Slowly with the chandelier*

(Ποίον υπήρξε το αμάρτημα της πρεσβείρας;)

Δεν έχει ανάλογο στα διεθνή, διπλωματικά χρονικά ο σκαιός όσο και απόλυτος τρόπος με τον οποίο ο πρόεδρος Τραμπ απομάκρυνε την άλλοτε προσφιλή του στο ρεπουμπλικανικό κόμμα και τέως στενή συγγενή του Κίμπερλι Γκιλφόιλ από την πρεσβεία της Αθήνας. Ας ξαναδούμε λίγο τα πρόσφατα γεγονότα: Αφού πρώτα δήλωσε ωμά ο πλανητάρχης ότι δεν είναι ικανοποιημένος από τις υπηρεσίες της, αμέσως μετά την απέλυσε μην επιτρέποντας της καν να πραγματοποιήσει μίαν "ηρωική" δηλαδή αξιοπρεπή έξοδο σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Το οποίο είναι το εξής:

«Το πρωτόκολλο προβλέπει ότι για κάθε απερχόμενο πρέσβη πραγματοποιείται εθιμοτυπική επίσκεψη στον αρχηγό του κράτους, στον πρωθυπουργό και στον υπουργό Εξωτερικών», δήλωσε πηγή της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα στην Daily Mail. «Ωστόσο, λόγω της αιφνίδιας απομάκρυνσής της, δεν θα της επιτραπεί να πει αντίο». 

Στην ουσία δηλαδή την έδωσε στα σκυλιά των ΜΜΕ αναπολόγητη επιθυμώντας εκτός από την απομάκρυνσή και τον διασυρμό της. Τα φλιναφήματα των δικηγόρων της ήσαν μάλλον προπέτασμα καπνού αφού καθόλου δεν φώτισαν την υπόθεση. Ήταν απλά, λέει, ένας λογαριασμός που δεν είχε πληρωθεί εγκαίρως και τον διεκδικούσε μ' ένα τρόπο ανορθόδοξο μεν αλλά απόλυτα αμερικάνικο η Κίμπερλι. Ή, μήπως κάτι περισσότερο; Πιθανόν την αλήθεια να μην τη μάθουμε ποτέ. Όμως αξίζει να σκεφτούμε για λίγο τα εξής: 

Ποιό υπήρξε τελικά το έγκλημα καθοσιώσεως της πρώην πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα; Μήπως το ιδιαίτερο στυλ της - τόσο αγαπητό, όπως κρίνεται εκ των υστέρων, στους ιθαγενείς θαυμαστές της - ή, η ροπή της στην επίδειξη και τον glamour τρόπο ζωής; Δεν το φαντάζομαι! Εκτός και εάν ήταν οι μετακινήσεις με ιδιωτικά jet ή τα πάρτι στα βόρεια προάστια, το Μονακό και την Μύκονο; Ελάτε τώρα! Θα ήταν αστείο να υποθέσει κανείς ότι ο Τραμπ ενοχλήθηκε επειδή η ευνοουμένη του αντέγραφε κατά γράμμα το δικό του προσωπικό ύφος ως προς την άσκηση της εξουσίας αλλά και την σχέση με λούμπεν μεγαλοαστική τάξη. Τη κομπραδόρικη λέσχη των επενδυτών και των κεφαλαιούχων που παίζουν τον πλανήτη στα ζάρια στήνοντας μικρούς πλην αποδοτικούς οικονομικά πολέμους παντού. Η Κίμπερλι έχοντας ενθουσιάσει τους εγχώριους μεγιστάνες και διατηρώντας στενές φιλίες με περισσότερους από αυτούς, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να προωθεί καλύτερα από τον καθένα τα στενά και στεγνά αμερικανικά συμφέροντα.  Ιδιαίτερα αυτή την κρίσιμη στιγμή του κάθετου διαδρόμου και του επαναπροσανατολισμού ολόκληρης της Δύσης ως προς την προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με εντολή άνωθεν - την οποία κανείς νάνος της ΕΕ δεν αμφισβήτησε - και με την Ελλάδα να πρωταγωνιστεί σ' αυτό το new deal, σύμφωνα τουλάχιστον με τα δικά μας ΜΜΕ. Το ότι η Γκιλφόιλ συνταξίδευε με τον Εξάρχου της Άκτωρ ή έβλεπε τους αμερικανούς μπασκετμπολίστες του Ολυμπιακού μαζί με τους Αγγελόπουλους, ήταν μάλλον παράσημα για το ευρύστερνο στήθος της παρά αιτία για άνωθεν δυσαρέσκεια. Εδώ, υπενθυμίζω ότι η πρέσβειρα απεπέμφθη από τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ και όχι από τον υπουργό εξωτερικών ή κάποιο τμήμα της γερουσίας που όλο "διαμηνύει και ψάχνει τα συμβαίνοντα στην εδώ σατραπεία".  

Τί έκανε λοιπόν η τόσο δημοφιλής, αυτή περσόνα (για το ζωγραφικό πορτρέτο της οποίας, υπενθυμίζω, ότι αφιέρωσαν ώρες αισθητικών αναλύσεων οι φωτογενείς όσο και φιλότεχνοι ιθαγενείς δημοσιογράφοι της εγχώριας τηλοψίας);

Εκτός κι αν πάλι ο Ντόναλντ δεν αγαπάει την λαϊκή μουσική (την country δηλαδή) και ήταν για αυτόν μάλλον απωθητική η εικόνα "μιας κυρίας στα μπουζούκια". Μια εικόνα πάντως εξόχως επικοινωνιακή την οποία η Κίμπερλι δούλεψε με μοναδική μαεστρία καθιστώντας τον εαυτό της δημοφιλή και στα μεσαία και τα κατώτερα στρώματα της επαρχίας μας. Ποιό λοιπόν ήταν το έγκλημα της; Μήπως ευνόησε κάποιους επιχειρηματίες σε βάρος άλλων; Ε και; Σιγά τον πολυέλαιο. Λες και η εδώ πρεσβεία, το υπουργείο εξωτερικών της ΗΠΑ και οι κύκλοι εξουσίας στην Ουάσιγκτον γενικότερα δεν διαθέτουν μηχανισμούς για να μεγιστοποιούν το κέρδος και να επιτυγχάνουν  τα καλύτερα αποτελέσματα σε χρόνο ρεκόρ. Μήπως η βιαστική και φιλόδοξη πρέσβειρα εκ προσωπικοτήτων απεδείχθη πιο ικανή σ' έναν κόσμο που κυριαρχείται από αλαζόνες αρσενικούς με μικρή όμως την τελική... δυναμική; Μήπως και εδώ ο γέρο Φρόιντ δικαιώνεται όταν μιλούσε για τα σεξουαλικά ένστικτα και τα απωθημένα εκδίκησης; 

Αν ο Τραμπ ενοχλήθηκε επειδή η πρέσβειρα του - πήγα να γράψω η πρεσβυτέρα του! - είναι σέξι, τότε ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε, έχει έρθει τ' ανάποδα. Αλλά και τα πορτρέτα που της φιλοτέχνησαν διάφοροι καλλιτέχνες του τύπου "φιλάω κατουρημένες ποδιές για να κάνω καριέρα" εάν δεν άρεσαν στον Νάρκισσο πρόεδρο και πάλι it's not a big deal. Οι ίδιοι καλλιτέχνες μπορούν να φτιάξουν και για τον ίδιο πολύ πιο μεγάλες και πολύ πιο αποθεωτικές - απωθητικές προσωπογραφίες. Υπάρχουν ζωγράφοι στην Αθήνα όπως υπάρχουν και δικαστές στο Βερολίνο. Αλλού βρίσκεται, νομίζω, η αιτία. Θα περίμενα να διαβάσω τις έγκυρες, κυριακάτικες εφημερίδες μας για να την ανακαλύψω αλλά βιάζομαι. Εκτός του ότι φοβάμαι πως θα μου αποκαλύψουν πράγματα που ήδη ξέρω, ή πολύ βασιμα υποψιάζομαι. Την αληθινή αλήθεια πάντως ενδεχομένως κάποτε να την μάθουν τα παιδιά μας κι όχι εμείς.

 Συμπέρασμα: Αν η κ. Γκιλφόιλ προώθησε, έστω και με το αζημίωτο, ελληνικά συμφέροντα που πάντως συμβάδιζαν και με τα ευρύτερα αμερικανικά - τί διάλο σύμμαχοι είμαστε - τότε η αποχώρηση της είναι πλήγμα για τη χώρα και όφελος για την Τουρκία. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί. Μην ξεχνάτε πως στην Άγκυρα βυσσοδομεί ένα άλλο τρομερό πουλέν του Τραμπ, το οποίο δεν μας έχει και σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Αν πάλι η ιρλανδολατίνα σεξοβόμβα έφυγε επειδή έβλαψε τα αμερικανικά συμφέροντα, ε τότε θα πρέπει να της στήσουμε ένα άγαλμα δίπλα σε αυτό του Τρούμαν, εκεί πολύ κοντά στα ανάκτορα. Τώρα το ότι ο πρόεδρος μας δεν θα την κατευοδώσει ως είθισται, ελπίζω να μην την στεναχωρήσει και πολύ. Εξάλλου τα αγγλικά του κ. Τασούλα δεν είναι σπουδαία. Κι όπως λέμε στο χωριό μου slowly with the chantelier! 

ΥΓ. Παρότι ηλικιακά πλησιάζω επικίνδυνα το προσδόκιμο ζωής μου, όσο ακόμα ζω και αναπνέω, θα γράφω όπως γράφω, χωρίς φόβο αλλά με πάθος, και θα κάνω το κέφι μου. Αλίμονο σε όσους νομίζουν ότι ζουν ενώ έχουν από καιρό πεθάνει. Αλίμονο στους προσκυνημένους...

* Σιγά τον πολυέλαιο. 

Μάνος Στεφανίδης 

Περιστασιακός γεωπολιτικός αναλυτής