, ο Αγοράκριτος. Ανάλογο, εκλεκτικιστικό γούστο αναρριπίζει την εποχή του Αυγούστου τόσο στα κείμενα όσο και στις πλαστικές τέχνες, ενώ από τον Pico della Mirandola ή τον Michelangelo, τους λαμπρούς νόες της Αναγέννησης, ως τον θεωρητικό του Κλασικισμού Johann Joachim Winckelmann η αρχαιοελληνική τέχνη προτείνεται ως το ανυπέρβλητο πρότυπο. Αλλά και στις στιγμές της πιο ανυποχώρητης avantgarde του 19ου και του 20ού αιώνα, από τον Cézanne ως τον Picasso και από τον Rodin ως τον Moore, η πλαστική των αρχαϊκών χρόνων ή το ελληνιστικό, το περγαμηνό, Μπαρόκ παραμένουν σταθερά σημεία αναφοράς.

Δεν θα μπορούσε η νεοελληνική εικαστική έκφραση να μην μετάσχει αυτής της παγκόσμιας παρακαταθήκης. Όχι μόνο για λόγους ιστορικούς, αλλά απλώς και για λόγους... γειτονίας. Για να θυμηθούμε τον Στρατηγό Μακρυγιάννη. Οι νεοέλληνες δικαιούνται, νομίζω, ν’ αναφέρονται στον αρχαίο πολιτισμό κατά προτεραιότητα επειδή ζουν δίπλα στις αγλαές σκιές εκείνων που τον διαμόρφωσαν και μιλούν, εν πολλοίς, την ίδια γλώσσα. Τώρα, το κατά πόσον είναι αντάξιοι κληρονόμοι αυτού του θησαυρού ή ανάλογα αξιοποίησαν το τάλαντο του Ευαγγελίου, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Από τους Άραβες του Μεσαίωνα ως τον Kant και από τους αρχαιολάτρες φιλολόγους και αρχαιολόγους της Οξφόρδης ή του Humboldt Universität είναι εκατοντάδες οι προσωπικότητες που ανέδειξαν, μελέτησαν και ερμήνευσαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό στα όμματα της ανθρωπότητας: Ο Nietzsche, ο Wilamowitz, ο Schliemann, ο Hegel, ο Herder, ο Burke, ο Byron, ο Schinkel, ο Klenze, ο Chateaubriand, ο Canova, ο Thordvaldsen, ο Schlegel, ο Keats ήσαν κάποιοι από αυτούς.

Κι εμείς; Τι γυρεύουμε εμείς σήμερα σε αυτήν την κιβωτό του αρχαίου κάλλους, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο; Τίποτε περισσότερο από ένα έμπρακτο προσκύνημα περιορισμένης χρονικής διάρκειας και από ένα αίτημα ευλογίας. Εδώ δεν χωρούν ούτε συγκρίσεις, ούτε αντιπαραθέσεις, ούτε εξυπνακισμοί. Ούτως ή άλλως η κάθε εποχή φέρει το δικό της σταυρό. Όμως, έστω ως ολιγοήμερη φιλοξενία πλάι στη δαιδαλική γλυπτική ή εκείνη του αυστηρού ρυθμού πλάι στους αμφορείς του Διπύλου και τις λευκές ληκύθους, δικαιούται, ελπίζω, η σύγχρονη ελληνική δημιουργία, συμπτυγμένη συμβολικά στην παρούσα ομάδα των Εβδομήκοντα, να σταθεί για λίγο κάτω από τη σκιά των παππούδων τους. Η ομάδα αυτή, νόμιμη όσο και αυθαίρετη όπως κάθε ομάδα, περιλαμβάνει δημοκρατικά ποικίλες τάσεις ή αντιθέσεις, διαφορετικές ηλικίες και σταδιοδρομίες, όπως επίσης και δυο-τρεις ξένους καλλιτέχνες που έχουν όμως ενσωματωθεί στην ημετέρα παιδεία. Αυτό μόνο ζητάμε, όπως θα έλεγε και ο Σεφέρης, να μας δοθεί αυτή η χάρη.

Οι εβδομήντα περίπου εκθέτες προσέρχονται με ταπεινότητα αλλά και υπερηφάνεια για να δείξουν πως και σήμερα υπάρχει μια Ελλάδα της δημιουργίας, της αξιοπρέπειας, της προσφοράς, της τέχνης και του οραματισμού, και πως ο επιδιωκόμενος διάλογος δεν απευθύνεται προς τις αρχαίες μορφές που τους υποδέχονται και τους φιλοξενούν, αλλά προς τους θεατές του σήμερα. Αυτούς δηλαδή που συχνά λειτουργούν σαν βιαστικοί και απρόσεχτοι καταναλωτές εικόνων. Που μπαίνουν στα μουσεία σαν σε supermarket και που απαιτούν αμέσως από τα έργα ν’ αποκαλύψουν το όποιο μυστικό τους.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το στοίχημα: οι νέοι, οι τουρίστες, ένα άλλο κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με αυτόν εδώ τον χώρο, να γνωρίσει μέσω του παρόντος το παρελθόν και ν’ αντιληφθεί πως, εντέλει, υπάρχει μια αόρατη κλωστή που συνδέει τα πράγματα μέσα στο χρόνο εις πείσμα, συχνά, του χρόνου. Ίσως ειπωθεί πως αυτά ακριβώς τα “πράγματα” είναι παντελώς ανόμοια. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, θα απαντήσουμε, αλλά αυτό δεν απομειώνει διόλου την προσφορά των συγχρόνων δημιουργών και τη σημασία μιας τέτοιας εκδήλωσης προσφοράς. Ας μην ξεχνάμε ότι οι εξήντα περίπου καλλιτέχνες δωρίζουν τα 2/3 της αξίας των έργων τους, ως συμβολική χειρονομία, σάρκα εκ της σαρκός των, για τις ανάγκες του Μουσείου.

Γλυπτική, ζωγραφική, χαρακτική, φωτογραφία, κατασκευές, παραστατικότητα, αφαίρεση, νεορεαλισμός, νεοεξπρεσιονισμός, μινιμαλισμός, εννοιολογική έκφραση, ναϊβισμός, υπερρεαλισμός, είναι κάποια από τα στοιχεία των εκτιθέμενων έργων, ένδειξη του πλουραλισμού που χαρακτηρίζει την πρότασή μας. Τέλος, θέλω να υπογραμμίσω το γεγονός πως κάθε ομαδική έκθεση – ιδιαίτερα όταν είναι ένας ο επιμελητής και μία η ομάδα που αποφασίζουν- είναι, αναγκαστικά, προϊόν συμβιβασμών. Για τις ελλείψεις, τα κενά ή τις παρανοήσεις λοιπόν, mea culpa. Οι καλές προθέσεις και η διάθεση προσφοράς όμως αντανακλούν σε όλους τους εμπλεκόμενους. Και ιδιαιτέρως σε εκείνους οι οποίοι επιχειρούν, συμφωνώντας με μια διεθνή μουσειολογική πρακτική, να εμφυσήσουν στα αρχαιογνωστικά μας μουσεία σύγχρονη πνοή. Τηρώντας βέβαια ίσες αποστάσεις τόσο από την ιερόσυλη κραυγή όσο και από την έμφοβη τυπολατρία.

Skateistan στο Αφγανιστάν

Διεθνής ομάδα εθελοντών εκπαιδεύει στο skating παιδιά του δρόμου που έχουν πληγεί από τον πόλεμο στη Καμπούλ και στο Μαζάαρ-ι-Σαρίφ.

http://skateistan.org/

Το επιχείρημα της Χρυσής Αυγής και το Sotchi

 

 

 Θεατής υψώνει σημαία από τον Καύκασο, την περιοχή που υπέστη μια άνευ προηγουμένου γενοκτονία από την τσαρική Ρωσία έως τον Στάλιν (και ως σήμερα).

 Σημαία της Αντιγκέα* (από τη λέξη "Αντι-γή")

Ομοσπονδιακό κρατίδιο της Ρωσίας όπου βρίσκεται το Σότσι

Το πολιτικό σύστημα άρχισε να ξεδοντιάζει την "Χρυσή Αυγή" μετά από την διεθνή κατακραυγή και με μια δίχρονη καθυστέρηση πραγματικά "εγκληματική". Αν για τους φόνους, τους θανάσιμους ξυλοδαρμούς και τις εκατοντάδες βιαιοπραγίες είναι ηθικοί αυτουργοί ο Fuhrer Μιχαλολιάκος και ο υπαρχηγός του, αναρωτιέμαι τι είναι όλοι αυτοί που επί τόσο καιρό ανέχτηκαν την παραβατική τους δράση;

Εν ολίγοις το πολιτικό σύστημα, επειδή δεν θέλει να προχωρήσει στην αυτοκάθαρσή του χρησιμοποιεί το ξήλωμα της Χ.Α. ως άλλοθι.Σαν ξεκάρφωμα. Ως προς αυτό έχουν δίκιο να γαβγίζουν τα φασισταριά στη φυλακή. Το έχουμε ξαναπεί:μισές αλήθειες ίσον ολόκληρα ψέμματα. Ο τόπος δεν αντέχει κι άλλη υποκρισία. Το νέο ξεκίνημα που απελπισμένα διεκδικεί η χώρα δεν επιτυγχάνεται χωρίς το σάρωμα του σάπιου πολιτικού συστήματος. Εκτός κι αν όλοι οι ένοχοι συμποσούνται στο Τσοχατζόπουλο και τον Παπαγιωργόπουλου. Τα ίδια φθαρμένα και διεφθαρμένα πρόσωπα δεν αξίζει να ηγούνται της εθνικής προσπάθειας για διέξοδο από την κρίση. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά από τις αιματηρές θυσίες στις οποίες έχουν υποβληθεί, σχεδόν αποκλειστικά, τα λαϊκά στρώματα. Γι' αυτό ακριβώς όταν οι χρυσαυγίτες φώναζαν στους κυβερνητικούς βουλευτές "Σκάστε κλέφτες", οι τελευταίοι χαμογελούσαν αμήχανα σαν αρσακειάδες.

Χτες Σάββατο πήγα την κόρη μου να δει την αφή της ολυμπιακής φλόγας στο Καλλιμάρμαρο για τους χειμερινούς του Σότσι στη Ρωσία. Μου έκανε τεράστια εντύπωση πως οι πέντε περίπου χιλιάδες θεατές χειροκρότησαν θερμά την εμφάνιση της Γαλανόλευκης αλλά υπήρξε εύγλωττη παγωμάρα κατά την είσοδο του Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Δυστυχώς ο κ. Παπούλιας δεν νομίζω πως συμβολίζει πια το έθνος αλλά το διάτρητο και διαβλητό πολιτικό σύστημα. Είναι κι αυτός ένας από εκείνους και δεν διαθέτει το κύρος που απαιτεί η σημερινή, κρίσιμη συγκυρία. Ένας τέτοιος θεσμός, έχω την γνώμη, δεν αντέχει ασήμαντους εκπροσώπους. Ο κόσμος, ακόμη, σέβεται τα εθνικά σύμβολα. Γραπώνεται από αυτά σαν τη τελευταία σανίδα αξιοπρέπειας, υπολήπτεται τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά απαξιώνει τα πρόσωπα. Αυτό επιβεβαίωσα χτες στο Παναθηναϊκό στάδιο. Αυτό υπήρξε εξ άλλου και το κυριότερο επιχείρημα της Χρυσής Αυγής για να ρυμουλκήσει τις αποπροσανατολισμένες μάζες. Και είναι λυπηρό πως το επιχείρημα αυτό ισχύει ακόμα...

ΥΓ. 1 Άσχετο: Τι συγκλονιστικός στοχαστής ο κ. Κεδίκογλου. Και τι καλός μάγειρος! Καταπληκτική σούπα η νέα ΕΡΤ του.

ΥΓ. 2 Στα σοβαρά τώρα: τι εξαιρετικές φωνές διαθέτουν η κυρία Κελεσίδου και ο κύριος Πλατανιάς της ΕΛΣ. 

*Η Δημοκρατία της Αντιγκέα (Ρωσικά Респу́блика Адыге́я , Αντιγκεϊκά Адыгэ Республик) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Νότιο Διαμέρισμα. Βρίσκεται στους πρόποδες του Καυκάσου και περιβάλλεται από το Κράι Κρασνοντάρ.
Πρωτεύουσα της Αντιγκέα είναι η πόλη Μαϊκόπ (156.931 κάτ. το 2002). Η γενική σχέση αστικού προς αγροτικό πληθυσμό είναι 1 προς 1.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, κυρίαρχες εθνότητες είναι οι Αντίγκε (24,2%) και οι Ρώσοι (64,5%). Υπήρξαν επίσης 1.726 κάτοικοι (0,4%) που δήλωσαν Έλληνες.

Η προσευχή των γάτων

 Της Αριάδνης

Βλέπω τον πεινασμένο γάτο της γωνίας

με το δαγκωμένο αυτί και το μαδημένο τρίχωμα

και σκέφτομαι αυτόματα όλους τους κεραμιδόγατους

του πλανήτη με αλληλεγγύη χριστιανική.

Τι θα φάνε σήμερα; Τι θα τους ξημερώσει αύριο;

Γάτοι του Σιάμ, της Βραζιλίας, της Ινδοκίνας

του Καναδά, της Κούβας, της Σενεγάλης,

χιλιάδες γάτοι που αγωνίζονται να επιβιώσουν

διατηρώντας μάλιστα την αξιοπρέπειά τους

σ' έναν κόσμο που είναι εχθρικός κι άδικος

και για τους φτωχούς ανθρώπους και για τους γάτους.

Εσύ όμως, Θεέ, που έπλασες γάτους κι ανθρώπους

μη τους εγκαταλείψεις, μη τους ξεχάσεις,

δίνε απλόχερα τη λιακάδα και την αντηλιά Σου

για να ζεσταίνονται κυνηγημένοι γάτοι και άνθρωποι.

Ο λεβεντό...

Σάββας Πουρσανίδης, Κρουστά

Μιλάμε για τους καθημερινούς φασισμούς που όμως μας διαφεύγουν ή τους έχουμε συνηθίσει και το μυαλό μου πηγαίνει σε εκείνον τον λεβεντό... πασόκο των "Νέων" και του "Βήματος FM" που όποτε αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα λέει "το αριστερό αγόρι" ή "άσε με μ' αυτόν" ή "βρε που τον βρήκαμε" κλπ... Πρόκειται για τον ίδιο δημοσιογραφίσκο,- α, ξέχασα και μυθιστοριογράφο- ο οποίος κατακεραυνώνει Κασιδιάρη και λοιπούς για την τραμπούκικη συμπεριφορά τους. Κι όμως... Ο ίδιος απευθύνεται και μάλιστα από θεωρούμενο σοβαρό μέσο επικοινωνίας στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης σαν λεμβούχος της λίμνης Ιωαννίνων. (Συγνώμη από τους λεμβούχους, κι εγώ γιος μουντζούρη είμαι αλλά ήθελα να χρησιμοποιήσω μια δυνατή εικόνα). Εδώ λοιπόν είναι το ζήτημα: όχι τόσο στη Χρυσή Αυγή όσο στα παιχνίδια τα οποία στήνονται από το κρατούν σύστημα εν ονόματί της. Εφόσον κεντρικός στόχος τους δεν είναι η ανάσχεση του φασισμού στη κοινωνία μας αλλά η κατασυκοφάντηση του ΣΥΡΙΖΑ (θυμηθείτε, για παράδειγμα, την θεωρία των δυο άκρων). Άρα αν θέλουμε να αναστείλουμε τον καθημερινό μας εκφασισμό, οφείλουμε να επανεισαγάγουμε έναν στοιχειώδη κώδικα συμπεριφοράς. Κάποιο, στοιχειώδες, αξιακό σύστημα. Μια δεοντολογία. Μια και είναι απαραίτητο αυτή η κοινωνία να επανεκπαιδευτεί στις αρχές του άλληλοσεβασμού, της συλλογικότητας, της ανοχής,  της ελευθεροφροσύνης. Της δημοκρατίας τελικά... Και κάτι τελευταίο: Η Χρυσή Αυγή μόλυνε τον τόπο με τα καταιγιστικά μηνύματα μίσους. Προσωπικά, έχω κουραστεί και με το μίσος της αντίπερα όχθης. Μήπως εκτός από το ταξικό μίσος, σύντροφοι, πρέπει να εξασκηθούμε λίγο και στην ταξική αγάπη;

ΥΓ. 1 Διερωτώμαι. Γιατί πρέπει να βλέπουμε επί δεκάλεπτο τον ιστότοπο της Χρυσής Αυγής σε πανελλήνια αναμετάδοση από τα κεντρικά τηλεοπτικά δελτία; Δεν είναι αυτό ένα είδος πολιτικού ηδονοβλεπτισμού ανάλογου με την επικερδή φάμπρικα της Τζούλιας; Γιατί πρέπει μια κάμερα να κυνηγάει έναν πολίτη, έστω κι αν λέγεται Ελένη Ζαρούλια, πρωί-πρωί, έξω από το σπίτι του; Δεν συνιστά κι αυτό μια μορφή φασισμού; 

ΥΓ. 2 Συνηθίζω καθημερινά να τρέχω στην πανεπιστημιούπολη της Καισαριανής. Έχω ως χόμπι να μαζεύω περιτυλίγματα σοκολάτας ή τα μισητά μου ποτήρια του φραπέ που πετάνε συνήθως περίοικοι πιτσιρίκοι. Χτες είδα κι έναν άλλο τύπο πολύ νεότερο μου να κάνει την ίδια δουλειά: Αυτό που στο στρατό ονομάζαμε "καταδίωξη". Χάρηκα. Σύντροφοι, ας μην ξεχνάμε πως κάθε πράξη μας η δήλωσή μας έχει τεράστια παιδαγωγική δυνατότητα. Ας ξαναρχίσουμε όλοι από το "άλφα". Την καθημερινή "καλημέρα" και το "συγνώμη"...
ΥΓ. 3 Φαντάζεστε και να διαδεχτεί ο Τσίπρας το Μπαρόζο; Τουλάχιστον ο δικός μας είναι πιο λαμπερός και λιγότερο χαρτογιακάς.

Ψαλμός

Μισερά, μίζερα όντα είμαστε Κύριε.

Εσύ έτσι μας έπλασες Πάνσοφε.

Κάτι θα ήξερες περισσότερο,

Κάτι επεδίωκε η Θεία Σου Πρόνοια,

Κάτι οικονομούσε το μέγα Σου Έλεος.

Ελλιπείς και ατελέστατοι όντας

Μικρές χαρές, ατελείς ευτυχίες αντέχουμε.

Οτιδήποτε μεγαλύτερο θα μας εξόντωνε.

Γένοιτο, Κύριε... Αλληλούια!