Καλοκαίρι 2026

Καταβύθιση*

ή

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2026

(Η Κόνιτσα καίγεται εδώ και μια εβδομάδα. Στην απόλυτη σιωπή των εγχώριων ΜΜΕ. Στο Πόρτο Γερμενό κάηκαν μόλις προχθές 50.000 ελιές στο ιστορικό δάσος της Θίσβης. Η κάθε μία συνδεμένη και με μια δρυάδα. Ιστορική ευκαιρία για την ανάπτυξη που έρχεται)

Πώς γίναμε έτσι; Ποιός μας κατάντησε τέτοιους; Πώς είναι δυνατόν να αγαπάω την πατρίδα μου και να ντρέπομαι για τους συμπατριώτες μου; Δηλαδή για τον εαυτό μου; Γιατί ξαναγίνεται επίκαιρος ο Σαββόπουλος με τους "Κωλοέλληνες" του ή ο Δημήτρης Δημητριάδης με την ανάλογη απαξίωση του; 

Με τις διακοπές του καλοκαιριού έχει κανείς την ευκαιρία να δει την άλλη Ελλάδα αλλά και τους Έλληνες εκτός πολιτικών προσήμων και εκτός του οικείου τους χώρου. Χαλαρά υποτίθεται! Και τί διαπιστώνει; Ότι είμαστε στις διακοπές ίδιοι ή και χειρότεροι από ό τι στην καθημερινότητα μας: Αγενείς, ανυπόμονοι, σαματατζήδες, ατομιστές, επιθετικοί, χωρίς κοινωνική αγωγή, επιδειξιομανείς, απαράδεκτοι γονείς απαράδεκτων παιδιών, χωρίς στοιχειώδη ευαισθησία για το φυσικό και το ανθρώπινο περιβάλλον. Καταναλωτές τόπων και τοπικών πολιτισμών. Ταξιδεύουμε σαν εισβολείς κι όχι ως φιλοξενούμενοι και αποχωρούμε σαν στρατός κατοχής που λεηλατεί πριν φύγει. Χωρίς χιούμορ και χωρίς ανοχή για το διαφορετικό. Χωρίς αγάπη τελικά για τον τόπο και τους εαυτούς μας τους ίδιους. Το άθλιο γούστο και η ανύπαρκτη παιδεία μας αποκαλύπτονται οδυνηρά στα αυθάδη κτίσματα που οικοδομούμε, στο πως διαλέγουμε τους εξίσου άθλιους "εκλεκτούς μας" - η παρακμή της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι κραυγαλέα - αλλά και στο πως ασχημονούμε στο αρχέγονο τοπίο που μας κληροδοτήθηκε και το οποίο δεν αντέχει άλλο. Είτε είναι βουνά, είτε παραλίες. Είτε καίγοντας, είτε "αξιοποιώντας "το.

Από την μία οι παχύσαρκοι, νωθροί συμπατριώτες μου που φέρνουν την αισθητική του καθιστικού τους όπου κι αν εκδράμουν κι από την άλλη πλευρά οι ξένοι "Φιλέλληνες" που αγοράζουν μεθοδικά τον τόπο μας, τα καλύτερα κομμάτια του, διώχνοντας σιγά σιγά τους ντόπιους. Χωρίς αντίσταση. Η Ελλάδα δεν είναι πια αυτό που ήταν στην αρχή του αιώνα. Ολόκληρα χωριά στη Μάνη, την Τήνο, στο Πήλιο ανήκουν σε Γερμανούς, Ελβετούς, Ισραηλινούς κλπ. Με τον ανθό της νεολαίας και του παραγωγικού πληθυσμού να έχει πάρει την ξενιτιά. Και τους καλύτερους να τους δίνει το σύστημα βορά στο ιδιωτικό κέρδος όπως συνέβη προχτές με τους δύο τραγικούς πιλότους της Π.Α. Η κρίση επιτείνει την απελπισία και ο άνευ στρατηγικής τουρισμός του γενικού ξεπουλήματος τον αφελληνισμό της χώρας. Το Airbnb ως νοοτροπία έχει καταστεί πλέον ο κεντρικός μοχλός της εθνικής οικονομίας. Δηλαδή το εύκολο, "παθητικό" κέρδος που σου επιτρέπει να μην παράγεις τίποτα αλλά να κερδίζεις παραχωρώντας τα σύμβολα σου. Το σπίτι σου το ίδιο. Την κοιτίδα σου. Για λεφτά!

 Ένας μοχλός "ανάπτυξης" που καθιστά γειτονιές, συνοικίες αλλά και πόλεις ολόκληρες τίποτα άλλο παρά γραφικά σκηνικά για τους τουρίστες. Με τους μόνιμους κατοίκους ξένους στον τόπο τους τον ίδιο. Μία νοοτροπία που διαπερνά και άλλους χώρους. Αφού Airbnb αντίληψη υπάρχει και στον πολιτισμό και στην παιδεία. Λ.χ οι πανάκριβες, πριβέ ξεναγήσεις στην Ακρόπολη, όταν το μνημείο είναι κλειστό. Σκεφτείτε: Πόσες φορές να μοιραστείς το δικό σου κρεβάτι με κάποιον τρίτο και να το αισθάνεσαι ακόμη δικό σου;

Ό τι ψηφίζει η άβουλη Βουλή, δηλαδή νόμους ευκαιρίας που στερούνται κεντρικής ιδέας, το επαναλαμβάνει στην καθημερινότητα του κι ο νωθρός, αεριτζής ιδιώτης. Να εξασφαλίσει το σήμερα καθιστάμενος παθητικός θεατής της δήωσης του τόπου. Κανείς δεν πονάει τίποτε πια κι όλοι, πιστοί και άπιστοι, πιστεύουν μόνο στον Μαμωνά και τον Θεό Κόνανο*. Ενώ ο χειρότερος ρατσισμός των Ελλήνων είναι προς τους ίδιους τους Έλληνες. Βυθιζόμαστε λοιπόν! Αφήστε που οι Αλβανοί, εργατικοί και με μπέσα, αποδείχθηκαν σύντομα οι καλύτεροι Έλληνες. Και μπράβο τους που ευημερούν ή έστω επιβιώνουν αξιοπρεπώς σε μια χώρα που καταβυθίζεται ( παρά τα καγιέν, τα κότερα και τις γεμάτες ταβέρνες, τα μπουκωμένα στόματα και τους απελπισμένους πλην αδιόρθωτους ενήλικες που διαφθείρουν με τον αμοραλιστικό τυχοδιωκτισμό τους και τους νεότερους ).

Όσο για τους διανοούμενους, για τους πνευματικούς ταγούς της χώρας...Έλεος πια με τους "μύθους" που εξαργύρωσαν με το παραπάνω τον μύθο τους αλλά αυτή την στιγμή δεν έχουν ούτε το κύρος ούτε την δυνατότητα να πάρουν τη πατρίδα στην πλάτη τους. Όπως έκαναν κάποιες στιγμές ο Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Μάνος ή ο Μίκης. Ο Αγγελόπουλος, ο Κακογιάννης κι ο Κούνδουρος. Ο Δεκουλάκος, ο Κουνέλλης ή ο Κανιάρης. Σήμερα θέλω να ξαναδιαβάσω τον ολιγογράφο Γονατά και βέβαια τον πολύτιμο Αργύρη Χιόνη. Ακόμη με προκαλούν να τους διαβάζω ο Γουδέλης, ο Μαυρουδής, ο Ευσταθιάδης, ο Πατίλης, ο Αριστηνός, ο Γιατρομανωλάκης, ο Πρατικάκης, ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Νίκος Φωκάς, ο Γιάννης Δάλας, ο Νάσος Βαγενάς, ο Ευγένιος Αρανίτσης, ο Άρης Μαραγκόπουλος, ο Αχιλλέας Κυριακίδης. Άνθρωποι δηλαδή που δεν πλειοδοτούν στο εύκολο, το εύκολα διαχειρίσιμο που καταλήγει όμως να γίνεται χυδαίο και ποταπό. Τόσα χρόνια έχουμε νανουρίσει τον τόπο με ωραία ψέματα. Τώρα είναι απαραίτητη η ανάγκη να τον αφυπνίσουμε με τις πικρές αλήθειες. Λίγο πριν καταστούν τα τόσο επισφαλή όνειρα του εφιάλτες...

ΥΓ. Συγγνώμη που σας μαυρίζω την καρδιά αλλά έτσι νιώθω. Ασφαλώς γενικεύω, προφανώς υπάρχουν σπουδαίες εξαιρέσεις, μακάρι να σφάλω.

* «Μοναστήρι που λεγόταν Καταβύθιση» δεν είναι ένα υπαρκτό αλλά ένα φανταστικό μοναστήρι από το αλληγορικό διήγημα του Φώτη Κόντογλου «Ο Θεός Κόνανος και το μοναστήρι του το λεγόμενο Καταβύθιση».Το βιβλίο γράφτηκε και κυκλοφόρησε το 1943, μέσα στην καρδιά της γερμανικής Κατοχής.

Φωτό 1: Ένα βιβλίο του φίλου μου, καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη που κυκλοφόρησε στα γαλλικά πριν 40 χρόνια και ακόμη διατηρεί το κύρος του ώστε να τιμάται στη μαύρη 2000€. Πόσοι αλλοιώσεις ακαδημαϊκοί και διανοούμενοι έχουν να επιδείξουν κάτι ανάλογο;

Φωτό 2. Συμβολική σύνθεση του Jason de Claires Taylor στο Lanzarote, Museo Atlantico, με θέμα καταποντισμένους ανθρώπους. 

Φωτό 3. Δημήτρης Γεωργοπάλης, Χωρίς λόγια.