Πολιτική, πολιτισμός και ρασοφόροι

Υπάρχει ένας σκοτεινός παπάς, ο Μητροπολίτης Σύρου και Τήνου Δωρόθεος, ο οποίος χρόνια τώρα στήνει το προσωπικό του βιλαέτι, -όπως εξάλλου και οι περισσότεροι “συνάδελφοι”- του, με ποικίλους ρασοφόρους-γιουσουφάκια ή με ναρκισσιστικές αυτοαναφορές σε γελοία έντυπα της μητρόπολης -κάτι σαν “Φτερουγίσματα”-, έμφορτα από προσωπικές του φωτογραφίες σα να είναι υποψήφιος βλαχοδήμαρχος. Εκδόσεις που όμως τις πληρώνει το ελληνικό κράτος. Και πάνω απ’ όλα με τη μεθοδική όσο και αδιαφανή διαχείριση του Ιδρύματος Παναγίας της Τήνου. Ενός ιδρύματος με ιστορική πορεία στον ελληνικό χώρο το οποίο, εκτός από μπεζαχτάς και παγκάρι, θα μπορούσε να είναι φάρος πολιτισμού και πνευματικότητας. Ώσπου έσπασε το απόστημα, ανατράπηκε η συνωμοσία της σιωπής δεκάδων εμπλεκομένων σ’ αυτό το colpo grosso της εκμετάλλευσης των απανταχού της υφηλίου ορθοδόξων θρησκευόμενων και του ανίερου διασυρμού κάθε έννοιας “θαύματος”. Λες και υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα από την βιοτή την ίδια, από την συνειδητοποίηση του πόσο συμαντική μπορεί να είναι κάθε μέρα η καθημερινότητά μας.

Σχεδόν είκοσι χρόνια ζω, κάθε καλοκαίρι, στη Τήνο όλο αυτό το πολιτικό παιχνίδι, από τη μια το ΠΑΣΟΚ από την άλλη η ΝΔ στη μέση ο Σεβασμιότατος, της κυνικής χρήσης των απίστευτων εσόδων του ιερού καθιδρύματος εις βάρος εν τέλει της πλειονοψηφίας των κατοίκων του νησιού, η οποία ανέχεται σε μια συνωμοσία σιωπής τους λίγους να κερδοσκοπούν σε βάρος του συνόλου εκμεταλλευόμενη ανόσια τα όσια. Αυτό το ιδιότυπο καθεστώς της θεσπισμένης “συν Θεώ”- α-νομίας προσπάθησε, οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε, να ελέγξει και να τιθασεύσει ο νυν αρχιεπίσκοπος. Όμως τα συμφέροντα είναι πολλά και η δυναμική του εγχώριου κατεστημένου ακόμα περισσότερη. Ώσπου χθες είδαμε εμβρόντητοι να κυνηγούν τον Σεβασμιότατο οι πιστοί του αλλά και μερικοί από τους πολλούς που πλήττονται από την υπερβατική όσο και αυθαίρετη εξουσία του.

Επιτέλους αυτό το νησί, όπως όλες οι Κυκλάδες, όπως κι όλος ο τόπος εξάλλου, δικαιούται μια καλύτερη τύχη μακριά από την σκοταδιστική υπερεξουσία ένιων, ανίερων ιερωμένων. Αλλά και από την διαπλοκή ράσου και κομματίλας. Ιδιαίτερα τώρα που τελειώνει, όχι τόσο η συγκυβέρνηση ΝΔ–ΠΑΣΟΚ, όσο η άθλια εξουσία ενός πολιτικο-θρησκευτικο-οικονομικού κατεστημένου, είναι καιρός να ξαναδούμε απροκατάλυπτα κάποια ιδεοληπτικά φαινόμενα του νεοελληνικού βίου και να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Και κυρίως τα του Θεού τω Θεώ, στο όνομα του οποίου δρουν ποικίλοι θεομπαίχτες. Ήγουν να απομακρυνθούν από το δημόσιο κορβανά αλλά και από τα ταμεία της συλλογικής ευλάβειας όσοι αποδείχτηκαν ανάξιοι της αποστολής τους και να εξοριστούν στον “αγρόν του κεραμέως”. Επειδή αυτός ο αγρός, για τους γνωρίζοντες, “εστίν αγρός αίματος”.

Δύο πράγματα μ’ έχουν εξοργίσει ως προς την πολιτεία του Δωρόθεου: πρώτον, ο σχεδόν ρατσιστικός αποκλεισμός των καθολικών Τηνίων από τη νομή της όποιας εξουσίας και η μη συμμετοχή τους στα πολιτιστικά κοινά σα να πρόκειται -και μάλλον πρόκειται- για πολίτες ήσσονος κατηγορίας. Και δεύτερον, επειδή ο ίδιος έχει νομιμοποιήσει και υποστηρίζει, χρόνια τώρα, μια δράκα κομματικών παρατρεχάμενων ή ημιμαθών “παραγόντων” στη διοίκηση του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού. Ενός θεσμού που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς αλλά τώρα καρκινοβατεί ενώ θα μπορούσε να είναι πρότυπο πολιτιστικής αποκέντρωσης και τοπικής δημιουργίας. Ο Δωρόθεος νομιμοποιούσε επί χρόνια τον Παναγιώτη Ρουμελιώτη, παλιό υπουργό του Ανδρέα, έναν ψυχρό τεχνοκράτη του ΔΝΤ, άλλοτε έμπιστο του Γιωργάκη και άλλοτε μπιστικό του Βενιζέλου, στη προεδρία ενός τόσο κρίσιμου για τη μελέτη και τη προβολή του Τηνιακού πολιτισμού. Ο Ρουμελιώτης, μόλις ανέλαβε πρόεδρος, απομάκρυνε τον έντιμο αλλά όχι υποταχτικό Αλέκο Φλωράκη, βαθύ γνώστη του τηνιακού πολιτισμού, από την διεύθυνση του ιδρύματος και έκτοτε πολιτεύτηκε με οδηγό τα κομματικά ρουσφέτια και τη lifestyle ιδιοτέλεια. Ο Αλέκος Αλαβάνος και ο Συνασπισμός, αλλά και αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν βομβαρδίσει τη Βουλή με ανάλογες επερωτήσεις στου κουφού πάντα την πόρτα. Το ζήτημα είναι απλό. Όσο περισσότερο φως χυθεί , όσο μεγαλύτερη διαφάνεια ισχύσει στα πεπραγμένα της διοίκησης του Ιδρύματος, τόσο τα καλύτερο και για τους πιστούς και για τη δημοκρατία.

Μια αυριανή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει πρωτίστως να αποδώσει τη διοίκηση ανάλογων ιδρυμάτων στην ευρεία λαϊκή βάση και το κοινοτικό πνεύμα που προβλέπουν οι ιδρυτικοί τους κανόνες, μακριά από τις σκοτεινές υπερεξουσίες κάποιων Ρασπούτιν ρασοφόρων. Όλα τα παραπάνω είναι θέματα πολιτισμού και τίποτε λιγότερο. Όπως θέμα πολιτισμού είναι το ότι ο Υπουργός πολιτισμού διορίζει τα άλογα ή τους ημίονους του ως διευθυντές μουσείων χωρίς να προκηρύσσει τις ανάλογες θέσεις λες και είναι ο Καλιγούλας της Αυτοκρατορικής Ρώμης. Ή, να παίζει τα επικοινωνιακά του ρέστα στην Αμφίπολη γελοιοποιώντας μια διαδικασία καθ' όλα σοβαρή, την ανασκαφική, και από την άλλη να διαλύει την αρχαιολογική υπηρεσία ανακατεύοντας και συγχωνεύοντας αντιλειτουργικά τις εφορίες της ή να έχει κυριακάτικα κλειστές τις κεντρικές αίθουσες των πιο μεγάλων μουσείων της χώρας. Αυτή η κυβέρνηση συνιστά το άκρον άωτον της υποκρισίας, επειδή υπάρχει άπειρη απόσταση ανάμεσα στους θεατρικούς της λόγους και στις απροσδιόνυστες πράξεις της. Θέματα που οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να επανεξετάσει την επαύριον της εκλογής του. Επειδή ο πολιτισμός είναι μεν χαρίεις και αρέσκεται να παίζει αλλά δεν επιτρέπεται να παίζει κανείς με αυτόν.

ΥΓ. Η αφορμή της πρόσφατης, λαϊκής αποδοκιμασίας του Δωρόθεου οφειλόταν στο ότι προσήλθε ο ίδιος να ψηφίσει σε μια εκλογική διαδικασία, όπου από τους 33 εκλεκτούς του -αποκλειστικά ορθόδοξους, δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους του νησιού- εμφανίστηκαν μόνο 8 για να εκλέξουν τα 9 (!) τακτικά μέλη της διοικητικής επιτροπής του Ιδρύματος και τους 5 αναπληρωτές των. Όλα αυτά συνέβησαν βέβαια μετά το νομοθετικό πραξικόπημα των Τάκη Ρήγα και Άννας Καραμανλή (ΠΑΣΟΚ- ΝΔ) καθ’ υπαγόρευση του Μητροπολίτη ώστε να τροποποιηθεί το νομικό καθεστώς του ιδρύματος και να καταστεί από ΝΠΔΔ σε εκκλησιαστικό νομικό πρόσωπο, ήγουν ΝΠΙΔ. Με άλλα λόγια ιδιωτικοποιούμε τα πάντα, ακόμα και τη θρησκευτικότητα!

Σχολεία και σχολεία

Υποψήφιοι φοιτητές δίνουν εισαγωγικές εξετάσεις στο ύπαιθρο για μια θέση στο Πανεπιστήμιο. Μαθήτριες προσέρχονται στο σχολείο, κεντρικό Αφγανιστάν, Δεκέμβριος 2014.

Εικόνες αφιερωμένες εξαιρετικά στους λογής εξεγερμένους και καταληψίες σχολείων και πανεπιστημίων αυτής της τρύπιας χώρας! Ιδιαίτερα στους ατρόμητους τραμπούκους που κατέλαβαν το κέντρο επικοινωνίων του ΕΚΠΑ κατεβάζοντας τον server όλων των σχολών και δυο νοσοκομείων. Ζητούνται, εξίσου, ατρόμητες αρχές για να εφαρμόσουν το νόμο.

Το φάντασμα του Πολυτεχνείου ζει ή Κόσμος εν μανία

Ο δε λαός; Ο λαός υφίσταται - διοτί δεν είναι αλλιώς δυνατόν - την επίδρασιν των ηθών τούτων. [...] Ή, άλλοτε πάλιν, εν τη ορμή όλων των κτηνωδών του ενστίκτων εξεγειρομένων, ραβδοκοπεί μέχρι συντριβής τα καθίσματα και τα θρανία [...] . Και βοή τότε τρομερά ανέρχεται προς τον ουρανόν, πάταγος σατανικός, ορυμαγδός διαβολικός, συρφετού έκφρονος, κόσμου εν μανία. 
Μιχαήλ Μητσάκης, Αθηναϊκαί σελίδες, 1887

Συμβαίνουν, ακόμη, πράγματα σε αυτόν τον τόπο παρ ότι τον στοιχειώνουν, ανέκαθεν τον στοίχειωναν σαν μαύρο χιούμορ της μοίρας, μαύροι Δεκέμβρηδες. Ενός έκφρονος συρφετού, ενός κόσμου εν μανία, όπως έγραφε ο Μητσάκης. Ας πούμε, το “Δεκαήμερο” του Καραθάνου στο Εθνικό ή το “Amor’’ του Τερζόπουλου στο Άττις ή η “Φόνισσα” του Κουμεντάκη στο Μέγαρο. Α, να μην ξεχάσω τους σπαρακτικά αστείους “Συγχωρεμένους” του Άγγελου Παπαδημητρίου στο μουσείο Βορρέ που διαβάζουν την “επίσημη” ιστορία με πλάγιο, αποδομητικό τρόπο και που βρίσκουν μικρούς παραδείσους, ακόμα και στην κόλαση. Μου άρεσε επίσης η αναδρομική του Ανδρέα Αγγελιδάκη στο ΕΜΣΤ (Ωδείο Αθηνών) για το ανάλαφρο ύφος, τη σύγκλιση διαφορετικών εκφραστικών κωδίκων αλλά και τη στοχαστική στάση απέναντι στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Χτες, Κυριακή, απόλαυσα την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ από κάθε πλευρά έκθεση "Ο Θεοτοκόπουλος πριν τον Γκρέκο" στο Χριστιανικό και Βυζαντινό  Μουσείο Αθηνών, που οργάνωσε και παρουσιάζει η νέα γενιά επιστημόνων του ιδρύματος υπό την καθοδήγηση της προσφάτως απομακρυνθείσας από το ΥΠΠΟ -γιατί άραγε;- διευθύντριας κας Λαζαρίδου. Θλιβερή αντίφαση: όλες οι αίθουσες των μονίμων εκθεμάτων παρέμεναν κλειστές  ελλείψει προσωπικού! Ευτυχώς που ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος και οι επιτελείς τους λατρεύουν τον πολιτισμό και νοιάζονται για τα μουσεία μας προωθώντας σε αυτά τους κολλητούς τους προς δόξαν της αξιοκρατίας. Τέλος ο Peter Brook, στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, δίδαξε πως μπορεί να γίνει θέατρο και μάλιστα εμβληματικό με τα πιο απλά, τα σχεδόν χειροποίητα μέσα. (Πρόκειται κατ' ουσίαν για το ίδιο πράγμα που χρόνια τώρα επιχειρεί ο χαοτικός αλλά σταθερά πρωτοπόρος, δηλαδή διαρκώς κόντρα, απέναντι κι ακόμα και στον εαυτό του, Νίκος Κούνδουρος. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...).

Από την άλλη, ένας ολόκληρος κόσμος είναι πάλι ξεσηκωμένος, αυτοί που ονομάζουμε συλλήβδην αναρχικούς ή αντιεξουσιαστές, ενώ δεν είναι παρά εκείνοι οι νέοι που δεν έχουν καμιά προοπτική, που είναι εγκαταλελειμμένοι από ένα αυθαίρετο κράτος-δυνάστη και που στην πιο όμορφη στιγμή της ζωής τους ζούνε σ' ένα τόπο μισονεϊκό, καθημαγμένο από αρχολίπαρους όσο και αμετανόητους γέροντες, χωρίς να έχουν οι ίδιοι καμιά καμία ελπίδα, κανένα μέλλον. Δε πιστεύω στη βία, σιχαίνομαι τη βία, καταλαβαίνω όμως ποια απελπισία κινεί το χέρι όλων όσοι πιστεύουν πως σπάζοντας βιτρίνες και καίγοντας σκουπίδια ή αυτοκίνητα τιμωρούν ένα παλιό κακό κόσμο και ιδρύουν ένα καλύτερο καινούργιο. Φοβάμαι, επίσης, πως αυτή η τρέλα έχει καταστεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια λειτουργικό κομμάτι του κυρίαρχου συστήματος. Ο σχεδόν θεσμικός και αέναα επαναλαμβανόμενος πετροπόλεμος με τους “μπάτσους” που διαλύει κάθε τόσο το κέντρο της Αθήνας, της Πάτρας ή της Θεσσαλονίκης βυθίζοντας σε απελπισία εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που απλώς θέλουν να επιβιώσουν, αλλά εμποδίζονται παντοιοτρόπως, είναι το απαραίτητο άλλοθι μια εξουσίας το ίδιο κυνικής και βίαιης, ώστε να αποφασίζει ως αντίποινα ακόμα πιο αντιδημοκρατικούς νόμους ή να αγοράζει καινούργιες πιο αποτελεσματικές παρτίδες δακρυγόνων. Στα δικά μου μάτια οι εξεγερμένοι τρομοκράτες και το κράτος του νόμου ενώ εξωτερικά δεν συγκλίνουν ούτε μοιάζουν, τελικά ταυτίζονται, οδηγούν τη χώρα μου στο ίδιο αναπότρεπτο τέλμα και μένα -αν αυτό έχει κάποια σημασία- σε μια βαθιά μελαγχολία. Επειδή δεν καταδέχομαι να πιστέψω σε μια επανάσταση κατά την οποία ο πιτσιρικάς (μικροαστός κατά βάθος, ασχέτως του πως φαντασιώνεται τον εαυτό του) πετάει μολότοφ στον μπάτσο της γωνίας. Σαράντα χρόνια κλεφτοπόλεμος και όμως δεν βοήθησε καθόλου την δημοκρατία μας να ενηλικιωθεί, αντιθέτως. Επειδή και ο ακροαριστερός αντιεξουσιαστής μετέρχεται ανάλογη βία με εκείνη του κράτους-τιμωρού και των σταθερά ανεύθυνων οργάνων του. Πρόκειται για κείνο το πολιτικό πιθάρι των Δαναΐδων που με τέτοιες μεθόδους δεν πρόκειται να γεμίσει ποτέ. Εμείς ως σύγχρονη και προοδευτική Αριστερά έχουμε τεράστια ευθύνη γιατί δεν αποκόψαμε εγκαίρως τον ομφάλιο λώρο απ' όλα αυτά τα επαναστατημένα αλλά κατά βάθος φασίζοντα γκρουπούσκουλα που πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα να καίνε την Athens Voice ως τιμωρία ή να καταλαμβάνουν το κέντρο επικοινωνιών του ΕΚΠΑ και να κατεβάζουν το κεντρικό server του σταματώντας βάρβαρα τη λειτουργία δυο τουλάχιστων πανεπιστημιακών νοσοκομείων. Αυτός ο μπρουταλισμός δεν μπορεί να έχει σχέση με την Αριστερά, τουλάχιστον όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να θεωρήσω σύντροφό μου, αντίθετα είναι ιδεολογικός μου αντίπαλος, εκείνον που βανδαλίζει ένα άγαλμα ή ένα νεοκλασικό ή που σπάει τη στάση ενός λεωφορείου. Επιπλέον με τρομάζει όλο αυτό το συσσωρευμένο, αντικοινωνικό μίσος των παιδιών του Κουφοντίνα και των θιασωτών εκείνου του Ξηρού που ... παλικαρίσια την κοπάνησε. Υπάρχει μια τερατώδης ιδεολογική αντίφαση σε όλα αυτά. Αλλά και και η ασύγγνωστη υποκρισία της γενιάς μου να μυθοποίησει καιροσκοπικά ένα φάντασμα του Πολυτεχνείου διαστρέφοντας το αληθινό του περιερχόμενο. Αυτό το φάντασμα, που το καίμε τελετουργικά κάθε τρεις και λίγο καταλαμβάνοντας τη δυσοίωνη πύλη του Μετσόβιου, πληρώνουμε ακόμη με το πιο ηλίθιο, το πιο επικίνδυνο τρόπο.

ΥΓ. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κυβερνήσει και μάλιστα γρήγορα, αν μη τι άλλο, για να τεθεί και αυτός προ των ιστορικών ευθυνών του. Γιατί, όσο κι αν βολεύει οντολογικά την ρητορεία της Αριστεράς η αντιπολίτευση, πρέπει στην πράξη να δούμε πόσο η ίδια αντέχει τη φθορά και τη διαφθορά της εξουσίας. Απέναντι στον χρόνιο καρκίνο των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά διαθέτει ακόμα ένα ηθικό πρόταγμα υγείας, όπως και ο τόπος διαθέτει, χάρη σε αυτήν, μια ακόμα προοπτική ελπίδας. Αρκεί να αποφύγουμε την προϊούσα πασοκοποίηση ή την καθεστωτίλα τύπου ΝΔ. Και να ειπωθούν, αλλά το κυριότερο, να υποστηριχθούν εμπράκτως κάποιες επώδυνες αλήθειες...

Ανακοινώσεις

 

Πρόσκληση: Την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου και ώρα 7 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος)  θα παρουσιαστεί ο 23ος ετήσιος τόμος της πολιτιστικής επιθεώρησης "επίλογος 2014" με σύμβουλο έκδοσης τον Κώστα Γεωργουσόπουλο. Συγχρόνως θα τιμηθούν για το έργο τους η Μαρία Φαραντούρη και ο Νίκος Κούνδουρος. Τον Κούνδουρο θα παρουσιάσει ο επ. καθηγητής του ΤΘΣ Μάνος Στεφανίδης και την όλη εκδήλωση ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός. Είσοδος ελεύθερη. Θα ακολουθήσει δεξίωση. Παρακαλούνται οι φοιτητές να παραστούν.

Ημέρα για μουσεία!
Ο Μάνος Στεφανίδης θα ξεναγήσει τους φοιτητές Erasmus και όποιον επίσης το επιθυμεί από τους υπόλοιπους φοιτητές το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου και ώρα 11π.μ. στο Μουσείο Μπενάκη (Κολωνάκι) και 12.30μ.μ. στο Βυζαντινό Μουσείο (Βασ. Σοφίας και Ρηγίλλης). Θέμα: οι δυο περιοδικές εκθέσεις με αφορμή το διεθνές έτος El Greco.
Τέλος την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου στις 12.30 μ.μ. θα ξεναγηθούν οι φοιτητές του τμήματος σε όλες τις εκθέσεις που παρουσιάζονται αυτό το καιρό στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς).

Ηλίθια βία, πάλι

•Μαμάδες βορείων προαστίων, παιδάκια πλατείας Εξαρχείων. 

•Το κρατικό λεωφορείο είχαν άραγε στόχο οι εμπρηστές και τα φουκαριάρικα ΙΧ στην οδό Σολωμού ή τους οδηγούς τους; Αν κρίνω από τον τρόπο που έκαψαν τη Marfin, ξέρω την απάντηση. 

•Κατά τα άλλα, η σαπίλα της εξουσίας έχει "κάψει" τα μυαλά και των αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστών. Τι κρίμα. Δεν έχουμε ακόμα μάθει στον τόπο αυτό πως η ηλίθια σπαταλημένη βία δεν οδήγησε ποτέ πουθενά. 

•A propos η "ανα"κατάληψη του Πολυτεχνείου από τους επαναστάτες δείχνει πόσο δίκιο έχουν οι πρυτάνεις όταν θέλουν να περιφρουρήσουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και πως καμία κατάληψη δεν είναι αθώα. Επειδή γρήγορα ξεχάσαμε το ποιοι και το πως έκαψαν το "Αττικόν" με μολότοφ που είχαν αποθήκευσει στη Νομική με τις ευλογίες πρώην πρύτανη. Ο οποίος, πάντως, εξακολουθεί να δηλώνει και αθώος και επαναστάτης. 

•Τελικά στην Ελλάδα τα άκρα συγκλίνουν δραματικά και όλοι ξέρουν μόνο να γκρεμίζουν. Θα χτίσει κανείς ποτέ κάτι; 

ΥΓ : Όσο και αν λυπάμαι για το παρόν και κυρίως για το μέλλον του Ρωμανού (αλλά και όλων των έξαλλων φοιτητών μου που ταυτίζουν την πρόοδο με τις αποχυμωμένες επαναστατικές γυμναστικές του παρελθόντος), δεν καταλαβαίνω διόλου τη στάση των γονέων του νεαρού φυλακισμένου. Ανήκουν στη γενιά μου, γενιά του δήθεν και της υποκρισίας που πάντα πίστευε ότι ήταν η εξαίρεση χωρίς ποτέ να μπει στο κόπο να κατανοήσει ποιος τέλος πάντων είναι ο κανόνας. Με άλλα λόγια, τα πάντα ήταν ρόλοι μόνο ρόλοι, χωρίς καμία εμβάθυνση ή προσπάθεια αυτογνωσίας: Πρώτα χαζοχαρούμενο λογοτεχνίζον lifestyle, έπειτα εξεγερμένος γονέας "ήρωα". Από τη μια η "αγωνία" και ο "πόνος" των κκ. Βενιζέλου και Λοβέρδου για την τύχη του νεαρού, από την άλλη η "ευαισθησία" της πανταχού παρούσας κας. Κωνσταντοπούλου που είδε φως και μπήκε. Διερωτώμαι αν αύριο ως υπουργός δικαιοσύνης η ίδια θα εφαρμόσει το νόμο ή θα παραβιάσει το νόμο. Έως ότου βεβαίως το αλλάξει. Πράγμα για το οποίο δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, επειδή πιστεύω πως για να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει να προχωρήσει σε μια σειρά κρίσιμων συμβιβασμών, τόσο με την αστική ιδεολογία, όσο και με τη μικροαστική ιδεοληψία. 

Κατά τα άλλα, πόση ακόμα ηλίθια βία μπορεί να αντέξει αυτή η εξουθενωμένη, γονατισμένη πόλη;

Σ' αγαπώ

Dante Gabriel Rossetti, Dantis Amor. 1860. Oil on panel. Tate Gallery, London

Αυτός ο ιδιοφυής κατεργάρης, ο Τζούλιαν Μπαρνς γράφει στην «Ιστορία του κόσμου σε 10 ½ κεφάλαια» πως η φράση I love you είναι σπουδαία και απέριττη μ΄ ένα υποκείμενο ελάχιστο που υποδηλώνει την ταπεινοφροσύνη του εραστή και μ΄ ένα ρήμα ισχυρό που απελευθερώνει όλη την ενέργεια του φωνήεντος.

Σκέφτομαι πως η ίδια φράση στα ελληνικά «Σ΄ αγαπώ» έχει εξαφανίσει το υποκείμενο ενσωματώνοντάς το στο ρήμα. Το οποίο (ρήμα) ταξιδεύει πια σ΄ ένα μακρύ ωκεανό με ούριο αν και κάπως βιαστικό άνεμο. Όλα εξαρτώνται πάντως από το πώς θα προφερθεί το ~ω. Κοφτά, δηλαδή αμετάκλητα και κάπως εκβιαστικά, σαν να είναι η τελευταία λέξη που λέει ο ερωτευμένος και μετά θα σιωπήσει ολοκληρωτικά, ή το μακρό φωνήεν θα διεκδικήσει ολόκληρο το χρόνο του σβήνοντας σαν το τελευταίο πνευστό μιας καντέντσας, σαν απόηχος φωνής πουλιού από βελούδο σε νυχτερινό δάσος; Τέλος στο «σ΄ αγαπώ» το αντικείμενο προτάσσεται αποθεωτικά, υψώνεται σαν λάβαρο αν και κάπως θεατρικά στην αρχή των πάντων.

Είσαι εσύ που αγαπώ και μόνο εσύ κι εγώ δεν είμαι τίποτε άλλο ούτε μπορώ να κάνω κάτι διαφορετικό από το να σ΄ αγαπάω. Να σ΄ αγαπάω; Εδώ τα πράγματα παρουσιάζουν μια ποικιλία που δεν συναντάται σ΄ άλλες γλώσσες. Αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στο «σ΄ αγαπώ» και στο «σ΄ αγαπάω» κρύβει τόσους χρωματισμούς ή μετατονισμούς, όσες και διαφορές τις οποίες ο καθένας μπορεί να συλλάβει αρκεί απλώς να ψιθυρίσει συνειδητοποιημένα τις δυο φράσεις. Ας πούμε, στα γερμανικά, δεν υπάρχει αυτή η επιλογή: Ich liebe dich και μόνο ich liebe dich. Μονόχορδα, απόλυτα, σαν Πρώσος ουλάνος έξω από τη Βαρσοβία. Μόνο που, βέβαια, εδώ το υποκείμενο, αιχμηρό και υποψιασμένο, κυλάει γρήγορα πάνω στα υγρά του αγαπημένου ρήματος και καρφώνεται στο αντικείμενο του πόθου σαν κανονική αναπαράσταση λεκτικής συνουσίας.

ΥΓ. 1 Και τώρα ένα μικρό δράμα: Στα νέα ελληνικά, δεν μπορούμε να κάνουμε έρωτα. Κυρίως γιατί μεταφράσουμε το make love ή το faire l'amour! Γιατί, αλήθεια, τι σημαίνει “κάνω έρωτα”; Προσέξτε πόσο ανέμπνευστη, διεκπεραιωτική και εργαλειακή είναι αυτή η φράση. Επειδή μπορώ να κάνω στιφάδο, να κάνω γυμναστική, να κάνω πόλεμο, να κάνω πυρετό άλλα όχι και έρωτα! Ο Σεφέρης έλεγε “κάνουν ΤΟΝ έρωτα”. Καλύτερο... Οι παλιότεροι χρησιμοποιούσαν τις μεταφορές “πλάγιασαν μαζί”, “χάρηκαν το κρεβάτι”, “έσμιξαν”, “ζευγάρωσαν”, κλπ. Ο παππούς μου θα 'λεγε “της έκανε τη δουλειά”. Ή ακόμα χειρότερα “τη χάλασε”. Προσπαθούσα να εξηγήσω στους φοιτητές μου πως ο στίχος “Σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει” του Χατζιδάκι από τη “Στέλλα” αναφέρεται στην ερωτική πράξη. “Αποκλείεται, κύριε, δεν κάνουνε έτσι έρωτα”, με αποστόμωσαν!

ΥΓ.2 Την ένοιωθε να λιγοθυμάει με μικρές κραυγές ανάμεσα στο πόδια του, να τρέμει, να λυγίζει, να τινάζεται ολόκληρη από την ηδονή, να τρικυμίσει σαν κύμα το σώμα της κι έπειτα ο παφλασμός να καταλαγιάζει, να ξαναρχίζει όπως σεισμός που δεν ελέγχει τη δύναμή του.

Την κοίταζε εκστατικός τόσο ώστε λησμόνησε τη δική του επιθυμία και χαιρόταν αποκλειστικά τη δική της . Σαν στρατηγός που καμαρώνει ευτυχισμένος το στρατό του να επελαύνει.

Έπειτα σαν να ηρέμησε εκείνη, το κύμα πια έτρεχε βουβό, χαλάρωσε τη μέγγενη των ποδιών του και με τα χέρια ελεύθερα της χάιδεψε τα μαλλιά. Κοίταγε τα χέρια του πάνω στους ανακατωμένους πλοκάμους, τους πυκνούς βοστρύχους και σαν να τους έδωσε μια διαταγή. Τώρα χωρίς καθυστέρηση πρέπει να ζωγραφίσετε, τους είπε.

Και βέβαια ο πίνακας θα παρουσίαζε μια γυναίκα με την πλάτη γυρισμένη σ΄ ένα τραπέζι γεμάτο φρούτα. Μισόγυμνη και το ημίφως θα έμοιαζε με ρούχο επάνω της. Στο παράθυρο, ένα φεγγάρι έκανε τα δικά του. Όπως πάντα. Κι ένα γύρω φιγούρες μικροκαμωμένων ανδρών σαν να κοιμούνται, σαν να πλησιάζουν ντροπαλοί,, σαν να γδύνονται για να πουν την προσευχή τους.

Σήκωσε το σώμα της γυναίκας κι ακούμπησε στα στήθη της τις παλάμες του ανοιχτές.

Σαν να ανίχνευε ένα θησαυρό… Σαν να προσευχόταν…

Πάνω απ´ όλα σοβαρότης και η περίπτωση Καφέτση

Κάποιοι πολιτικοί πρότειναν στα σοβαρά σ´ αυτήν ακριβώς την κρισιμότατη συγκυρία ως Ευρωβουλευτές, μεταξύ των άλλων, τη κυρία Καϊλή και το κύριο Ζαγοράκη. Αμέσως χιλιάδες πολίτες έσπευσαν να τους υπερψηφίσουν δικαιώνοντας έτσι τις επιλογές των Σαμαρά-Βενιζέλου. Οι ίδιοι πολιτικοί υπουργοποίησαν κατά καιρούς εξίσου σοβαρά τη Φώφη, τον Μάκη, τον Άδωνι, τον Ανδρέα Love, κ.ο.κ. τιμώντας έτσι όλους εκείνους τους ψηφοφόρους που τους έστειλαν ως εκπροσώπους των στο κοινοβούλιο. Οι θεσμοί λειτουργούν άψογα, η αξιοκρατία βασιλεύει, η εθνική αντιπροσωπεία εργάζεται πυρετωδώς, έχουμε όπως θα έλεγε που θα έλεγε ο Λάιμπνιτς την καλύτερη δυνατή δημοκρατία. Γιατί λοιπόν διαμαρτύρεσθε;

ΥΓ. Εξακολουθώ να επιμένω πως ο Ευ. Βενιζέλος παραμένει ο πιο επικίνδυνος πολιτικός της μεταπολίτευσης. Υπήρξε ολετήρας και στο ΥΠΠΟ, την πολιτική του οποίου δυστυχώς ακόμη επηρεάζει. Τελευταίο του "θύμα" η προστατευομένη του, κατά τα άλλα, Άννα Καφέτση η οποία απεπέμφθη απ' το ΕΜΣΤ σκαιώς μεν, δικαίως δε πληρώνοντας την απύθμενη υπεροψία της. Προσωπική μου άποψη είναι πως θα έπρεπε να παραμείνει τουλάχιστον ως τα εγκαίνια του νέου μουσείου για το οποίο έχει μοχθήσει με το δικό της ιδιότυπο τρόπο. Ξέρω όμως πως με την Άννα δεν συνεργάστηκε ποτέ κανείς.
Όσον αφορά σε μένα, επειδή ακούγονται διάφορες σπερμολογίες ως προς την διεύθυνση του ΕΜΣΤ, δηλώνω ότι δεν έχω καμία σχέση και ότι σταθερά υποστηρίζω πως τέτοιες θέσεις πρέπει να προκηρύσσονται αξιοκρατικά και χωρίς υπουργικές αυθαιρεσίες. Ευτυχώς που το πολιτιστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται σχετικά με όλα αυτά. Ήρθε η στιγμή για όσους δηλώνουν έντιμοι, να το υπερασπίζονται και εμπράκτως. Αν ο νυν υπουργός ετοιμάζεται νε διορίσει το άλογό του πατρίκιο σαν τον Καλιγούλα (ή τον Βενιζέλο!), εγώ δεν συμμετέχω. Ελπίζω τέλος οι τράπεζες και οι φιλότεχνοι τραπεζίτες να δείξουν αλλού και αλλιώς τις ευαισθησίες τους. Και πάντως εκτός δημόσιας σφαίρας.