Και αιφνιδίως όλα σταμάτησαν, έστω για λίγο, οι ανέντιμες σκέψεις και η, τόσο ανθρώπινη, ιδιοτέλεια ή χυδαιότητα τερματίστηκαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ ενώ ένα ιριδίζον, ουράνιο τόξο ταξίδευε στον γλαυκό ορίζοντα μέσα από γκρίζα νέφη και γαλάζους - που θα έλεγε ο Βάρναλης - υδρατμούς. Σαν να έσερνε την υπογραφή του το γέρικο χέρι του Θεού στο κρύσταλλο του ουρανού βάζοντας σαν αντιστύλι τα βουνά απέναντι. Τα Γεράνια!
Η βροχή που ήρθε σαν διακριτικός ξένος και πότισε το δάσος - το οποίο αμέσως ευωδίασε λιγοθυμισμένο - έδωσε τη θέση της σ' αυτή την επουράνια ευλογία, πάνω ακριβώς από το περίφημο πλέον ΑΜΑ (το Αναρχικό Μουσείο Αμμωνίου του Σακκά δηλαδή). Όλα τα άλλα δεν έχουν καμία, μα καμία σημασία...
ΥΓ. Το 1985, χάρη στη Μελίνα και τον νεοπαγή θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης οργάνωσα, μαζί με τον αδελφό της Σπύρο Μερκούρη, την έκθεση "Ζωγραφικός Χώρος - Θεατρικότητα". Ήταν η πρώτη, νομίζω, φορά που ο νέος όρος "θεατρικότητα" έπαιζε τόσο δημόσια και είχα εισπράξει τότε αρκετή μεμψιμοιρία. Επρόκειτο για μια πολυ - έκθεση με ζωγραφική, περφορμανς, tableau vivant κ.α. Στεγαζόταν στο Μέγαρο Κουλούρα του Παλαιού Φαλήρου, αυτό που σήμερα είναι μουσείο Παιχνιδιών και ανήκει στο Μπενάκη.
Βλέποντας το λαμπρό, ουράνιο τόξο πάνω από τον βράχο στο Πευκάλι ανάμεσα σε νέφη που νομίζεις ότι ζωγράφισαν ο Tiepolo ή ο Turner, διαπιστώνει κανείς πόσο ψηλαφητή είναι η θεατρικότητα που αδημονεί εκεί επάνω. Ή, για να παραφράσω τον Καρούζο, εν ουρανοίς δυνατότητες δεν μπορεί παρά να είναι μόνο συνταρακτικές...
* Τί υπέροχος στίχος του υμνωδού. Από τις πιο επιτυχημένες συρράψεις της κομψότητας που διέκρινε το αρχαιοελληνικό πνεύμα με τον ιουδαϊκό μεσσιανισμό. Φως ιλαρόν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου