O Wei Wei στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Θαυμάσια κατάσταση!

Αφιερωμένο σε όσους καλλιτέχνες, εγχώριους ή εξωχώριους, παραπονούνται ότι δεν έχουν έμπνευση.

Ιδού η "Κάμερα Ασφαλείας" του Wei Wei στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Από μια σειρά "πολιτικών" έργων, δύο εκ των οποίων είδα πριν δύο χρόνια σε έκθεση, στημένη σε πρώην φυλακή της Αβινιόν. Συγκεκριμένα σε ένα κελί! (Collection Lambert, Prison Sainte-Anne). Πίσω ακριβώς από το παλάτι των Παπών. 

Βρίσκω εξαιρετική την ιδέα να χρησιμοποιήσει ο δημιουργός την πιο κλασικίζουσα φόρμα της πιο κλασικής τέχνης για να δουλέψει ένα αντικαλλιτεχνικό, απωθητικό θέμα: Τις κάμερες επιτήρησης. Η παράδοση μέσα από την πιο οξεία, μεταμοντέρνα ειρωνεία. Τα αγιοποιημένα σύμβολα της αστικής ρητορείας, τα "μνημεία" του δημόσιου χώρου σε μιαν αναπάντεχη ανατροπή σημασιών. Κριτική μέσα από την παραπλάνηση, την σαγήνευση του κοινού. Η ανοιχτή κοινωνία του δυτικού κόσμου έχει «ανεπαισθήτως» μεταμορφωθεί σε κοινωνία ανοιχτής επιτήρησης! Να μια ιδέα που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν οι εκατοντάδες μαρμαροφάγοι μας. ( Εξαίρεση ο Ανδρέας Λώλης ).

Εικάζω ότι ο Wei Wei δουλεύει αυτά τα γλυπτά μέσω βοηθών. Βλέπετε το μάρμαρο δεν ανήκει στην κινεζική, καλλιτεχνική παράδοση. ( Άλλη μια παρανόηση: Προέχει πάντα η ιδέα. Η εκτέλεση έπεται ως φυσική συνέπεια της πρώτης ). 
Ο συνάδελφος Μεγακλής Ρογκάκος έκανε μια εντυπωσιακή φωτοκαταγραφή της μοναδικής παρέμβασης του Wei Wei στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης που «θα τρέχει» ως τον Οκτώβρη. Προκειται για την Τρίτη, διεθνών προδιαγραφών, έκθεση μετά τον Κουνέλλη και τον Mario Merz που οργανώνει το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Ο Wei Wei πρωτοτυπεί για, εκτός από το Μέγαρο Σταθάτου, αξιοποιεί και τους χώρους της μόνιμης έκθεσης.
Η Αθήνα έπρεπε να κάνει σημαία της αυτή την έκθεση τόσο για καλλιτεχνικούς όσο και για πολιτικούς λόγους. Ο Κινέζος ακτιβιστής βάζει ένα μουσείο μας στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία αλλά η επίσημη πολιτεία ούτε το αντιλαμβάνεται, ούτε το αξιοποιεί. Κύριε Μπαλτά, κύριε Κυρίτση καλημέρα σας.

Αριστερά οι αρχαίες δακρυδόχοι, δεξιά τα σύγχρονα δακρυγόνα

ΥΓ. 1 Πολιτισμός είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι επαγγελματίες του πολιτισμού προσπαθούν να οργανώσουν πολιτιστική πολιτική. Κύριοι του Δήμου Αθηναίων Καλημέρα σας, επίσης.

ΥΓ. 2 Η φωτογραφία είναι το μέσο που θέλει να μετατρέψει τον χρόνο σε εικόνα, να νικήσει το τώρα παγώνοντάς το μέσα στο υδαρές μέλλον. Ανακόπτοντας τη ροή του χρόνου μέσω στατικών " θεοφανειών", μικρών οπτικών θαυμάτων αναπαράστασης μιας αιωνιότητας που άντεξε μόνο λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου. Η φωτογραφία, εν τέλει, είναι μια μορφή ήττας, η αδυναμία μας να βιώσουμε ουσιαστικά τη στιγμή, η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να διασώσουμε το χρόνο υποκαθιστώντας τον με εικόνες, τη ζωή με την μερική, την περιορισμένη αντανάκλαση της. Να αναστήσουμε το συμβεβηκός σε ένα διαρκές παρόν. Να αναστηθούμε ...

ΥΓ. 3 Μου το έδωσαν στην Θεσσαλονίκη το καλλιτεχνικό ζευγάρι Χονδρός - Κατσιάνη στην εκδήλωση του Δικτύου Αριστερών Δημοκρατών που ήμουν ομιλητής. Τίτλος του παζλ, ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Μία Λύση Υπάρχει, 1984.
Λέτε;

ΥΓ. 4  Παιδεία σε νέα μεταρρύθμιση! Με υπογραφή Φίλη. Αυτό και αν είναι καινοτομία : Την 25η Μαρτίου τα παιδιά δεν θα κάνουν παρέλαση, θα κάνουν σιέστα στο σπίτι. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή του εθνικού ξεπούληματος και της επιτροπείας να εξαφανίσουμε ως φασιστικά όλα τα σύμβολα ή τους μύθους που θυμίζουν πατρίδα, όλες τις τελετουργίες που διαιωνίζουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κοινότητας. Στο εξής συγκίνηση για τα επιτεύγματα της ομάδας θα αντλούν οι νέοι μόνο στα γήπεδα. Ο οπαδισμός θα είναι πλέον ο μόνος politically correct εθνικισμός. Μας βάζουν στανικά να ξεχάσουμε μήπως κάποτε τους συγχωρήσουμε. Ο Φίλης ξεκίνησε την περίφημη καριέρα του ως ινστρούκτορας του καθεστώτος διαχωρίζοντας την γενοκτονία από την εθνοκάθαρση και συνεχίζει με τις δηλώσεις μετανοίας και τα συγχωροχάρτια. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η παιδεία μας αλλά και η κατατονική μας κοινωνία είναι η κατάργηση της πρωινής προσευχής και η έπαρση της σημαίας. Ως συνειδητά άθεος τρέμω την απαξίωση των συμβόλων την αντικατάσταση της μεταφυσικής από το τον ρασιοναλισμό του ασήμαντου. Οι Συριζαίοι εναγκαλίζονται τους ρασοφόρους για μικροκομματικούς λόγους αλλά απεμπολούν την παράδοση που αγνοούν. Τον Πεντζίκη και τον Καρούζο και τον Μοσκώφ. Τους έμειναν ο Μπαλτάς και ο Βέλτσος.

Μάρμαρο και μάρμαρο! Από τον ακτιβιστή Wei Wei στους ακτιβιστές της πιο ανεγκέφαλης υποκουλτούρας

ΥΓ. 5 Ας γίνει επιτέλους κάτι! Ας σταματήσει επιτέλους η συνεχής αυτή ντροπή των βανδαλισμών στο κέντρο της Αθήνας. Δήμος και Πανεπιστήμιο έχουν την κύρια ευθύνη για την καταστροφή. Βλέπετε, εφαρμόζουν την ηλιθιότητα του ψευτοασύλου που επιτρέπει σε κάθε παραβατικό ή ψυχοπαθή να καταστρέφει μνημεία και τη δημόσια γλυπτική στο όνομα της ... επανάστασης. Με την αστυνομία σε απόσταση και με τα δικά της προβλήματα ... εξουσίας.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Ιδού ένα παλιότερο κείμενο από το 2003 που το θυμήθηκα με αφορμή την έκθεση οπτικής ποίησης του Στάθη Χρυσικόπουλου στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας.

Τι είναι οπτική ποίηση; Ενα θαυμαστικό κι ένα ερωτηματικό για τη γλώσσα που γίνεται εικόνα...

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΤΕ ΠΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ την εικόνα η TV: τρομοκρατικά, επαναληπτικά, ισοπεδωτικά, ώστε ο όποιος λόγος της να καταστεί θόρυβος: να εκφυλιστεί σε σύγχυση. Ακόμη και οι ομιλητές της είναι εκεί σαν σοφές talking heads για να δίνουν μόνο απαντήσεις· ποτέ για να καταθέτουν αδυναμία, φόβο, επιθυμία, αμφιβολία. Οφείλουν να προβάλουν την ισχύ του «τυποποιημένου προϊόντος»· κάθε υποκειμενικότητα άρα εξοβελίζεται. Γι' αυτό και κάποιες εξαιρέσεις του κανόνα, κάποιοι ωραίοι τρελοί σαν τον Β. Ραφαηλίδη παλιότερα, τον Γ. Ζουράρι, τον Γ. Καραμπελιά ή τον Β. Καββαθά έγιναν περιζήτητοι από την τηλεοπτική αγορά. Γιατί κουβαλούσαν στις κρύες οθόνες τον εαυτό τους και την ιδιαιτερότητά του· τις απορίες τους και την αντίρρηση προς τον κυρίαρχο κανόνα. Ωσπου βέβαια η πολυχρησία τούς καθιστούσε ανενεργούς, εφόσον ο ίδιος ο μηχανισμός επέμενε στη «γραφικότητα» κι όχι στη διαφορά τους...

ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΑ, στην τηλεόραση, παρά την οπτική πολυχρωμία, δεσπόζουν η ομοιομορφία και η κρατούσα άποψη. Εξ ου και ο φασισμός αλλά και η ηλιθιότητα του μέσου. Στην ηλεκτρονική αυτή εκκλησία ενός AGB Δήμου, ο καθηγητής του πανεπιστημίου θα διακοπεί τη στιγμή ακριβώς που θεμελιώνει το επιχείρημά του, για ν' ακουστεί ο τηλεθεατής από τα Σούρμενα.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΤΑ ΣΟΥΡΜΕΝΑ! Αναφωνεί πανευτυχής ο παρουσιαστής κι εγώ καληνυχτίζω μπουχτισμένος το μέσο, εφόσον πλέον χάνεται ο οποιοσδήποτε ειρμός, αλλά «μάλλον θόρυβος γίγνεται». Στην εποχή λοιπόν της εικόνας δεν επικοινωνούμε με την εικόνα αλλά περισσότερο την καταναλώνουμε κανιβαλικά και στον καιρό της πανεποπτείας καταλήγουμε τυφλοί και απαράσκευοι σ' έναν κυκεώνα τρομοθεαμάτων και οπτικής βίας. Σαν τις γιγαντοκατασκευές που δεσπόζουν στην Πειραιώς λόγω Outlook και διαφημίζουν αυτό ακριβώς: την οπτική βία απέναντι στο λόγο, εικονιστικό ή λεκτικό. Στην ταράτσα του «Εργοστασίου», δηλαδή του εκθετηρίου της ΑΣΚΤ, ένα τεράστιο «χέρι» αυνανίζεται μεταφορικά σε μια «καλατράβα» διαδικασία. Η θεολογία του όγκου εδώ συναγωνίζεται τον φασισμό του περιεχομένου. Αιφνιδίως «πολιτιστική Ολυμπιάδα», «μήνυμα των Ολυμπιακών Αγώνων» και «τηλεοπτική αισθητική», συνενώνονται και ταυτίζονται στην μια και μοναδική πληροφορία: η τέχνη σαν λούνα παρκ, το κράτος ως θεατρώνης, η πληροφορία ως αενάως μεγεθυνόμενο οπτικό εφέ!

ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΠΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ; Μια μορφή αντίστασης απέναντι στις παραδοσιακές μορφές λόγου και εικόνας· ένας χλευασμός απέναντι στην κρατική τέχνη που προπαγανδίζεται μέσω υπναλέων μονολόγων. Οι οπτικοί ποιητές από τη δεκαετία του '50 οργανώνονται σε μικρές ομάδες, απογαλακτίζονται από τους «καθεστωτικούς» καλλιτέχνες και λειτουργούν σαν βομβιστές της γλώσσας και δυναμιτιστές της εικόνας. Στη χώρα μας ενεργοποιείται μια τέτοια ομάδα ήδη από το 1981. Μην περιμένετε βέβαια να σας ενημερώσει σχετικά η ιδιωτική ή η δημόσια τηλοψία. Αυτή τη στιγμή προπαγανδίζουν καταιγιστικά το Outlook χωρίς αντίλογο. Είναι βλέπετε, πάρα πολλά τα χρήματα, είναι αξιοθρήνητα μέτριο το αποτέλεσμα και πρέπει να δικαιολογηθούν τ' αδικαιολόγητα καλά και σώνει.

ΤΑ ΕΡΓΑ, ΠΑΛΙ, ΤΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ είναι μικρά, δεν απαιτούν φαραωνικές εκθέσεις που σκοπεύουν να γονατίσουν τον θεατή ώστε να ξεχάσει το τι και γιατί το είδε. Κρύβονται εύκολα σε τσέπες, φακέλους, βιβλία σαν χειρομβομβίδες με περόνη τη «σωματικότητα» της κάθε λέξης, του κάθε γράμματος. Σήμερα η έκφραση αυτή παραμένει ένα ανοιχτό, μοντερνιστικό παράθυρο στην επικράτεια του πλέον νωθρού μεταμοντέρνου, στο βασίλειο του συμψηφισμού. Μια ερεθιστική πρόταση για μια διαφορετική ανάγνωση του κόσμου: πλάγια, διακεκομμένη, ερεθιστική, πυρετική, διαμπερή.

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ η οπτική ποίηση; Σε κρίση όπως και κάθε υποψιασμένη μορφή τέχνης. Ούτως ή άλλως η αμφισβήτηση της κατεστημένης έκφρασης και των ποικίλων πολιτικοκοινωνικών συμπαραδηλώσεών της δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το ν' αποσπάσουμε όμως τη γλώσσα από την προγραμματική της χρήση και την τροπική ισοπέδωσή της από τα media, θα είναι ένα τεράστιο κέρδος. Εφόσον στον αιώνα της επικοινωνίας η επικοινωνία πάσχει περισσότερο απ' όλα. Οπως επίσης το να καταστήσουμε τη σιωπή όχι αμηχανία, κενό ή πολιτική στέρηση αλλά ηχηρό δικαίωμα και μουσική για το «άλλο». Σας φαίνονται βαριά και δύσπεπτα όλα αυτά; Εύχομαι να είναι οι μόνες δυσκολίες στην καθημερινή σας επιβίωση.

ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ εναντίον της προγλωσσικής εικόνας, η ποίηση ως διαρκές πείραμα, η εικόνα η ίδια εναντίον του τηλεοπτικού της ειδώλου είναι θέματα ανοιχτά και κρίσιμα. Η τέχνη, λοιδορούσα, απρόβλεπτη, «ταξική» -δηλαδή εναντίον της κρατικής «τάξης» που υποκρίνεται την πρωτοπορία- είναι η μόνη διαφυγή μας. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα έχουμε κατακτήσει μια στέρεη ελπίδα σ' έναν ασταθή και μελαγχολικό κόσμο...

ΥΓ. Στο μανιφέστο για το Fluxus, μισόν αιώνα πριν, ο G. Maciunas έγραφε: «Ας καθαρίσουμε τον κόσμο από τον μικροαστισμό κι ας προωθήσουμε την πραγματικότητα της μη-τέχνης. Γιατί αν ορίσουμε κάτι ως τέχνη, καταδικάζουμε όλα τα υπόλοιπα πράγματα της ζωής μας ως μη τέχνη. Πράγμα που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό της ύπαρξης».

ON OFF - 02/11/2003

Η Κλάψα ως Μεταφυσική και η Αριστερά - "Τα δάκρυα μου είναι καυτά"

 

Και ο Τζακ ΣΥΡΙΖΑ!

"Οι συμφορές ατέλειωτες

Δεν έχει ο κόσμος άκρη

Φεύγουν οι μέρες μου βαριές

 Σαν της βροχής το δάκρυ..."

Στην τελευταία, ιστορικής σημασίας, συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων οι βουλευτές του Σύριζα ψήφιζαν μαζικά κλαίγοντας, ψήφιζαν μέσα σε λυγμούς και δάκρυα, ψήφιζαν και με τα δύο χέρια, αλλά βουρκωμένοι, ψήφιζαν όλα αυτά που ταυτόχρονα κατήγγελλαν ως δωσιλογικά, προδοτικά και αβάσταχτα και για την κοινωνία και τους εργαζομένους. Πρόκειται για ένα γελοίο μεν κατανοητό όμως γεγονός που αποδεικνύει πόσο κοντά είναι η άσκηση της σύγχρονης πολιτικής με το θέατρο, τις τακτικές παραπλάνησης, αιφνιδιασμού και παραπληροφόρησης και γενικά όλα αυτά τα στρατηγήματα τα οποία μηχανεύεται η προπαγάνδα και το μάρκετινγκ της Εξουσίας για να μανιπουλάρει, για να εξαναγκάσει, για να εξανδραποδίσει και για να πειθαναγκάσει, εντέλει, το πόπολο. Σε προηγούμενο κείμενο αναλύσαμε την προέλευση του διαρκούς γέλιου των Συριζαίων ως απότοκου της βαθιάς ευτυχίας του να είσαι πλέον εξουσία. (Προσέξτε το διαρκές, αφ' υψηλού μειδίαμα της κυρίας Τασίας της αντιπροέδρου της Βουλής).Τα άκαιρα γελάκια και τα επαναληπτικά χάχανα της κυβέρνησης έχουν αρχή και - όπως εικάζω - τέλος το χαμόγελο του παιδιού, το ακαταμάχητο μειδίαμα του πρωθυπουργού. Το μέγιστο πολιτικό του επιχείρημα. Το κλάμα όμως, ο πόνος, το μαράζι, η μίρλα, ώρες ώρες, η κλάψα, κάποιες άλλες, έρχονται από το βάθος του χρόνου και έχουν τεράστια παράδοση στην ιστορία της αριστεράς. Αποτελούν τρόπο την βαθύτερη μοίρα της, την καταγωγική κληρονομιά της, την μεταφυσική της. Και ναι μεν αντιλαμβάνομαι ότι η αριστερά εξ ορισμού είναι με το μέρος των αδικημένων και των κατατρεγμένων. Κοινό της, ipso facto, είναι οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει και έχουν πονέσει πολύ στη προσπάθεια τους να επιβιώσουν. Είναι όμως αυτός λόγος για να αισθάνεται και η ίδια η αριστερά, ως άποψη, ιδεολογία και εξουσία, αδικημένη και κατατρεγμένη; Μπορεί το κλάμα να πνίγει τον ορθό λόγο και ο λυγμός την κοινή λογική; Μπορεί να είναι υποκριτικό άλλοθι στις λογής κωλοτούμπες; Επιτρέπεται, με άλλα λόγια, ένα" σύνδρομο Ξανθόπουλου" προερχόμενο από την φιλμογραφία του '60 και του '70, να ταλανίζει την πολιτική - και την αισθητική - του σήμερα; Η ελληνική αριστερά έχει και ένα ακόμα γνώρισμα: Είναι ηττημένη στο πεδίο της μάχης και ταπεινωμένη σε φυλακές και εξορίες όπου χιλιάδες ανθρώπινα δράματα χρωμάτισαν επί χρόνια συμπεριφορές και νοοτροπίες. Ο καλός αριστερός άρα οφείλει να είναι σύννους όπως ο σ. Κουτσούμπας. Αποφεύγει τα χαζοχαρούμενα γέλια και επενδύει στον πόνο. Ακούει τον Καζαντζίδη και όχι τον Γιάννη Βογιατζή ή τον Δάκη και ξέρει ότι "το μερτικό του απ´ τη χαρά το έχουν πάρει άλλοι ..." Τέλεια και παύλα. Επειδή ...στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή. Και από Δευτέρα πάλι, πίκρα και σκοτάδι ... Αχ νάταν η ζωή μας Σαββατόβραδο! Κι ο Χάρος να έρχονταν μια Κυριακή το βράδυ! Αυτή η αισθητική και αυτή η άποψη έχουν γαλουχήσει γενιές και γενιές " πονεμένων" δημιουργώντας αυτό που ο Μαρξ αποκαλεί ψευδή ιδεολογία σε τρόπον ώστε στις αρχές του 2000 πρωτοκλασάτοι, σημιτικοί υπουργοί, ο Βενιζέλος και ο Παπαντωνίου, αγκαλιά με τον Λιάνη να τραγουδάνε βουρκωμένοι στις γιορτές των Πρεσπών : Άπονη ζωή μας πέταξες στου δρόμου την άκρη ... Ούτε μια στιγμή δεν είπες να μας διώξεις το δάκρυ ... Μας κυνήγησες (sic)! Γι’ αυτό σας λέω . Είναι οντολογικό το κακό! Επίσης ο λαϊκός βάρδος απηχώντας σαφώς άλλες εποχές και συνθήκες απαξιώνει τη χαρά της εργασίας θεωρώντας την a priori βάσανο και σκλαβιά. Εκμετάλλευση και τιμωρία. Άλλο όμως να δουλεύεις στη φάμπρικα μόλις χαράξει κι άλλο αργόμισθος σε ΔΕΚΟ με πλαστό πτυχίο και μισθό ακαδημαϊκού. Άλλο να είσαι στα ορυχεία του Βελγίου κι άλλο υπάλληλος στην Εφορία Παλαιού Φαλήρου. Και τώρα που κράτος και συνδικαλιστές έκλεισαν και φάμπρικες και επιχειρήσεις και εργοστάσια και μονάδες παραγωγής και ναυπηγεία , τί κάνουμε; Κλαίμε και αυτή τη φορά υπάρχει αποχρών λόγος! Επειδή αντιλαμβάνεται πιά ο καθένας, σήμερα, με τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και την αγωνία για επαγγελματική αποκατάσταση, το μέγεθος της παρανόησης. Η εργασία δεν είναι μόνο μόχθος και ιδρώτας αλλά είναι και χαρά και αυτοπραγμάτωση και έκφραση και προσφορά στο σύνολο και βαθύτερη ατομική δικαίωση. Εκτός κι αν η μόνη, υπαρκτή και συμπαθής, μορφή εργασίας είναι το δια βίου βόλεμα στο Δημόσιο και οι χιλιάδες κομματικοί διορισμοί κολλητών με άδηλες όσο και προκλητικές απολαβές. ´Η, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί του ΠΑΣΟΚ με τους αγρότες στα καφενεία και τους Πακιστανούς ή τους Αλβανούς στα χωράφια. Γιατί αυτό είναι το αποτέλεσμα της τραγικής νοοτροπίας που διαμορφώθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και σχετίζεται με την ήσσονα προσπάθεια, την έλλειψη παραγωγικών πρωτοβουλιών και την ανάδειξη του κράτους ως του απόλυτου εργοδότη τόσο για τους μισθωτούς όσο και για τους επιχειρηματίες! Το κράτος σταθερά να υπερδανείζεται - συχνά υποθηκεύοντας τα τιμαλφή του - ή να απορροφά κοινοτικά κονδύλια μόνο και μόνο για να διορίσει όλο και περισσότερους " οπαδούς" χωρίς κανένα ορθολογισμό ή πρόγνωση των αληθινών αναγκών δημιουργώντας ένα υπερτροφικό, πολυδάπανο Δημόσιο. Και από την άλλη οι συνδικαλιστές να απαιτούν όλο και περισσότερα υπέρ των συντεχνιών που εκπροσωπούν χωρίς καμία φροντίδα για το γενικότερο συμφέρον, χωρίς στοιχειώδη συνείδηση αλληλεγγύης. Κοινωνικές ομάδες, τυφλωμένες από πόλωση τεχνητή, η μια εναντίον της άλλης και όλες εναντίον ενός κράτους θλιβερά χρεοκοπημένου. Ιδού τα αποτελέσματα του χρόνιου λαϊκισμού, της κολακείας του συλλογικού θυμικού - ο πάντα αθώος και πάντα αδικημένος λαός που οι ξένοι επιβουλεύονται - και του εθισμού σε βολικούς αλλά άκρως επικίνδυνους μύθους. "Και συ λαέ βασανισμένε" που τραγουδούσε στη Χούντα ο Μίκης αλλά τώρα τα βάσανα της δικτατορίας μεταμορφώθηκαν στην καψούρα του σκυλάδικου και στο "δράμα" όσων δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές των περιοδικών του Κωστόπουλου ως προς τη γκλαμουριά και τη μούρη. Η επικράτεια του φραπέ και η επιβολή της "διασκέδασης" με όρους σχεδόν καταναγκασμού. Όπως αντιμετώπιζε κάποτε η Αριστερά την εργασία! Ιδού η εθνική παράνοια αλλά και οι κυρίαρχοι μύθοι της Μεταπολίτευσης που μας έφεραν ως εδώ Μύθους που άλλωστε αναπαρήγαγαν και προπαγάνδιζαν επί δεκαετίες και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, ιδιωτικά και δημόσια, με πρωταγωνιστές αυτής της εξαπάτησης τους δημοσιογράφους οι οποίοι σε ρόλο διανοούμενων στην θέση των εκλιπόντων διανοουμένων και ως οι μοναδικοί καθοδηγητές της κοινής γνώμης, έπαιξαν κυριολεκτικά το πλέον άσχημο παιχνίδι επισημοποιώντας τα ψεύδη της εξουσίας και αποσιωπώντας την πιο συγκλονιστική είδηση: Την χρεοκοπία δηλαδή και την βαθιά παρακμή της χώρας... Να γιατί μια χώρα που δεν παράγει ούτε κορδόνια και έχει άθλια παιδεία και αθλιότερη τηλεόραση, διαθέτει στρατούς ολόκληρους δημοσιογράφων! Για να στελεχώνει το ασήμαντο και να θεσμοποιεί το χυδαίο και το ψεύδος. Και έπειτα; Έπειτα οι δημοσιογράφοι έγιναν βουλευτές και υπουργοί στη θέση των δικηγόρων και των γιατρών. (Ο Τσίπρας έχει τουλάχιστον τρεις στη κυβέρνηση του). Και έπειτα; Έπειτα ήρθαν τα δάκρυα!

ΥΓ1. Ως δημόσιος υπάλληλος έχω και εγώ εμπειρία αργομισθίας. Επί δέκα ολόκληρα χρόνια η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης με είχε στο ψυγείο χωρίς να μου αναθέτει εργασία επειδή ...ασκούσα κριτική. Στην τακτική αυτή συναινούσε και ο τότε υπουργός Πολιτισμού Ευ. Βενιζέλος. Βλέπετε, η διοίκηση αλλοτριώνει τους υπαλλήλους κι όχι αντίστροφα. Εξ ου και το προσωπικό μου μένος.

ΥΓ2. Και το αποκορύφωμα του δράματος, ο κολοφώνας που κλάματος, το ύστατο επιχείρημα και γι' αυτό το πιο χυδαίο: Άμα πέσουμε "εμείς" θα έρθουν οι" άλλοι". Λες και εμείς ονειρευόμασταν και αγωνιζόμασταν επί 40 χρόνια για να γίνουν απλώς οι Κατρούγκαλοι και οι Σπίρτζηδες υπουργοί και για να ψηφίζουν νέα, χειρότερα μνημόνια οι δηθεναριστεροί. Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν αν θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αλλά εάν δεν θα εξαθλιωθούν περαιτέρω τα λαϊκά στρώματα, δεν θα εξοντωθούν οι παραγωγικές τάξεις και δεν θα βουλιάξει εντελώς η χώρα. Γιατί τότε τα δάκρυα όλων μας θα είναι αληθινά.